Saturday, September 22, 2012

அன்னைத் தமிழா? அந்நியத் தமிழா?

பவித்ரா தன் பக்கத்து வீட்டுத் தோழியிடம் இந்தியில் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த அவளின் அம்மாவுக்கு ஆச்சரியமும் அதே நேரத்தில் கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது.

கணவனைப் பார்த்து, `நாமும் ஒவ்வொரு வாரமும் தமிழ் வகுப்புக்கு அவளை அனுப்புகிறோம். வீட்டில் ஒரு வார்த்தை தமிழில் பேச மாட்டேன் என்கிறாள். ஆனால், இந்தியை மட்டும் எப்படித்தான் அவளால் பேச முடிகிறதோ?' என்றாள்.

பவித்ரா அமெரிக்காவில் பிறந்தவள். அவளின் பெற்றோர்கள் தமிழ்நாட்டில் படிப்பை முடித்து விட்டு, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் இந்தியர்கள். 'அருகில் இருக்கும்போது அருமை தெரியாது' என்பது போல அடுத்த நாட்டுக்குச் சென்றவுடன் தமிழ் மீது பற்று கொஞ்சம் அதிகமே அவர்களுக்கும் வந்தது.

வெளிநாட்டில் பிறந்த தம் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் வராதோ என எண்ணிப் பயந்து ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சிகளைப் பார்க்க வைப்பதும், ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே குழந்தைகளுடன் பேசுவதும் பெரும்பாலான தமிழர்களின் வழக்கம்.

நாளடைவில் அந்தக் குழந்தை ஆங்கிலத்துக்கு அடிமையானவுடன், `ஐயோ என் குழந்தை தமிழ் பேசமாட்டேன் என்கிறது' என்று கண்ணீர் விடும் பெற்றோர்களின் மத்தியில் பவித்ராவின் பெற்றோர்கள் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர்கள்.

தமிழ் ஆர்வலர்களின் மூலம் வார இறுதியில் நடத்தப்படும் தமிழ் வகுப்புகளுக்குத் தம் மகளையும் தவறாமல் அழைத்துச் சென்றனர். வீட்டில் கூட அவளுடன் தமிழிலேயே பேசினர். என்றாலும் பவித்ராவுக்கு ஆங்கிலம் தான் அழகாக வந்தது.

பவித்ராவின் அம்மா, அப்பா இருவரும் வேலைக்குப் போவதால், கடந்த ஆறு மாதமாக ஒரு குஜராத்தி அம்மாவிடம் அவளை விட்டு விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

அந்த அம்மாவுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. அதனால் அவர் ஆசைப்பட்டபடியே இந்தி தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளும் வாங்கியிருந்தார்கள். அந்த அம்மாவும், இந்தித் தொலைக்காட்சியும் பவித்ரா மீது இந்தியைத் திணிக்காமல் ஊட்டின.

எதையுமே படிக்க வேண்டும் என்ற பதட்டத்தில் படித்தால் அது மூளையில் ஏறுவதில்லை. ஆனால், எந்த நிபந்தனையும் இன்றி எதையாவது கேட்டால் கூட அது எளிதில் நம்மிடம் அடைக்கலம் ஆகிவிடுகிறது.

ஒரு வருடம் முழுவதும் பரீட்சைக்காகப் படிக்கும் இரண்டு அடி திருக்குறள் மனதில் நிற்பதில்லை. மாறாக, ஒருமுறை கேட்ட சினிமா பாடல், இசையோடு வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மோடு தங்கி விடுகிறது.

பவித்ராவின் பெற்றோர்களின் முயற்சியும் அப்படியே. மொழியை சொல்லிக் கொடுக்கும் போது இலக்கணத்தைத் திணிப்பதும், குழந்தை தப்பாகச் சொன்னால் சிரிப்பதும், கிண்டல் செய்வதும் பெற்றோர்கள் செய்யும் பெரும் தவறு.

இதனால்தான் இலங்கைத் தமிழர்கள் தன் சிறு குழந்தைகளையும் மரியாதையோடு, `வாங்க, சாப்பிடுங்க, விளையாடுங்க' எனச் சொல்கிறார்கள். இதைக் கேட்கும் குழந்தைகளும் தம் பெற்றோர்களை அப்படியே மரியாதையுடன் அழைக்கிறார்கள்.

வளர்ந்த பின் ஒரு காலகட்டத்தில் வித்தியாசத்தைப் புரிந்த பின் `வா, சாப்பிடு, விளையாடு' எனப் பெற்றோர்கள் சொன்னாலும், கற்ற மரியாதையைப் பிள்ளைகள் மறப்பதில்லை.

நம் நாட்டில் பல மாணவர்கள், தமிழாக இருந்தாலும், ஆங்கிலமாக இருந்தாலும், ஒரு மொழியைக் கற்கக் கஷ்டப்படுவதை நாம் காண்கிறோம். வெற்றி பெறக் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண் முப்பத்தைந்தாக இருந்தாலும், அதையும் பெறுவதற்கு மாணவர்கள் அவதிப்படுகிறார்கள்.

சரவணன் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் முப்பதை விடக் குறைவு. அப்படி என்றால் மற்ற பாடங்களில் கேட்கவே வேண்டாம். பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து பட்டப் படிப்பும் படிக்கலாம் என்றவனுக்கு அவனின் பெற்றோரும், உறவினரும், ஆசிரியரும் வழங்கிய பட்டங்கள் அதிகம்.

வாழ்க்கையை வெறுத்த அவனுக்கு மும்பையில் வசிக்கும் நண்பனின் ஞாபகம் வந்தது. உடனே அங்கே சென்றான். ஒரு கடையில் கணக்கு எழுதும் வேலை. வாடிக்கையாளர்களிடம் அவர்களின் மொழியில் பேசவேண்டிய கட்டாயம்.

ஒரே வருடத்தில் பல மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டான். எப்படி அவனால் இப்போது முடிந்தது? வாழ்க்கைப் பாடத்தில் தேறிய அவனால் பள்ளிப் பாடத்தில் ஏன் தேர்வு பெற முடியவில்லை என்பது புதிராக உள்ளது.

