Monday, October 22, 2012

விளையாட்டில்லா விளையாட்டு!

'ஏங்க கொஞ்சம் நில்லுங்க... அங்கதான்... அங்கதான்... கிட்ட வராதிங்க... அங்க... அங்க... போதும்... போதும்...'

'என்னங்க, எதுக்கு என்னை நிக்கச் சொல்றீங்க?'

'என் கால்ல செருப்பு இருக்கான்னு கொஞ்சம் பார்த்துச் சொல்லுங்க.'

'அடப்பாவி, கால்ல கிடக்குற செருப்பு கூட உன் கண்ணுக்குத் தெரியலையா?'

'இல்லங்க... பக்கத்து ஊருல ஒரு கல்யாணம். மத்தியானம் சாப்பாடு கொஞ்சம் அதிகமா சாப்பிட்டுட்டேன். அதுதான் குனியவும் முடியல.'

'அப்படின்னா உன் வாய்க்குள்ள ரெண்டு விரலை விட்டு, சாப்பிட்டதைக் கொஞ்சம் வாந்தி எடு. எல்லாம் சரியாப் போயிடும்.'

'அட நீங்க வேற. ரெண்டு விரலை விடுறதுக்கு இடம் இருந்தா இன்னும் ரெண்டு வடையை சாப்பிட்டுட்டு வந்திருப்பேனே!'

இதைக் கேட்டவர் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

இப்படித்தான் இன்றைய பள்ளிக்கூடங்களும். கொஞ்சம் இடம் இருந்தால் இன்னும் நாலு பெஞ்சைப் போட்டு நாப்பது மாணவர்களைப் புதிதாக சேர்த்து விடலாம் என்ற எண்ணம்.

ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் பலவிதமான விளையாட்டுகளை விளையாடுவதற்கு ஏற்ற விளையாட்டுத் திடல் வேண்டும் என்பதை மறந்து விட்டார்கள்.

அப்படியே விளையாட இடம் இருந்தாலும், படிப்பு மட்டுமே முக்கியம் என்று விளையாட்டைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். பாடம் இன்னும் முடிக்கவில்லை என விளையாட்டு நேரத்தையும் தம் பாடத்துக்குக் கேட்கும் ஆசிரியர்களையும் பார்க்கலாம்.

குழந்தைகள் விளையாடுவது மிகவும் முக்கியம். பள்ளியில் மட்டுமல்ல, வீட்டுக்கு வந்த பின்னும் பிற குழந்தைகளோடு மாலையிலும், விடுமுறை நாட்களிலும் விளையாட வேண்டும்.

வர்ஷா அந்த வீட்டுக்கு வந்ததில் இருந்து சரியாக சாப்பிடுவதில்லை. பொதுவாக நன்றாகப் படிக்கும் அவளுக்கு இப்போது படிப்பிலும் கவனம் இல்லை.

அப்போதுதான் அவளுக்கு எட்டாவது பிறந்தநாள் வந்தது. வர்ஷாவின் அம்மாவும் அவளும் அந்தத் தெருவில் உள்ள எல்லா வீடுகளுக்கும் போய் அவள் வயதை ஒத்தக் குழந்தைகளை அழைத்தார்கள்.

முதல் இரண்டு வீடுகளில் அம்மா அழைத்தாலும், அடுத்த வீடுகளில் வர்ஷாவே முந்திக் கொண்டாள்.

பிறந்த நாளன்று என்ன என்ன பண்ணலாம், எப்படி எப்படி கொண்டாடலாம் என்று வீட்டில் அக்காள், அப்பாவோடு பேசினார்கள். எல்லாவற்றையும் நன்றாகத் திட்டமிட்டபின் ரொம்ப ரகசியமாக வைத்திருந்தார்கள்.

வர்ஷாவின் பிறந்த நாளும் வந்தது. ஒவ்வொரு குழந்தையாக வீட்டுக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள். அவள் வந்தவர்களுக்கு ஸ்நாக்ஸ், கூல் ட்ரிங்க்ஸ் ஓடி ஓடி கொடுத்தாள். ஒவ்வொருவர் பெயரையும் தெரிந்து கொண்டாள்.

கேக் வெட்டிய பின் எல்லோருக்கும் சிற்றுண்டி வழங்கப்பட்டது. அதற்குப் பின்தான் யாரும் எதிர் பார்க்காத விளையாட்டு இருந்தது.

வந்தவர்களை இரண்டாகப் பிரித்து வின், லூஸ் ஆர் டிரா (Win, Lose or Draw) என்ற விளையாட்டை விளையாடினார்கள்.

ஏற்கெனவே எழுதிப் போட்டிருந்த துண்டுச்சீட்டில் ஒன்றை எடுத்து அதில் எழுதப்பட்டிருப்பதை படம் வரைந்து ஒருவர் காட்ட அவர் குழுவில் உள்ளவர்கள் என்ன எழுதப்பட்டது என்பதை ïகிக்க வேண்டும். போட்டிக்கான நேரம் மூன்று நிமிடங்கள்.

ஒவ்வொருவரும் வரைந்த விதம், அவர்கள் தந்த பதில்கள், அவர்களின் ஆட்டங்கள் என அந்த வீடே அதிர்ந்தது, ஆடியது. தம் குழந்தைகளை விட வந்த சில பெற்றோர்களும் அங்கேயே தங்கி விளையாட்டை ரசித்தனர்.