இளம் வயதில் குழந்தை தன் தாய்மொழியைக் கற்கிறது. வீட்டில் அம்மாவும் அப்பாவும் வெவ்வேறு மொழிகளைத் தாய்மொழிகளாகக் கொண்டவர்களாக இருந்தால், அதை அவர்களும் தம் வீட்டில் பேசினால், அந்தக் குழந்தை எளிதில் அவ்விரண்டு மொழிகளையும் கற்றுக் கொள்ளும்.

பொதுவாக, ஒரு மொழியை நன்றாகக் கற்றபின் இரண்டாம் மொழியைக் கற்பது எளிது என அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். எந்த வயதிலும் எந்த மொழியையும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும், புதிதாக ஒரு மொழியைக் கற்க வயது ஒரு தடை இல்லை எனவும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

பிரிட்டிஷ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஜான் பவுரிங் என்பவர் மொழிபெயர்ப்பாளர், பொருளாதார நிபுணர், அரசியல்வாதி மற்றும் வெளிநாட்டுத் தூதர் ஆவார். அவருக்கு 200 மொழிகள் தெரியும். 100 மொழிகளில் சரளமாகப் பேசக்கூடியவர். இன்னும் பல மொழிகளை அறிந்தவர்கள் எத்தனையோ உள்ளனர். அவர்களால் இருநூறு முடியும் என்றால் நம்மால் இரண்டாவது முடியாதா?

வயதான பின் ஒரு மொழியைக் கற்கும் போது, அவர்களின் தாய்மொழியின் உச்சரிப்பின் வாசனை இருக்கும் என்பது மட்டும் உண்மை. தமிழையே `குமரித் தமிழ், நெல்லைத் தமிழ், மதுரைத் தமிழ், கோவைத் தமிழ், தஞ்சைத் தமிழ், சென்னைத் தமிழ்' என பல்வேறு வட்டாரத் தமிழில் பேசும் போது, அயல் நாட்டு ஆங்கிலம் அங்கங்கே மாறுவதில் வியப்பில்லையே.

எனவே, பள்ளியில் தாய்மொழியில் எல்லாப் பாடங்களையும் கற்றாலும் கூட, கல்லூரிக்குச் செல்லும் போது அவர்களின் தாய்மொழி அறிவு நன்றாக இருந்தால், கல்லூரியில் ஆங்கிலத்தில் எளிதில் எல்லாப் பாடங்களையும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பது உண்மை.

ஆனால், அண்மையில் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தில் நிகழ்ந்த மணிவண்ணன், தைரியலட்சுமி ஆகியோரின் முடிவு நம் மனதைப் பாரமாக்குகிறது. இருவரும் கிராமத்தில் ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள்.

பள்ளிப் படிப்பைத் தமிழில் கற்று, நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று, பொறியியல் கல்வி கற்க இடம் பெற்று, கற்றுக் கொண்டிருந்தாலும், தேர்வில் தேர்வு பெறமுடியாமல் தவித்துள்ளார்கள். இருவருக்கும் ஆங்கில வழிக் கல்வி ஒரு தடையாக இருந்திருக்கிறது.

மதிப்பெண்களை மட்டுமே மனதில் கொண்டு, முன்பின் இருப்பதைத் தெரியாமல், தேர்வுக்கு வேண்டியதை மட்டுமே மனனம் செய்வதால் வந்த விளைவாக இருக்கலாம்.

ஆரம்பப் பள்ளியில் மனனம் செய்யலாம், புரிதல் கடினம் என்பதால். அதன் பின் நடுநிலைப் பள்ளியில் புரிந்து மனனம் செய்யலாம். ஆனால், உயர் நிலைப் பள்ளியில் புரிந்து சொந்தமாக எழுதக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும். அதை, எந்த மொழியில் எழுதினாலும் சரி. ஆனால் எழுத்துக்கு மாணவன் சொந்தக்காரனாக இருக்க வேண்டும்.

மாணவர்கள் தேனீக்கள் போல சுறுசுறுப்பாக உழைக்கலாம். ஆனால் அவை மலர்களிடமிருந்து தேனை உறிஞ்சி, பின் தம் கூட்டில் உமிழ்வதைப் போல தாமும் புத்தகத்தில் இருந்து புரியாமல் விழுங்கி தாளில் கொட்டக்கூடாது.

மெட்ரிக்குலேஷன், சி.பி.எஸ்.இ., ஐ.சி.எஸ்.இ. என பல வகையான பள்ளிப்படிப்பு இருக்கின்றன. பாடங்கள் ஒன்றாக இருப்பது போல் தோன்றினாலும், கண்டிப்பாக தேர்வு முறை வேறுபடுகிறது.

மாணவர்கள் கற்றதைத் தாம் புரிந்துகொண்ட முறையில் எழுதும் கல்வி மிகச் சிறந்ததாகும். அதிக மதிப்பெண் எடுக்க எளிதாக இல்லாமல் இருப்பதாக அந்த முறை தோன்றினாலும் 'கற்க கசடற' என்பதற்கு அது வழிகோலும்.

மொழியை வெறும் தகவல் தொடர்பு ஊடகமாக மட்டும் எண்ணினால், மொழி பற்றிய பல சிக்கல்கள் நீங்கும்.

சைகை மொழி, ஒலி மொழியாக மாறிய காலத்தில் இருந்து பல்வேறு மொழிகள் உலகில் தோன்றியுள்ளன.
'கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன்தோன்றிய மூத்த குடி தமிழ்க்குடி' என நாம் பெருமையுடன் கூறிக்கொண்டாலும், உலகில் தோன்றிய முதல் மொழி எது என்பதில் ஐயப்பாடுகள் உள்ளன.

எழுத்து வடிவம் கொண்ட மொழிகளும், வெறும் பேச்சு வழக்கில் மட்டுமே உள்ள மொழிகளும் உலகில் பல உள்ளன. ஒரே மொழியைக் கோடிக்கணக்கானோர் பேசுவதும், இன்னொரு மொழியை ஒருசிலரே பேசுவதையும் காணலாம்.

உலகில் சுமார் 6900 மொழிகள் உள்ளன என்பது மிகுந்த ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. 1962ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி இந்தியாவில் 1,652 மொழிகள் உள்ளன; 2001ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி நம் நாட்டில் பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பேசும் மொழிகள் 30 உள்ளன.

மனிதன் மட்டும் அல்லாமல் உலகின் எல்லா உயிர்களும் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

நல்ல மழை பெய்து, குளங்கள் எல்லாம் நிறைந்து, நாற்றங்காலில் நெல் நாற்றுப் பாவி, நன்செய் வயல்களில் உழுது, நீரூற்றி நாற்று நடத் தயாராக இருக்கும் காலங்களில் தவளைகளின் இன்னிசைக் கச்சேரியைக் கிராமத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் கேட்டிருப்பார்கள்.
'வித்தெடு விதையெடு' என ஒரு குழுவும், பதிலுக்கு 'கம்பெடு தடியெடு' என இன்னொரு குழுவும் சொல்வதாகப் பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். சற்று கூர்ந்து கவனித்துக் கேட்டால் அவர்கள் சொன்னது சரியாகவே தோன்றும்.

அவற்றுக்குள் என்ன கருத்துப் பரிமாற்றம் நடக்குது எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் கண்டிப்பாக ஒன்றுக்கொன்று கருத்துப் பரிமாறுகின்றன என்பது உண்மை.

தவளைகளைப் பற்றி இன்னோர் ஆச்சரியமான செய்தி. அவை பிற பூச்சி போன்ற உயிரினங்களின் சத்தத்தில் இருந்து அதன் அளவைப் புரிந்து கொண்டு, பின்பே அதைப் பிடித்து உண்ணும். அதற்கு முன், சிறிதாக இருந்தாலும், பெரிதாக இருந்தாலும், பட்டினியால் சாகுமே தவிர அதை உண்ண முயற்சி செய்யாது. உணவில் கூட மொழி பங்கு பெறுவதை உணரலாம்.

க, கா எனும் காகமும், கி, கீ எனும் கிளியும், கு, கூ எனும் குயிலும் தம் குரலை மாற்றுவதில்லை. குரலின் ஏற்ற இறக்கங்களால் தம் இனத்துக்கோ பிறவற்றுக்கோ வெவ்வேறு செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. உலகின் எல்லா உயிர்களும்
அப்படியே. ஆனால் மனிதன் மட்டுமே புதுப்புது மொழிகளைக் கற்று புதுமையை ஏற்படுத்துகிறான்.
'ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையாது' என்ற பழமொழி, புதுமொழியைக் கற்பதுக்குப் பொருந்தாது. தன் ஐம்பது வயதிலும் புதுப்புது கணினி மொழிகளை உருவாக்குவதிலும், கற்பதிலும் மனிதன் கணினியோடு போட்டியிடும் போது பேசும் மொழியும் எளிதாகவே இருக்க வேண்டும்.

247 எழுத்துக்கள் கொண்ட நம் தமிழ் மொழியை நாம் எளிதில் கற்கும் போது, 26 எழுத்துகள் கொண்ட ஆங்கிலம் என்ன கடினமா?

கற்றலின் பயம் கழிப்போம்.
கற்றலின் பயன் சேர்ப்போம்!

குமார் கணேசன்

Saturday, September 15, 2012

கற்க! கசடற!

ஒரு வளமான நிலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதைப் பக்குவப்படுத்தி, நல்ல காற்றோட்டமும் சூரிய வெளிச்சமும் கிடைக்குமாறு ஒன்றுக்கொன்று இடைவெளி விட்டு, வீரியமுள்ள விதைகளை விதைக்கிறோம்.

அவை முளைத்து, பின் வளர வளர அவற்றிற்குத் தேவையான உரமும், நீரும் வழங்குவதோடு பாதுகாப்புக்கு வேலி அமைத்து அதன் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கும் பிற களைகளைப் பிடுங்கி, நோயுற்றால் மருந்து தெளித்து, கண்ணும் கருத்துமாகக் கவனித்து வருகிறோம்.

நாம் விதைத்த விதைகள் மலர்களாகி, காய்த்துப் பின் பல விதைகளை அல்லது கனிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் நன்றியோடு தருகின்றன.

ஒவ்வொன்றுக்கும் தன் தன்மைக்கேற்ப விளைகாலம் மாறுபடும். நெல்லுக்கு நாலு மாதம் என்றால் வாழைக்கு பயிரிடும் இடத்தையும் பயிரின் இனத்தையும் பொறுத்து, ஏழு மாதங்கள் வரை ஆகலாம்.

அதிகமாக உரத்தைப் போட்டோ, நீரைப் பாய்ச்சியோ, பாட்டுப் பாடியோ அல்லது அதைச் சுற்றி ஆடியோ, ஆறு மாதத்துப் பயிரை ஆறு நாளில் அறுவடை செய்ய முடியாது.

பயிர் இயற்கையாக வளரவேண்டும். அதன் நுனியைப் பிடித்து வேகமாக இழுத்து நீட்டிவிட முடியாது. அப்படி முயன்றால் பயிரின் உயிர்தான் போகும்.

மாணவர்களும் அப்படித்தான். அவர்களுக்கு, நல்ல வசதிகள் நிறைந்த பள்ளிக்கூடத்தில், அன்பும் அனுபவமும் நிறைந்த ஆசிரியர்களை வைத்து, பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுக்கலாம்.

வீட்டிலும் அவர்களின் படிப்புக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கலாம். என்றாலும் அவர்கள்தான் கற்க வேண்டும். அவர்களுக்காக வேறு யாரும் கற்றுக் கொள்ளமுடியாது.

விதைகளுக்கும் மாணவர்களுக்கும் ஒரு மிகப் பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. நெல்லின் விதை போட்டால் நெல்தான் கிடைக்கும், சோளம் கிடைக்காது.