எல்லோரும் வீட்டுக்குப் போகும் போது ஒவ்வொருவருக்கும் பசில் (Puzzle) ஒன்றை பரிசாகக் கொடுத்து அனுப்பினாள்.

அதன் பின் ஒவ்வொரு நாளும் எப்படி பசில் விளையாடுவது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள வர்ஷாவை அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

பின் எல்லோரும் தினமும் மாலையில் சேர்ந்து விளையாடினார்கள். ஓரிரு வாரத்தில் அந்தத் தெருவில் வர்ஷாவைத் தெரியாதவர்களே இல்லை.

வர்ஷாவின் நடத்தையிலும் நல்ல முன்னேற்றம். படிப்பில் பிடிப்பு, உணவில் ஊக்கம், இரவில் தூக்கம் என எத்தனை மாற்றங்கள். புதிய நண்பர்கள் கிடைத்ததும், தினமும் அவர்களோடு விளையாடிய விளையாட்டும் எல்லா மாற்றத்துக்குக் காரணம்.

கைப்பந்து, கால்பந்து, ஹாக்கி, கூடைப்பந்து போன்ற விளையாட்டுகளில் பலரோடு சேர்ந்து விளையாடுவதால் டீம் வொர்க் (TEAM WORK) என ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும் கூட்டு முயற்சி பற்றி சிறுவயதிலேயே தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பள்ளி அல்லது கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பின்னும், வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்விலும், வேலையிலும் இதைத்தான் அதிகம் வலியுறுத்துகிறார்கள். இதைப் புரிந்து கொண்டவர்கள் வெற்றி பெறுவது உறுதி.

TEAM என்பதைக் கூட ‘Together Everyone Achieves More’ என அழகாகக் குறிப்பிடுவதுண்டு. அதாவது, கூட்டாக உழைத்தால் ஒவ்வொருவரும் தனித் தனியாக உழைக்கும் போது கிடைக்கும் பலனை விட ஒவ்வொருவருக்கும் அதிக பலன் கிடைக்கும் என்பதுதான் அதன் பொருள்.

விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெற்றி பெறுவதற்காகத் தன்னையும் தன் அணி யையும் எப்படித் தயார் செய்து கொள்வது என்பதையும் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

இதற்குப் பயிற்சி அளிக்க ஒருவர் (Coach) கண்டிப்பாக வேண்டும். அவர் மேல் நம்பிக்கை வைத்து அவர் சொன்னபடி நடக்க வேண்டியது மிக முக்கியம்.

வெற்றியும் தோல்வியும் விளையாட்டில் மாறி மாறி வரும். வெற்றியின் போது வெற்றியை இழந்தவரை இகழாமல் இருக்கவும், தோல்வியின் போது தான் துவளாமல் இருக்கவும் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

பிறந்த குழந்தை உடனே ஓட முடியாது. அது புரண்டு, தவழ்ந்து, எழுந்து, நடந்து அதன் பின்தான் ஓட வேண்டும். எந்த ஒரு விளையாட்டும் அப்படித்தான். பல படிகளைக் கடந்துதான் வெற்றியை எட்ட முடியும்.

ஒவ்வொரு ஆட்டத்தில் இருந்தும் கற்றுக்கொண்டு அடுத்த ஆட்டத்தில் அதை பயன்படுத்தப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும்.

இது விளையாட்டுக்கு மட்டுமல்ல, வாழ்க்கைக்கும்தான். விளையாட்டை வெறும் விளையாட்டாக மட்டும் எடுக்காமல் வாழ்க்கைக்கும் பாடமாக எடுக்க வேண்டும்.

விளையாட்டு என்பது வீரர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, அதைக் கண்டு களிக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும்தான். ஒரு பார்வையாளராகத் தொடங்கி விரைவில் ஒரு வீரருக்கு அல்லது ஓர் அணிக்கு ரசிகராக மாறுவது இயற்கை.

இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையே விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. இரண்டு அணிகளையும் ஆதரித்து ரசிகர்கள் கரவொலி எழுப்பினர். ஒரு அணி முன்னேறும் போது அதன் ரசிகர்கள் சந்தோஷத்துடனும், பிறர் வருத்தத்துடனும் காணப்பட்டனர்.

விளையாட்டைக் காணச் சென்ற முல்லா மட்டும் எந்த அணி நன்றாக விளையாடினாலும் துள்ளிக் குதித்தார்.

அதைப்பார்த்த ஒரு ரசிகர், 'என்ன இது? நீ இரண்டு பக்கமும் வெற்றி பெறும்போது கை தட்டுகிறாய். எந்தப் பக்கம் நீ?' என்றார் சற்றுக் கோபத்துடன்.

முல்லாவோ, 'நான் இந்தப் பக்கமும் இல்லை, அந்தப் பக்கமும் இல்லை. ஆனால் விளையாட்டின் பக்கம்' என்றார். 'நான் ஆட்டத்தைத்தான் ரசிக்க வந்தேன்' என மேலும் சொன்னார்.

தான் விரும்பும் அணி வெற்றி பெறவேண்டும் என உற்சாகப்படுத்தித் தானும் சந்தோஷப்படலாம். ஆனால் எதிரணி தோற்க வேண்டும் என சத்தமிடுவது நாகரீகம் அல்ல. ஆனால் உலகெங்கும் அதுதான் நடக்கிறது.

விளையாட்டு, உலகத்தையே ஒன்று சேர்க்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல. கோடைகால ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகள் ஒற்றுமையாகக் கலந்து கொள்கின்றன. சீனா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா, இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியா, தென் கொரியா ஆகிய நாடுகள் கடந்த ஒலிம்பிக் போட்டியில் முதல் ஏழு இடங்களைப் பெற்றவர்கள்.