ஆனால், மாணவர்கள் களி மண் மாதிரி. களிமண்ணைப் பதமாகப் பிசைந்து எந்த பொம்மையும் செய்யலாம் என்பது போல, எந்த ஒரு குழந்தையும், தேவையானவற்றைக் கற்றுக் கொண்டு, கலை, அறிவியல், பொருளாதாரம், வணிகம், பொறியியல், மருத்துவம் என எந்தத் துறையிலும் வல்லுனராக முடியும்.

ஆனால் வீரியமுள்ள விதைகளைத் தேர்வு செய்வது போல, ஒரு காலகட்டத்தில், எந்தக் குழந்தைக்கு எதில் விருப்பம் இருக்கிறது, எதில் திறமை இருக்கிறது என்பதையும் புரிந்து கொண்டு படிப்பைத் தொடர வேண்டும்.

நம்பிக்கையே வாழ்க்கைதானே. முடியும் என நினைப்பதைத்தான் நம்மால் செய்ய முடியும்.

நம்மால் முடியும் என நினைத்தாலும், பல நேரங்களில் `உன்னால் முடியாது' என்ற எண்ணத்தைப் பிறர் நம் மீது திணிப்பதையும் அறிவோம்.

ஆண்ட்ரு மாத்யுஸ் (அஙூக்ஷசுக்ஞு ஙஹஞ்குக்ஞுசூ), தனது ஊச்ஙீஙீச்ஞு வச்ஞிசு ஏக்ஹசுஞ் என்ற புத்தகத்தில், ஓர் அழகான சோதனையைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார். அமெரிக்காவிலுள்ள `வுட்ஸ் ஹோல் ஓசனோகிராபிக் இன்ஸ்டிடிïட்' (ரச்ச்க்ஷசூ ஏச்ஙீக் ஞஷக்ஹஙூச்கீசுஹசிகுகூஷ ஐஙூசூஞ்கூஞ்ஞிஞ்க்) நடத்திய சோதனை அது.

ஒரு கண்ணாடி மீன் தொட்டியின் நடுவே தெள்ளத் தெளிவான கண்ணாடித் தட்டினை வைத்து அதை இரண்டாகப் பிரித்தார்கள். ஒரு பக்கத்தில் இருக்கும் மீன் அந்தக் கண்ணாடியின் வழியே அடுத்த பக்கத்தில் என்ன இருக் கிறது என்று பார்க்க முடியும்; ஆனால் போக முடியாது.

கண்ணாடித் தட்டின் ஒரு பக்கம் பேரகூடா (ஆஹசுசுஹஷஞிக்ஷஹ) என்ற ஒரு மீனையும், மறு பக்கம் மல்லெட் (ஙஞிஙீஙீக்ஞ்) என்ற ஒரு மீனையும் வைத்தார்கள். இரண்டும் வெவ்வேறு வகை மீன்கள். பேரகூடா மிக எளிதாக மல்லெட் என்ற மீனைக் கொன்று உண்ணக் கூடியது.

தொட்டியின் அடுத்த பக்கத்தில் மல்லெட்டைப் பார்த்தவுடன் அதை நோக்கி பேரகூடா வேகமாக ஓடியது. இடையில் இருந்த கண்ணாடி தெரியவில்லை.

ஓடிய வேகத்தில் பேரகூடா கண்ணாடியில் முட்டிக்கொண்டது. வலியால் துடித்து பின் திரும்பி வந்து மீண்டும் தன் உணவான மல்லெட்டை நோக்கி ஓடியது. மீண்டும் இடி பட்டது.

மீண்டும் மீண்டும் இந்த முயற்சி தொடர, முகத்தில் எல்லா இடங்களிலும் காயங்கள். வலியை உணர்ந்த பேரகூடா நல்ல பாடத்தையும் கற்றுக் கொண்டது.

அதற்குப் பின் அடுத்த பக்கம் போக முயற்சி செய்யவில்லை. இடையில் இருந்த கண்ணாடித் தட்டை எடுத்த பின்னும், அந்தப் பக்கம் போகாமல், அங்கேயே பட்டினியாக இருந்து செத்துப் போனது.

மாணவர்களும் இப்படித்தான். அவர்களுக்கும் கண்ணாடித் தட்டுக்குப் பதில் ஆசிரியர்கள், அடுத்த வீட்டுக்காரர்கள், பெற்றோர்கள், நண்பர்கள் என பல கண்ணாடித்தட்டுகள்.

'உனக்கு எது முடியும், எது முடியாது' என அவர்கள் தீர்மானித்து அவர்களின் எண்ணத்தை உன்னிடம் திணிக் கிறார்கள்.

'அவனுக்குக் கணக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் வராது' என்று ஒருவர்.

'அவனுக்கு தமிழும் வராது, ஆங்கிலமும் வராது. எப்படி டாக்டர் ஆக முடியும்? சும்மா ஏதாவது ஒரு டிகிரி வாங்கட்டும்' என்று இன்னொருவர்.

அதையும் நேரடியாக அவனிடம் சொல்லமாட்டார்கள். அவனின் தலை எழுத்தை மற்றவர்களிடம் தேடும் பெற்றோர்களிடம் சொல்வார்கள்.

நம் பெயரைத் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் நமக்கு வாய்ப்பில்லை. நம் பெயருக்குப் பின்னால் போடும் பட்டங்களையாவது தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பை நமக்குத் தந்தால் என்ன?

அரைகுறை வயதான பதின்மப் பருவத்தில் தன் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் படிப்பை முடிவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் மாணவர்கள்.

பத்து முடிந்து பதினொன்றாம் வகுப்பில் எந்தப் பாடங்களை எடுக்கிறோமோ அதுவே பிற்கால வாழ்க்கையை முடிவு செய்வதாக எல்லோரும் எண்ணுகிறார்கள்.

இந்தியாவைப் போன்ற மக்கள் தொகை மிகுந்து, வாய்ப்புகள் குறைந்த நாடுகளில் அது ஓரளவு உண்மையும் கூட.

மாணவனுக்குப் பிடித்த பாடமாக இருந்தாலும், அவனுக்கு அதில் நல்ல திறமை இருந்தாலும், பிற சக்திகள் அதை அழித்து விட்டு, எது படித்தால் வேலை கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தில் திணிப்புகள் நடக்கின்றன.

இந்த வயதில் பல மாணவர்களுக்கு எதில் விருப்பம் அல்லது திறமை என அறிவது கடினம். நமது நாட்டின் கல்வி முறையும், பெற்றோர்களின் உலக அறிவுக் குறைவும் அதற்குக் காரணமாகும்.

அப்படிப்பட்ட நேரங்களில், உலக நடப்பை அறிந்து எதைப் படிப்பது நல்லது என மாணவர்களுக்கு அறிவுரை கூறுவதில் தப்பில்லை.

எதைப் படித்தாலும் அதைப் புரிந்து கொண்டு படித்தால் கண்டிப்பாக அந்தப் பாடமும் பிடிக்கும். ஆனால், தெரிந்து கொள்வதை விட தேர்வில் மதிப்பெண்கள் வாங்குவது மட்டுமே நோக்கமாக நம் கல்விநிலை மாறியிருப்பது வருத்தத்துக்குரியது.

பல நாடுகளில் 70 விழுக்காடு என்பது குறைந்த மதிப்பெண்ணாக இருக்கும்போது, நம் நாட்டில் 35 விழுக் காடுகள் வாங்கினாலே தேர்வு பெற்றதாக விதிமுறைகள் இருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

படிக்காமல் கூடத் தேர்வு பெற்று விடலாம் என்ற ஒரு பொய்யான மாயையைத்தான் இது உருவாக்குகிறது.

'ஒருமைக்கண் தான் கற்றக் கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப்புடைத்து' எனக் குறள் கூறுவது அப்படிப்பட்ட கல்வியையே.

தேர்வு எழுதிய ஏழாம் நிமிடத்திலேயே மறந்து விட்டு அடுத்தத் தேர்வுக்கான புதிய தகவலை உள்ளே ஏற்றும் இன்றைய படிப்பு ஏமாற்றமாகவே உள்ளது.

அந்தக் காட்டுப் பகுதியில் போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கான துப்பாக்கிச் சுடும் போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களில் ஒருவர் கூடச் சரியாகச் சுடவில்லை.

இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மேலதிகாரி, அந்த வழியாக வந்த நரிக்குறவர் ஒருவரை அழைத்து சுடுமாறு வேண்டினார். அவரும் துப்பாக்கியை வாங்கி, கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் பட படவென்று இலக்கினைச் சரியாக சுட்டார்.

பயிற்சி பெற்ற போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கு ஆச்சரியம். `அவருக்கு சுடுவது மட்டும் தான் நோக்கம். அதை அனுபவித்து மகிழ்ந்து செய்தார். ஆனால் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் எப்படியாவது போட்டியில் வெற்றி பெற்று விட வேண்டும், வென்றால் பதவி உயர்வு என்ற பலனை எண்ணி, சுடுவதில் கோட்டை விட்டு விட்டீர்கள்' என்றார் மேலதிகாரி.

மகிழ்ந்து படிப்பதை விட்டு விட்டு `இதைப் படித்தால் இது கிடைக்கும், அதைப் படித்தால் அது கிடைக்கும்' என்று பலனை மட்டும் எண்ணிப் படிப்பதால்தான் படிப்பு பலருக்கு பாகற்காய் ஆகிவிடுகிறது.

கல்வி என்பது உனக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதல்ல; தெரிந்ததையும் தெரியாததையும் வேறுபடுத்தும் திறமையே அது.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள இந்த பிரபஞ்சம் ஒரு மாயையானது. அறிவியலும், பொறியியலும், அருளியலும், பொருளியலும் அங்கே நிறைந்திருக்கிறது.

இயற்கையோடு மனிதனின் செயற்கையும் சேர்ந்து அழகுக்கு அழகு சேர்க்கிறது. ஓர் ஆழ்கடலின் ஒரு துளியாவது கற்று மகிழ்வோம், மகிழ்ந்து வாழ்வோம்.

அவன் நாலெழுத்துப் படித்தவன் என்பது ஆங்கில மோகத்தில் ஏ, பி, சி, டி என்ற நான்கு எழுத்துகளை அல்ல. மனிதன் என்ற நான்கு எழுத்துக்களை.

கற்கக் கசடற என்பது நாம் கற்பவற்றைக் குறையின்றி கற்பதோடு, நாம் குறையின்றி வாழவும் கற்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்கிறது.

கற்போம் கசடற! வாழ்வோம் கசடற!

குமார் கணேசன்

Monday, September 10, 2012

ஹாலிவுட் டிரெய்லர் - 'த வேட்ஸ்'

என்னதான் இந்த 'த வேட்ஸ்' (The Words) ஹாலிவுட் படத்தின் ஸ்டில்ஸ் ரொமான்ஸ் படம் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும் விஷயம் காதல் அல்ல. கதை திருட்டு.

ரோரி ஜேன்சன், வளர்ந்து வரும் இளம் நாவலாசிரியன். கொஞ்சம் பேர் இவனது கதைகளை படித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்த அமெரிக்காவும் தன் எழுத்தை கொண்டாட வேண்டும் என்பது தான் இவனது கனவு, லட்சியம். அதற்காகத்தான் தொடர்ந்து நாவல்களை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனாலும், புகழ் வெளிச்சம் கண்காணா தொலைவில் இருந்தபடிதான் கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை பழுதில்லை. சொல்லலப் போனால், கொடுத்து வைத்த வாழ்வு. அருமையான மனைவி. என்றேனும் ஒரு நாள் தன கணவன் ஜெயிப்பான் என தீவிரமாக நம்பும் காதலியே மனைவியாக அமைந்தது கொடுப்பினைதானே? கனவை நினைவாக்கவும், லட்சியத்தை நிறைவேற்றவும், தொடர்ந்து ரோரி ஜேன்சன் போராடுகிறான். மனைவி அதற்கு உறுதுணையாக நிற்கிறாள்.