மக்கள் தொகையில் உலகில் இரண்டாம் இடத்தை இந்தியா பெற்றாலும், இந்த ஆண்டு ஒலிம்பிக் பரிசு பட்டியலில் ஐம்பத்தைந்தாவது இடத்தைத்தான் பெற்றது என்பது கொஞ்சம் வருத்தமே.

தங்கத்தை ஆபரணமாக சேர்ப்பதில் நம் நாட்டு மக்கள் அதிகம் ஆர்வம் காட்டும் போது, நம்நாட்டு விளையாட்டு வீரர்கள் ஒரு தங்கப் பதக்கம் கூட பெறாதது நம் மனதை மிகவும் வாட்டுகிறது.

ஒருவர் வெற்றி பெறும் போது அவரைத் தோளில் தூக்கிக் கொஞ்சுவதும், அவர் ஒருமுறை தோல்வி அடைந்தாலும் அவரைத் தூற்றுவதும் நல்லதல்ல.

கிரிக்கெட் போன்ற ஒரு சில விளையாட்டுகளுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் எல்லா விளையாட்டுகளுக்கும் முக்கியத்துவம் தந்தால் நாமும் பல வெற்றிக் கனிகளை எளிதில் சுவைக்கலாம்.

உடல் விளையாட்டுகள் (Physical Games) மட்டுமின்றி, மன விளையாட்டுகளும் (Mind Games) உள்ளன. அந்தக் கால செஸ் முதல் இந்தக் கால கணினி விளையாட்டுகள் வரை இதில் அடங்கும்.

தனியாக இருக்கும் போது கிராஸ் வேர்டு (Cross word), சுடோகு (Sudoku) போன்ற மன விளையாட்டுகள் கூட நல்லது. ஆனால், மூளைக்கு இது சவாலாக இருந்தாலும், இன்னொரு மனிதரோடு நேரில் விளையாடுவதைப் போன்ற உணர்வைத் தராது.

விளையாட்டு என்பது சிறுவர்களுக்கு மட்டும் எனப் பலர் நினைக்கிறார்கள். சடுகுடு விளையாடும் சிறுவர் முதல், குடுகுடு என வாடும் கிழவர் வரை விளையாட வேண்டும்.

ஆண், பெண் என்ற பேதமின்றி அனைவருக்கும் விளையாட்டு பொதுவே. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்காகக் கூட பல விளையாட்டுகள் இப்போது உள்ளன.

விளையாட்டு, உடலுக்கு உணவு மனதுக்கு உணர்வு!

Monday, October 15, 2012

தானம் செய்வோம்

ஒருவன்... அன்று வெள்ளிக்கிழமை... வழக்கம் போல வேலைக்குப் போனான். மத்தியானம் போல அவனுக்கு சிறிது காய்ச்சல். நேரம் போகப் போக அவனுக்கு உள்ளே கொஞ்சம் குளிரும், சூடும் ஏறியது. மாத்திரை சாப்பிட்ட பின்னும் சரியாகவில்லை.

தன் மானேஜரிடம் அனுமதி கேட்டுவிட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்து விட்டான். ஒரு காபி மட்டும் குடித்து விட்டு அப்படியே படுக்கையில் படுத்தான். இடையில் அவன் மனைவி எழுப்பி ஒரு காய்ச்சல் மாத்திரை மட்டும் தந்தாள். அதை விழுங்கியவன் மீண்டும் நன்றாகப் போர்த்திக் கொண்டு தூங்கினான்.

காலையில் எட்டு மணிக்கு எழுந்தவன் கொஞ்சம் களைப்பாய் இருந்தான். மற்றபடி காய்ச்சல் எதுவும் இல்லை.

சனிக்கிழமை என்றதால் வேலைக்குச் செல்லவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. சில இட்லிகளைச் சாப்பிட்டு விட்டு தொலைக்காட்சி பார்க்க ஆரம்பித்தான். அவன் மனமும் சந்தோசமாக இருந்தது.

இன்னொருவன்... அதே வெள்ளிக்கிழமை... இன்னொரு ஆபீஸ். வழக்கம் போல காலையில் வேலைக்குப் போனான். நண்பர்களிடம் அரட்டை அடித்தான். ஆபீஸ் பையனிடம் சொல்லி மாலையில் கச்சேரிக்கு இரண்டு டிக்கெட் வாங்கினான்.

மனைவியை போனில் கூப்பிட்டு ஆறு மணிக்கு தயாராக இருக்குமாறு சொன்னான். கச்சேரிக்குப் போகும் வழியில் வெளியே சாப்பிடலாம் என்றான். மனதில் மகிழ்ச்சி அலைகள் துள்ளி விளையாடின.

பிற்பகல் நான்கு மணி இருக்கும். மானேஜர் அழைப்பதாகப் பியூன் வந்து சொன்னார். 'என்ன இது! ஏதாவது அவசர வேலையாக இருக்குமோ? கச்சேரிக்கு வேற டிக்கெட் வாங்கிட்டோமே. லேட்டாப் போனா வீட்டுல வேறு திட்டு கிடைக்கும்' என்று யோசித்துக் கொண்டே மானேஜர் அறைக்குள் சென்றான்.

'உங்கள் கிட்ட முக்கியமான விஷயம் ஒன்று சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். எப்படி இருக்கிறீங்க?' என்றார் மானேஜர்.