ஒரு நாள் எதேச்சையாக பழம் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடைக்கு செல்கிறான். அங்கிருக்கும் பொருட்களை சும்மா நோட்டமிட்டவனின் பார்வையில் ஒரு பெட்டிபடுகிறது. அதன் அழகு அவனை ஈர்க்கவே எடுத்து திறந்து பார்க்கிறான். உள்ளே ஒரு ஃபைல். அதைப் பிரித்தால், உடையும் தருவாயில் இருக்கும் பழுப்பு நிற காகிதக் குவியல் கண் சிமிட்டுகிறது. அந்தக் காகிதத்தில் அப்படி என்னதான் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று படித்துப் பார்க்கிறான்.

அதிர்ச்சியும், ஆச்சர்யமும் ஒருசேர தாக்குகின்றன. அது ஒரு நாவல். வாக்கிய அமைப்பும், சொல்ல வந்த விஷயமும் ரோரி ஜென்சனை பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகின்றன. உடனே அந்தப் பெட்டியை விலைக்கு வாங்கி, வீட்டுக்கு வருகிறான். மனைவி வெளியே சென்றிருக்கிறாள்.

தன் கம்ப்யூட்டர் முன்னாள் அமர்ந்து, அந்த நாவலை தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பிக்கிறான். நாவலில் இருக்கும் வார்த்தைகளும், வாக்கியங்களும் தன் விரல்களின் வழியாக கம்ப்யூட்டரில் பதிவாவதை பார்த்து மகிழ்கிறான். கம்ப்யூட்டர் முன்னால் அமர்ந்து தன் கணவன் மும்முரமாக எழுதிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்து அவளுக்கு ஏக மகிழ்ச்சி. அருகில் வருகிறாள். இவனை ஆதரவாக அணைத்தப்படி கம்ப்யூடர் திரையில் மின்னும் வாக்கியங்களை படிக்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. தன் கணவனுக்குள் இவ்வளவு திறமையா? அப்படியே சொக்கிப் போகிறாள். மனைவியின் கண்களில் வழியும் காதலை பார்க்கப் பார்க்க இவனுக்கு பயம் வருகிறது. அது, தான் எழுதிய கதையில்லை என எப்படி சொல்வது என திகைக்கிறான். மனைவியின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்க மனமில்லாமல், தான் எழுதி வரும் நாவல் என பொய் சொல்கிறான்.

அந்தப் பொய் தொடர்கிறது. பழைய பெட்டியில் இருந்த யாரோ எழுதிய நாவல், இவன் பெயரில் புத்தகமாக வெளிவருகிறது. அமெரிக்காவே இவனை தலையில் தூக்கி வைத்து கொண்டாடுகிறது.

சரியாக அப்போது பார்த்து ஒரு வயதானவர், இவனைத் தேடி வருகிறார். இவன் பெயரில் வந்திருக்கும் நாவல், தான் எழுதியது என்று சொல்கிறார். இதன் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதை 'த வேட்ஸ்' ஹாலிவுட் படத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

'ஹெங் ஓவர்', 'லிமிட்லெஸ்' உட்பட ஏராளமான படங்களில் நடித்திருக்கும் ப்ராட்லி கூப்பர், இளம் நாவலாசிரியனாக நடித்திருக்கிறார். நிஜ வாழ்வில் இவருக்கு காதலியாக இருப்பவரும் 'அவதார்' பட நாயகியுமான ஜோ சல்டானா, இந்தப் படத்தில் நாயகியாக நடித்திருக்கிறார். எனவேதான் காதல் காட்சிகள் தத்ரூபமாக இருக்கின்றன !

எழுதி இயக்கியிருப்பவர் ப்ரையன் க்ளுக்மேன் மற்றும் லீ ஸ்ட்ரென்தல் ஆகிய இரட்டையர்கள். இருவருக்கும் இதுதான் இயக்குனராக முதல் படம்.

கே.என்.சிவராமன்                 

Saturday, September 8, 2012

நண்பேன்டா!


திணிக்கப்பட்ட உறவுகளை விட தேடியும், தேடாமலும் கிடைக்கும் உறவான நட்பு மிகவும் சிறந்தது.

உறவின் உச்சகட்டம் நட்பு என்பதை விளக்கத்தான் 'தோளுக்கு மேல் வளர்ந்தால் தோழன்' எனத் தந்தை- மகன் உறவைச் சொல்வார்கள்.

சாதி, மதம், மொழி, பணம், பதவி எனச் சாக்கடையில் விழுந்து கிடக்கும் இதயங்களைக் கூட பூக்கடையாய் மாற்றுவது நட்பு.

பூக்களின் வண்ணம், வாசனை, அழகு, அளவு என எதுவும் பார்க்காமல் நட்பு என்ற மாலையை அலங்கரிக்கும்.

புதிதாகப் பள்ளிக்குச் சென்ற ஒரு வாரத்திலேயே நண்பர்களைப் பெற்று, வார இறுதியில் கூட வகுப்புகள் நடைபெறாதா என ஏங்க வைப்பது இந்த நட்பே.

நாள் முழுக்க நண்பனோடு இருந்தாலும் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் மீண்டும் தொலைபேசியிலோ, குறுஞ்செய்தி மூலமோ மீண்டும் மீண்டும் தொடர்பில் இருக்க வைப்பது நட்பு.

இளமைப் பருவத்தில் ஏற்படும் நல்ல நட்பு வாழ்நாள் வரை நிலைக்கும். தகவல் தொடர்பு முன்னேறி இருக்கும் இந்நாளில் கேட்கவே வேண்டாம். அது தொடர்ந்து வளரும்.

பள்ளிக்கூடத்தில் ஒன்றாய்ப் படித்தாலும் வேலை நிமித்தமாக தூரத்தில் இருந்தனர். ஒருவர் திருநெல்வேலி. இன்னொருவர் மும்பை.

முதலில் அடிக்கடி ஊருக்கு வந்தாலும், கல்யாணத்துக்குப் பின், தமக்கு வேலை, குழந்தைகளின் படிப்பு, விடுமுறை என வர முடியவில்லை.

இப்போது மும்பையில் இருக்கும் நண்பனும் தன் ஊரில் ஓர் அவசர வேலை இருந்ததால் தான் மட்டும் ஊருக்கு வந்தான். வாரநாள் என்பதால் மாலை தன் நண்பனைப் பார்க்கப் போனான்.