'நல்லா இருக்கிறேன் சார், தேங்க்ஸ்' என்றான்.

'நீங்கள் செய்து கொண்டிருக்கிற பிராஜெக்ட் போன மாதமே முடிந்து விட்டது என்பது உங்களுக்கும் தெரியும். கண்டிப்பாக அந்தக் கம்பெனி அடுத்த பிராஜெக்ட் தருவாங்கன்னு எதிர்பார்த்தோம். ஆனால் இப்போதைக்கு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க'.

'ஆமா சார், தெரியும்'.

'அதனால, கம்பெனியை தொடர்ந்து நடத்த சில சிக்கன நடவடிக்கைகளை எடுக்கணும். கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. என்ன செய்ய? இந்தாங்க உங்க இந்த மாதச் சம்பளம். இன்னொரு வேலை பார்த்துக்குங்க. வேற ஏதாவது பிராஜெக்ட் கிடைத்தால் நாங்க உங்களைக் கண்டிப்பா கூப்பிடுகிறோம். ரொம்ப நன்றி' என்றவாறு ஒரு கவரை நீட்டினார்.

கவரை வாங்கியவன் வீட்டில் வந்து கட்டிலில் தொப்பென விழுந்ததுதான் தெரியும். மனமெல்லாம் வலி. மனைவிக்குப் பதில் கூட சொல்லவில்லை. மாறாக எரிந்து எரிந்து விழுந்தான்.

ரொம்ப நேரம் காத்திருந்து விட்டு அவள் வீட்டிலேயே சமைத்தாள். அவன் எதுவும் சாப்பிடவுமில்லை.

இரவு முழுக்கப் புரண்டு புரண்டு படுத்தான். தூக்கம் தொலைந்ததுதான் மிச்சம். காலையில் எழுந்தால் பத்து நாட்கள் பட்டினி கிடந்தவன் போலத் தெரிந்தான். உணவு உள்ளே போக மறுத்தது.

மனைவியிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். அவளின் ஆறுதல் அவனுக்கு அமைதி தரவில்லை. பைத்தியம் போல வீட்டுக்குள் நடந்தான், மீண்டும் படுத்தான், எழுந்தான். செய்வதறியாது புலம்பினான்.

ஆரோக்கியம் என்றவுடன் நமக்கு உடல் ஆரோக்கியம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. மன ஆரோக்கியத்தை யாரும் அதிகம் கண்டு கொள்வதில்லை.

மேலே குறிப்பிட்டதில் ஒருவனுக்குக் காய்ச்சலால் உடல் வலி. ஒரு நாள் ஓய்வுக்குப் பின் சரியாகி விட்டது. இன்னொருவனுக்கோ வேலை போனதால் மன வலி. ஒரு வாரத்துக்குப் பின்னும் அதே வலி. இன்னொரு வேலை கிடைக்கும் வரை அது தொடரலாம்.

உடல் வலிக்கு நிறைய மருந்துகள் உண்டு. நிறைய மருத்துவர்களும் இருக்கிறார்கள். மன வலிக்கு மருத்துவர்கள் இருந்தாலும் அவர்களிடம் ஆலோசனை பெறுவதைக் கூடத் தப்பாகப் பார்க்கும் ஊர் நம்மூர்.

உடற்பயிற்சிகள் செய்யும் நாம் உள்ளத்துக்குப் பயிற்சி செய்ய மறக்கிறோம் அல்லது மறுக்கிறோம்.

சில உடற்பயிற்சிகள் உள்ளத்துக்கும் பயிற்சியாக அமைந்தாலும், யோகா, தியானம், பிராணாயாமம், பூஜை, ஜெபம், இசை, நல்ல சொற்பொழிவு கேட்டல், நல்ல புத்தகங்களைப் படித்தல், இயற்கையோடு ஒன்றி வாழுதல் எனப் பல பயிற்சிகள் உள்ளத்துக்கு நல்லதாகும்.

உள்ளப் பயிற்சியும் உடல் நோயைக் குணப்படுத்தும் என்பதையும் நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

அமெரிக்காவில், டெக்சாஸ் மாநிலத்தில், ஹியூஸ்டன் நகரில் உள்ள லேக்வுட் சர்ச்சின் மத குருவாக இருந்தவர் ஜான் ஆஸ்டீன். இவர் மிகவும் பிரபலமானவர்.

அவருடைய மனைவி டோடி ஆஸ்டீன் தனது 48 ஆவது வயதில் நுரையீரல் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டார். குணப்படுத்த முடியாது என மருத்துவர்கள் கூறிவிட்டனர். ஆனால் அவர் இயேசு மேல் மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். வேதாகமத்தில் உள்ள நம்பிக்கை ஊட்டும், நோயைக் குணப்படுத்தும் வசனங்களைத் தினமும் சொல்லி இறைவனை வழிபட்டார். நோய் விரைவில் முற்றிலும் குணமானது. முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தன் 78 ஆம் வயதில், இன்றும் அவர் நல்ல உடல் ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கிறார். மருத்துவ உலகில் இது ஒரு மாபெரும் அதிசயம் ஆகும். இவரின் புத்தகத்தைப் படித்துப் பல நோயாளிகள் பலன் அடைந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

மனிதர்களுக்கு உண்டாகும் நோய்கள் பலவிதம். ஒவ்வொரு நோய்க்கும் பல காரணங்கள் உள்ளன. பிறக்கும் போதே சில குழந்தைகள் நோயோடு பிறப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். பெற்றோரின் குணங்கள் மரபணு வழியால் குழந்தைகளுக்குச் சென்றடைகின்றன.

பெற்றோரின் சில பரம்பரை நோய்களும் குழந்தைகளைப் பாதிப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மாதிரி சூழலில் பெற்றோர் இன்னும் கொஞ்சம் அதிக கவனம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பல வீடுகள் சேர்ந்த கூட்டுக் குடியிருப்பு அது. ஒரு குழந்தையின் பிறந்தநாள் விழாவுக்கு வந்த பெற்றோர்கள் அனைவரும் தம் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒருவர் தம் மகள் வகுப்பில் முதல் மாணவி என்றும், இன்னொருவர் தன் மகன் பேச்சுப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெறுபவன் எனவும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சிலரோ தம் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் வரவில்லை என்றும் அல்லது கணக்கு மட்டும் தகராறு என்றும் கவலையோடு சொன்னார்கள்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு தாய், 'நீங்கள் உங்கள் குழந்தைகளின் மேல் வைத்திருக்கும் அன்பும் எதிர்பார்ப்பும் நல்லதே. ஆனால், முதலில் அவர்கள் நல்ல உடல் மற்றும் மன நலத்துடன் இருப்பதைப் பெரிய பாக்கியமாகக் கருதுங்கள். அதுவே இறைவன் கொடுத்த வரம். அழகு, படிப்பு, பேச்சு, விளையாட்டு எல்லாம் போனஸ்தான்' என்றார் சற்று கோபமாக.

அவரின் பேச்சைக் கேட்ட எல்லோரும் அவரையும் அவரின் குழந்தையும் பார்த்தார்கள்.

'ஆம், என் குழந்தைக்கு மதி இறுக்கம் என்னும் வியாதி இருக்கிறது. மற்ற குழந்தைகளைப் போல அவனும் பேசமாட்டானா, சாப்பிடமாட்டானா, விளையாடமாட்டானா என்பதே என் கவலை. முதல் பரிசு என்றோ அல்லது முதல் மதிப்பெண் என்றோ நான் அதிகம் ஆசைப்படவில்லை' என்றார்.

அவர் சொன்னது மிகவும் உண்மை. குறையோடு பிறப்பது குழந்தைகளின் தப்பில்லை. சொல்லப் போனால் பல நேரங்களில் அது பெற்றோர்களின் குறை தான்.

எனவே, நாம் அவர்களை அன்போடு வளர்க்க வேண்டும். மருத்துவம் வளர்ந்த இந்நாளில் எல்லா நோய்களுக்கும் ஒரு தீர்வு உண்டு.

அவ்வாறு செய்யாமல், அன்று 'அநாதை இல்லங்கள்' என அழைக்கப்பட்டு இன்று 'அன்பு இல்லங்கள்' எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்ட இல்லங்களில், தான் பெற்ற குழந்தைகளை விடுவது எத்தனை கொடுமை.

நோயில் பிறந்த குழந்தைகளைத் தன் வீட்டில் வைத்து மோசமாக நடத்துவதை விட, அன்பு இல்லங்களில் அவர்களை விடுவது மேல் என்றே தோணுகிறது.

திருமணம் ஆகிப் பல ஆண்டுகள் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்றால், குழந்தை இல்லையே என ஏங்குகின்றார்கள். பெண் குழந்தை பிறந்தால் ஆண் குழந்தை இல்லையே என்று கவலை.

பின் அது கறுப்பா, வெள்ளையா, அழகா, இல்லையா என்று கவலை. நன்றாகப் பேசுமா, நன்றாகப் படிக்குமா, படித்து நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று டாக்டர் அல்லது என்ஜினீயர் ஆகி, நல்ல கம்பெனியில் வேலை கிடைத்து, பின் நல்ல இடத்தில் திருமணம் நடந்து, ஒரு வருடத்தில் ஒரு பேரக் குழந்தை பிறந்து, அவனுக்கும் ஒரு நல்ல பள்ளிக்கூடத்தில் இடம் கிடைத்து... என எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள் கவலைகளோடு.

எதிர்பார்ப்புகளில் தப்பில்லை. ஆனால் எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறும் வரை மகிழ்ச்சியாக இருக்க மாட்டேன் எனக் கவலைப்படுவதுதான் மகா தப்பு. அளவுக்கு அதிகமான எதிர்பார்ப்புகளும், தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்புகளும் தப்பு.

'நோயைக் குணப்படுத்துவதை விட நோயைத் தடுப்பது மேல்' என்று அன்று சொன்னார்கள். 'நோயைத் தடுப்பதே ஒரே வழி' என்பது இன்றைய அறிவுரை.

நாம் சுவாசிக்கும் காற்றும், குடிக்கும் நீரும், உண்ணும் உணவும் மிக முக்கியம். அவற்றின் மூலமாக உள்ளே செல்லும் நோய்க்கிருமிகள்தான் பெரும்பாலும் உடலில் நோயை உண்டு பண்ணுகின்றன.

எனவே சுத்தமாக இருந்தால்தான் சுகாதாரமாக இருக்க முடியும். நம் உடல், உள்ளம், வீடு, நாடு, பூமி எல்லாவற்றையும் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அறிவியல் வளரும் வேகத்தில் செயற்கை ரத்தம், செயற்கை உறுப்புகள் என எல்லாம் எளிதில் தயாரிக்கும் நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லை. அதுவரை, மூன்று மாதத்துக்கு ஒரு முறை ரத்த தானம் செய்வோம்.