இந்த பதினைந்து வருடத்தில் மக்களும், சாலைகளும், போக்குவரத்தும் மாறிப் போய்விட்டன. பத்து நிமிடத்தில் போன தூரம் இப்போது ஒரு மணி நேரமாகிறது.

வீட்டுக்குப் போன நண்பனை நண்பனும், மனைவியும், இரண்டு குழந்தைகளும் அன்பாய் வரவேற்றனர். வாங்கி வந்ததைக் குழந்தைகளிடம் கொடுத்து விட்டு நண்பனிடம் பேசினான்.
 
நண்பன் மனைவி கொடுத்த காபி, நண்பன் வீட்டில் அவன் அம்மா அந்த நாட்களில் கொடுத்ததை, நினைவுபடுத்தியது.

'என்ன கல்லூரியில் நிறைய வேலையா? ரொம்ப களைப்பாக இருக்கிறீர்கள்' என நண்பனின் மனைவியிடம் கேட்டான்.

'அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, கொஞ்சம் வேலை. அவ்வளவுதான்' என்றார்.

நண்பர்கள் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரிந்தவர்கள் சந்தித்தால் பேசவும் வேண்டுமோ என்பார்கள். ஆனால், நண்பர்கள் சந்தித்தாலோ தம் ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஆரம்பித்து பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

'சாப்பிட்டுக்கொண்டே பேசலாமே' என்றார் நண்பனின் மனைவி.

அவரின் முகத்தில் பசி தெரிந்தது. கணவனின் நண்பன் என்றதால் நிறைய சமைத்து சாப்பாட்டு மேஜையில் வைத்திருந்தார்கள்.

'நீங்களும் குழந்தைகளும் உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்கள். நான் பரிமாறுகிறேன்' என்றார்.

'எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாமே? நாங்கள் இருவரும் சோபாவில் இருந்து சாப்பிடுகிறோம்' என்றான் மும்பை நண்பன்.

'ஐயோ வேண்டாம், வேண்டாம். நான் நீங்கள் சாப்பிட்ட பிறகு சாப்பிடுகிறேன்' என்றார் அவசரமாக.

பெண் விடுதலையில் ஆராய்ச்சி செய்து டாக்டர் பட்டம் பெற்றாலும், தமிழ் நாட்டு பெண்கள் இன்னும் கிராமத்துப் பெண்களாகவே இருக்கிறார்கள். எத்தனை பாரதி வந்தாலும் அவர்களை மாற்றுவது கடினம்.

ஒரு தட்டில் உணவைப் போட்டவன் அதை அப்படியே நண்பனின் மனைவியிடம் நீட்டி, `வேலைக்கும் போய்விட்டு இத்தனை நேரம் நீங்கள் தனியாக சமைத்திருக்கிறீர்கள். பசி எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதானே? அது ஆண், பெண், சிறியவர், பெரியவர், கணவன், மனைவி, நண்பன், பகைவன், ஏழை, பணக்காரன் எனப் பார்த்து வருவதில்லையே! நீங்கள் சாப்பிட்டால்தானே எங்களுக்கும் நல்லா சமைத்துத் தரமுடியும்?' என்றான்.

'ஆமாம்மா, அங்கிள் சொல்வதும் சரிதான். நீங்களும் சாப்பிடுங்கள்' என்றனர் குழந்தைகள்.

நண்பனும், 'ஆமா, வாங்கிக்க, அவன் எப்போதும் இப்படித்தான். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே பெண் விடுதலை பற்றி பேசி மாவட்ட அளவில் முதல் பரிசு பெற்றவன். கொஞ்சம் அதிக முற்போக்கு' என்றான்.

'எது சரியோ, அதைச் சொல்பவர்களையும், செய்பவர்களையும் முற்போக்குவாதிகள் என்று பட்டம் கொடுத்து விடுகிறீர்கள். சொல்லப் போனால், நீங்கள் செய்துகொண்டிருப்பதுதான் பிற்போக்கு' என்றான் மும்பை நண்பன்.

'சரி, சரி. எனக்கும் பசிதான். நான் சாப்பிடுகிறேன்' என்று சொல்லி அந்த உரையாடலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் மனைவி.

சாப்பாட்டை ரசித்து உண்ட நண்பனும், சாப்பாடு ரொம்ப நன்றாக இருக்கிறது என்று பாராட்டினான்.

சாப்பிட்டு முடித்தபின், `ரொம்ப தேங்க்ஸ் அங்கிள். அம்மா வேலையும் பார்த்து விட்டு, கஷ்டப்பட்டு ஒவ்வொருவருக்கும் என்ன பிடிக்கும் என்று பார்த்து பார்த்து செய்து தருவார்கள். நாங்களும் ஒன்றையும் விட்டு வைக்காமல் சாப்பிடுவதுடன் ஒரு நன்றி கூட சொல்வதில்லை' என்றனர் நண்பனின் குழந்தைகள்.

'இன்று முதல் நான் அம்மாவுக்குப் பாத்திரங்கள் கழுவி கொடுப்பேன், உதவியாய் இருப்பேன்' என்றாள் மகள்.

'நான் சாப்பிடும் மேஜையை தயார் செய்ய உதவுவேன்' என்றான் மகன்.

எப்படியோ இரண்டு நல்ல விதைகள் விதிக்கப்பட்டதில் மும்பை நண்பனுக்கும் நல்ல மகிழ்ச்சி.

குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே சிறுசிறு வேலைகளைச் சொல் லிக் கொடுக்காமல், பெரியவர்கள் ஆனபின் அவர்கள் ஒரு உதவியும் செய்ய மாட்டார்கள் எனக் குறைகூறும் பெற்றோர்களே அதிகம்.

அன்று ஆண் மட்டும் செய்த வேலைகளைப் பெண்ணும் செய்யும் போது, இன்றும் பெண் செய்த வீட்டு வேலைகளைப் பெண் மட்டும் செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

இப்படிப்பட்ட புதிய சிந்தனைகளை உறவுகள் சொல்வதைவிட நண்பர்கள் சொன்னால் புரிந்து கொள்வது எளிதாக இருப்பதும் உண்மையே.