மண்ணுக்கோ, நெருப்புக்கோ இரையாகும் நம் உயிரற்ற உடலுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுப்போம். கண், இதயம், கல்லீரல், நுரையீரல், சிறுநீரகம், தோல் என நம் உறுப்புகளைத் தானம் செய்வோம்.

இறந்த பின்னும் இவ்வுலகில் இன்னொருவர் வழி வாழ்வோம்!

குமார் கணேசன்

Saturday, October 6, 2012

உணவாகும் உணர்வுகள்

'ஸ்கூல் பஸ் வர்ற நேரமாச்சு, சீக்கிரம் வாம்மா' என்றார் அப்பா.

'இதோ வந்துட்டேம்பா' என்று சொல்லிக்கொண்டே அப்பாவைப் பின் தொடர்ந்து அவரின் ஏழு வயது மகளும் வெளியே வந்தாள்.

மகளின் புத்தகப் பையை அவர் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு நடந்தார். நாலு வீடு கடந்து தெருமுனை சென்றால் அங்குதான் ஸ்கூல் பஸ் வரும்.

அந்தத் தெருவின் மூலையில் வைத்திருக்கும் குப்பைத் தொட்டியைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டும். வழக்கம் போல இருவரும் தம் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு அதைக் கடந்து சென்றார்கள்.

குப்பைத் தொட்டியைச் சுற்றி குவிந்து கிடந்த குப்பையின் நடுவில் நின்ற ஒரு இளைஞன் இவர்களைப் பார்த்து சிறிது புன்னகைத்ததைக் கூட இருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

மகளை பஸ்சில் அனுப்பி விட்டுத் திரும்பி வரும் போது தெருக்களில் அநாதையாய்க் கிடந்த குப்பைகளைக் காணவில்லை. எல்லாம் குப்பைத் தொட்டிக்குள் விருந்தாளிகளாய்ப் போயிருந்தன.

அந்த இளைஞன் மட்டும் தன் கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவரோடு நின்று கொண்டிருந்தான். இவரைப் பார்த்ததும் மீண்டும் புன்னகைத்தான்.

'ரெயிலில் பயணம் செய்யும்போது குப்பைகளைக் கூட்டிவிட்டு காசு கேட்கும் சிறுவர்களைப் போல இவனும் காசுக்குத்தான் நிற்கிறானோ' என நினைத்து அவனைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் நழுவப் பார்த்தார்.

'சார், நான் குப்பைக் கூடைக்குள் கிடக்கும் பேப்பர், பிளாஸ்டிக், கோக் கேன், பழைய இரும்பு போன்ற பொருட்களை எடுத்து ரீசைக்ளிங் பண்ணும் ஒரு கம்பெனியில் வேலை செய்கிறேன்' என்றான்.

'வேலைக்குப் போகும் அவசரமான இந்த நேரத்தில் இவன் ஏன் தன் சொந்தக் கதையைச் சொல்லி என் நேரத்தை வீணாக்குகிறான்' என எண்ணிய அவரும் ஏதோ விருப்பமில்லாமல் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நின்றார்.

'சார், நான் குப்பைகளில் தேடும்போது இந்த பிளாஸ்டிக் கவர் கிடந்தது. உள்ளே பார்த்தால் ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டு, ஒரு போட்டோ, இன்னொரு பேப்பர் கவர் உள்ளே இருந்தன. அந்தப் படம் உங்க படம் மாதிரி இருந்தது. இது உங்களுடையதான்னு பாருங்க சார்?' என்று நீட்டினான்.

அவரும் குப்பைக்குள் கிடந்ததைத் தான் தொடுவதா என்பது போல யோசித்து தயக்கத்தோடு மெதுவாகக் கையை நீட்டினார்.

அதைப் புரிந்து கொண்ட அவனும் 'பொறுங்க சார். கவருல அழுக்கா இருக்கு, நான் திறந்து காட்டுறேன்' என்று சொல்லி, தன் கையில் அணிந்திருந்த கிளவுசைக் கழற்றி விட்டு, கையைத் தன் சட்டைத் துணியில் துடைத்துக் கொண்டான். பின் கவனமாக அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் திறந்து உள்ளே இருந்த போட்டோவை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

போட்டோவில் தன் அருமை மகள் தன்னோடு விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவுடன் அப்படி ஒரு சந்தோஷம். எப்படி தன் மகள் படம் குப்பையில் போனது எனக் கூடவே வருத்தமும்.

அந்தப் பையன் மற்றதை உள்ளிருந்து எடுத்துக் கொடுக்கும் முன்னே, அவசரம் அவசரமாக அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை அவனிடமிருந்து பிடுங்கி, ஒவ்வொன்றாக எடுக்க ஆரம்பித்தார். உள்ளே இரண்டு வாரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த எல். ஐ. சி. பாலிசியும் இருந்தது கண்டு ரொம்ப மகிழ்ச்சி.

'ச்சே, கவருக்குள் நூறு ரூபாய் இருந்தும் அதை எடுத்துக்கொண்டு மற்றதைக் குப்பையில் போடாமல் என்னிடம் தர வந்தவனை எப்படித் தப்பாக நினைத்து விட்டேன்' எனத் தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டார்.

'ரொம்ப நன்றி தம்பி. இது என்னுடையதுதான். தெரியாமல் குப்பை போடும்போது இங்கே வந்திருக்கிறது. இந்தக் கவரை என்னிடம் திருப்பிக் கொடுத்ததுக்கு இந்தா, இந்த நூறு ரூபாயை நீயே வைத்துக்கொள்' எனச் சொல்லி நீட்டினார்.