குடும்ப உறவுகளில் உயர்வு, தாழ்வு உண்டு. பெரியவர், சிறியவர் என்ற வேறுபாடு உண்டு. ஆனால் உண்மையான நட்பில், நட்பு மட்டுமே உண்டு.

ஒருவன் நல்ல இடத்தில் வந்து விட்டால், அவனை நண்பன் என்று சொல்லிக் கொண்டு வரும் பெரிய கூட்டமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. நல்ல நண்பர்களையும், நண்பன் என்ற பெயரில் ஏமாற்ற நினைப்பவர்களையும் நாம் அடையாளம் கண்டு வாழ்வது மிகவும் அவசியம்.

ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்கள் இருந்தன. அந்தக் குளத்தின் நீரைப் பயிருக்குப் பயன்படுத்தியதால் நாளுக்கு நாள் நீரின் அளவு குறைந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு கொக்கு அந்தக் குளத்தின் கரையில் சோகமாக நின்று கொண்டிருக்க, மீன்கள் அதன் கவலையின் காரணம் கேட்டன.

'இந்தக் குளத்தில் நீர் எல்லாம் வற்றிப் போனால் நீங்கள் செத்துப் போவீர்களே?'என்றது கொக்கு.

'நாங்கள் பிறந்தது முதல் இந்தக் குளத்தைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. நீங்கள் தான் பல இடங்களுக்குப் பறந்து சென்று வந்துள்ளீர்கள். நீங்கள் தான் எங்களுக்கு நல்ல வழி சொல்ல வேண்டும்' என்றன மீன்கள்.

'நண்பர்களே, இங்கிருந்து கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு குளம் உள்ளது. அங்கே நீர் எப்பொழுதும் வற்றாது' என்றது கொக்கு.

இதைக் கேட்ட மீன்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. ஆனால் எப்படி அங்கே போவது என்ற கவலை.

'நான் ஒவ்வொருவராக வாயில் ஏந்தி, பறந்து சென்று, அந்தக் குளத்தில் விட்டு விடுகிறேன். நீங்கள் அங்கே பிழைத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்றது கொக்கு.

நன்றியுள்ள மீன்களும் உடனே சம்மதித்தன. ஒவ்வொரு நாளும் கொக்கு மீனை வேறு குளத்துக்கு எடுத்துச் செல்வதாகச் சொல்லி, அருகில் உள்ள பாறையில் வைத்துக் கொன்று தின்றது.

ஒரு நாள் ஒரு நண்டு தன்னையும் அந்தக் குளத்தில் கொண்டு போய் விடுமாறு கேட்டது. கொக்கும் தன் கழுத்தில் மெதுவாகக் கடித்து தொங்கிக் கொண்டு வருமாறு சொல்ல, நண்டும் அவ்வாறே செய்ய, கொக்கு நண்டைத் தூக்கிச் சென்றது.

கொஞ்ச தூரம் பறந்து பாறை அருகே கொக்கு இறங்கி வரும் போது, கொக்கால் ஏமாற்றப்பட்டு கொக்குக்கு உணவான மீன்களின் மீதி எலும்புகள் இன்னொரு பாறை போலக் குவிந்து கிடப்பதை நண்டு பார்த்தது. கொக்கின் வஞ்சம் புரிந்து விட்டது நண்டுக்கு.

தன் கூரான பற்களால் கொக்கின் கழுத்தை நண்டு நறுக்க, கொக்கு பதறியது, துள்ளியது. பின் ரத்தம் கொட்டி இறந்தது.

நடந்து கொண்டே மீண்டும் குளத்துக்கு வந்த நண்டை மீன்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தன. நண்டும் நடந்ததைக் கூற, நண்பன் எனச் சொல்லி ஏமாற்றிய தீய கொக்கைக் கொன்று தம்மைக் காத்த நல்ல நண்பன் நண்டுக்கு நன்றி சொன்னன.

கூடா நட்பினால் கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாகி, படிப்பையும், வாழ்க்கை இழந்ததையும் காணலாம். எனவே, கவனமாகவும் இருக்க வேண்டும்.

பேனா நண்பர்கள் என முன்பு வெவ்வேறு நகரங்களிலும் நாடுகளிலும் இருந்தார்கள். முன்பின் தெரியாதவர்களுக்கு எழுதுவதிலும் அவர் களைப்பற்றித் தெரிந்து கொள்வதிலும் சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை பலர் ஆர்வம் காட்டினார்கள்.

இன்று இணைய தளத்தில், சமூக வலைத் தளங்களில், முகநூல் போன்ற தளங்கள் உள்ளன. எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் நண்பர்கள் சேர உதவியாக இருக்கின்றன.

முகநூலைப் போன்ற இணைய தளங்களில் பல குழுக்கள் உள்ளன. உதாரணத்துக்கு 'உணவுப் பிரியர்கள்' என்ற குழுவில் புலம் பெயர்ந்து பல நாடுகளுக்குச் சென்றவர்கள் தம் நாட்டின் உணவுப் பழக்கங்களையும், அன்றைய உணவைப் பற்றிய செய்திகளையும் பகிர்ந்து கொள்வது நன்றாக உள்ளது.

ஆனால் நண்பர்களைப் போலவே, இணையதளத்திலும் நல்லது எது கெட்டது எது என்று தெரிந்த பெரியவர்களிடம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.

நண்பர்களைப் பெறுவது எப்படி? நீ ஒரு நல்ல நண்பனாக இரு, நிறைய நண்பர்கள் தானாகக் கிடைப்பார்கள். உன்னைப் பற்றி பேசுவதை விட மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேள். அது நட்புக்கு நல்ல உரமாகும்.

கண்ணீரைத் துடைப்பது உறவு என்றால், கண்ணீரைத் தடுப்பது நட்பு ஆகும்.

நட்பின் மூலம் உலகை ஒன்றாக்குவோம்.

குமார் கணேசன்