அவன் அதை வாங்க மறுத்தான்.

'என்ன தம்பி, நீ செய்த உதவிக்கு நூறு ரூபாய் போதாதா? இன்னும் அதிகம் எதிர்பார்க்கிறாயா?' எனக் கேட்டார்.

'மன்னிக்கவும் சார், நான் 'பூமியை சுத்தப்படுத்துவதுடன், மனிதர்கள் பயன்படுத்தி வீணாக்கிய பொருட்களை மீண்டும் பயனாக்கும் ஒரு நல்ல கம்பெனியில் வேலை பார்க்கிறேன். குப்பையில் கிடந்த எத்தனையோ பொருட்களை என் கம்பெனியில் அல்லது பொருளின் சொந்தக்காரரிடம் கொடுத்திருக்கிறேன். எனக்குச் சொந்தமில்லாத எந்தப் பொருளுக்கும் நான் ஆசைப்படுவதில்லை சார்' என்றான்.

'இது என்ன கலியுகக் கண்ணனா என் கண் முன் நிற்பது' எண்ணிய அவருக்குத் தன்னைக் கிள்ளிப் பார்க்க வேண்டும் போல் தோன்றியது.

தான் எப்படி ஒருவனைத் தவறாக எளிதில் எடை போட்டு விட்டோம் என எண்ணி வெட்கப்பட்டார்.

அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, `ரொம்ப நன்றி தம்பி, உனக்கு உதவி செய்யலாம் என நினைத்துத்தான் அப்படி கேட்டேன். உண்மையில் நீதான் என் கண்களைத் திறந்து எனக்கு உதவி செய்து விட்டாய். என்னை மன்னித்துவிடு' என்றார்.

அவன் கையிலிருந்த சிறு அழுக்கு அவர் உள்ளத்தில் இருந்த பெரிய அழுக்கை நீக்கியது.

'என் வீடு இதே தெருவில்தான் இருக்கிறது தம்பி. உனக்கு என்ன உதவி வேண்டுமானாலும், எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் உன் வீடு போல வரலாம்' என்று சொல்லி நன்றியோடு நடந்தார். அவரின் கண் ஓரம் கொஞ்சம் ஈரம்.

இந்த சமுதாயம் இப்படித்தான் வயிற்றுப் பசிக்காகக் குப்பைத் தொட்டியில் தம் உணவைத் தேடுபவர்களையும், அல்லது குப்பை அள்ளி வாழ்பவர்களையும் ஒரு தாழ்ந்த எண்ணத்தில் பார்க்கிறது.

ஒரு பக்கம் தட்டிப் பறிப்பதால்தானே இன்னொரு பக்கம் கொட்டிக் கிடக்கிறது. மிஞ்சிய உணவினை ஏழைகளுக்குக் கொடுக்காமல் குப்பைத் தொட்டியில் போடுபவர்களே வெட்கப்பட வேண்டும்.

இருநூறு அல்லது முன்னூறு ரூபாய் கொடுத்து விட்டு, சுயமாகப் பரிமாறி உண்ணும் முறையில் (ஆமஊஊஉப), கிடைத்ததை எல்லாம் வயிற்றுக்குள் நிரப்புவது ஒருவகை. நமக்கென்ன என்ற எண்ணத்தில், அடுத்தவர்களுக்கும் வேண்டுமே என எண்ணாமல், தன் தட்டை நிரப்பி பின் குப்பைக் கூடையை நிரப்புவது இன்னொரு வகை.

ஒருவன் ஒரு லட்சம் ரூபாயைத் தொலைத்தாலோ அல்லது அழித்தாலோ, அவனின் வாங்கும் திறன் மட்டுமே குறையும். அதனால் உலகுக்கு அதிக இழப்பில்லை. ஆனால் ஒரு பிடி உணவை வீணாக்கினாலும், அதை உண்டாக்கிய உழைப்பையும் நேரத்தையும் இழக்கிறோம்; மீண்டும் அதைப் பெறக் காத்திருக்கிறோம். இது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.

காற்றும் நீரும் போல எல்லா உயிர்களுக்கும் மிகவும் முக்கியமானது உணவு. தாவரங்கள் மட்டுமே, ஒளிச்சேர்க்கை மூலம், தமக்கு வேண்டிய உணவைத் தாமே தயாரித்துக் கொள்கின்றன.

பிற உயிர்கள் எல்லாம் தாவரங்களையும், உணவுச் சங்கிலியில் இருக்கும் பிற உயிரினங்களையும் சார்ந்தே வாழ்கின்றன.

ஒவ்வொரு வேளையும் சமைத்து உண்டார்கள் நம் முன்னோர்கள். அவர் கள் எங்கே? வார நாட்களில் ஓடி ஓடி உழைத்து, வார இறுதியில் ஏழு நாட்களுக்கும் சமைத்து, குளிராக்கிப் பின் சூடாக்கி உண்ணும் நாம் எங்கே?

இரவு உணவுக்குப் பின் மிஞ்சியதைப் பசி என வருவோருக்குக் கொடுத்தார்கள் அன்று. இன்றோ, அதைக் குளிர் பெட்டியில் வைத்துப் பின்னால் உண்ணும் 'சுயபிச்சைக் காரர்கள்' ஆகி விட்டோம்.

முடியாதவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது மிக முக்கியம். தானம் செய்யும்போதும் வாங்குவோரின் தன்மானம் குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ஒருவன் தன் குடும்பத்தோடு, வேலையில் இடமாற்றம் காரணமாக, சிறிய நகரத்தில் இருந்து பெரிய நகரத்துக்கு வந்தான்.

ஒருநாள், 'அம்மா தர்மம் போடுங்கம்மா' என்ற ஒரு வயதான குரல் கேட்டு வீட்டின் வெளியே வந்தான். கேட்டின் வெளியே ஒரு வயதான பெண். அவரின் கண்ணின் ஒளியைப் பசி தின்று விட்டது.

இதற்குள் அவனின் எட்டு வயது மகளும் வெளியே ஓடி வந்தாள். பத்து ரூபாயைக் கொடுக்கத் தன் பைக்குள் கையை விட்டவன் யோசனையோடு, `பாட்டி, உங்களுக்குப் பசி என நினைக்கிறேன், சாப்பிடுகிறீர்களா?' என்றான்.

அதைக்கேட்ட அந்தப் பாட்டியின் கண்களில் ஓர் இன்ப ஒளி. அதன் காரணம் வயிற்றுப் பசிக்கு உணவு என்றதாலா? அல்லது பிச்சை கேட்டவளையும் அன்போடு பாட்டி என ஒருவர் அழைத்ததாலா? எனத் தெரியவில்லை.

பாட்டியும் தலையை அசைத்து சம்மதம் தர, அதற்குள் சிறுமி கையில் உணவுத் தட்டோடு வந்தாள்.

உள்ளே வந்து சாப்பிடச் சொன்னாலும், பாட்டி மறுத்ததால் வெளியே சென்று உணவைக் கொடுத்தான். தட்டை வாங்காமல் ஒரு சிறு பிளாஸ்டிக் பையை நீட்டினார்.

'பசி இல்லையா பாட்டி' என அந்தக் குழந்தை கேட்க, 'உன்னைப் போல இரண்டு பேரக்குழந்தைகள் என் வீட்டில் பசியோடு இருக்கிறார்கள்' என்றார். இன்னும் கொஞ்சம் உணவு அந்தப் பைக்குள் சென்றது. குழந்தையின் கண்ணிலும் ஒளி ஒட்டிக்கொண்டது.

நாம் உண்ணும் உணவே நம் உணர்வாக மாறும் என்பார்கள். உணவின் தன்மையே உணர்வின் தன்மை. உண்ணாத உணவும் கூட அன்பால் அந்தப் பாட்டியின் பசியைத் தீர்த்தது.

உணவின் தேடலில் அன்போடு உணர்வையும் தேடுவோம்.

நல்ல உணர்வே உணவானால், உலகமும் நமதாகும்!

குமார் கணேசன்

Friday, October 5, 2012

கவிதைச்சரம்

வளையம்

ம்மாவின் முத்தமென
உதிர்ந்தது பூ
மடி தூங்கும் குழந்தையென 
மெள்ளச் சிணுங்கி
வட்டமாய்ச் சிரித்தது
குளம். 

ப.உமா மகேஸ்வரி

************************************************

அட்சய பாத்திரம்

வ்வொன்றாய்ப்
பிய்த்துப் பியித்து
வாயில் போடுகிறது குழந்தை
அட்சய பாத்திரமாய்
அள்ள அள்ளக்
குறையவில்லை
புத்தகத்திலுள்ள பழக் கூடை

துளிர்

************************************************

கிலுகிலுப்பை

தும் அறியாத மான் குட்டி
புல் மேய்ந்துகொண்டு இருக்கையில்
நாணல்கள் அசையாதவாறு
முன்னங்கால்களால் பதுங்கியபடி
வருகிறதொரு சிங்கம்
வேகமாக ஓடிச் சென்று
மான்குட்டியின் காத்து மடல் அருகில்
கிலுகிலுப்பையை ஆட்டுகிறாள்
எங்கள் வீட்டு மயில்குட்டி
தொலைகாட்சிப் பெட்டியின்
அருகில் நின்றபடி
பிஞ்சு விரல்களால்.

ப.சி.கார்த்திகேயன்

************************************************

டீக்கடை பெஞ்சு

துபானக் கடையே
கதியைக் கிடந்து
கல்லீரல் வீங்கி
கடை எதிரே ஒட்டப்பட்ட
கண்ணீர் அஞ்சலி
சுவரொட்டியில்
காட்சியளிக்கும் கதிரேசன்

டாஸ்மாக் விற்பனையில்
இலக்கை விஞ்சியதற்காக
விருது வாங்கிய சான்றிதழுடன்
வாஞ்சிநாதன்

மாதம்தோறும் வரும்
பதினெட்டாயிரம் கோடி
வருமானத்தில்
விலையில்லாப் பொருள்கள்
வழங்குவது எளிது
என்று கூறும்
கரைவேட்டி கன்னியப்பன்

குறிஞ்சி, முல்லை
மருதம், நெய்தல், பாலை
என ஐந்த வகையாகப்
பிரிக்கப்பட்ட நிலத்தில்
ஆறாவது நிலமாக
'மதுவும் மது சார்ந்த இடமும்'
என்று மாநிலத்தின் பெயர்
விரைவில் வெளிவரும்
என்று வருத்தப்படும்
வள்ளியப்பன்

என எல்லோராலும்
நிறைந்திருந்தது
அந்த டீக்கடை பெஞ்சு.

திருமாளம் புவனா நித்திஷ்