Tuesday, July 31, 2012

இன்றும் ஒரு தகவல் - சாதனைக்கு ஒரு புத்தகம்

தினமும் உலகில் பலர் சாதனை புரிகிறார்கள். அந்த சாதனைகள் வெறும் வார்த்தகைகளுடன் மட்டும் நின்றுபோகாமல் உலகம் உள்ளவரை நிலைத்திருக்கும்படி ஒரு புத்தகத்தை உருவாக்க நினைத்தார்கள். அந்த புத்தகம் தான் கின்னஸ்.

அயர்லாந்து நாட்டை சேர்ந்த சர்க்யூபீவர் என்பவர் தான் கின்னசை உருவாக்கினார். சாதனைகள் அத்தனையும் கொண்ட இந்த புத்தகத்தை தன் ஒருவனால் எழுத முடியாது என்று உணர்ந்தார். அதற்காக லண்டன் சென்று அங்குள்ள அரசாங்கத்திற்கு புள்ளி விவரங்களை சேகரிக்கும் நோரிஸ் மைக் வைகட்டர் என்ற இரட்டையர்களை சந்தித்து தனது யோசனையை தெரிவித்தார்.

அவர்களும் முழுமனதுடன் ஒத்துழைப்பு தர முன்வந்தார்கள். 1955 ம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 27 ந் தேதி முதல் கின்னஸ் புத்தகம் வெளி வந்தது. 198 பக்கங்களை கொண்டதாக அது இருந்தது. அன்றிலிருந்து வருடந்தோறும் வெளிவருகிறது. இடையில் 1957, மற்றும் 1959 ஆகிய இரண்டு ஆண்டுகள் மட்டும் வரவில்லை. அதற்கு என்ன காரணம் என்றும் தெரியவில்லை.

முன்பெல்லாம் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே வெளிவந்தது. இப்போது 40 க்கும் மேற்பட்ட மொழிகளில் 'கின்னஸ் புக் ஆப் வேர்லடு ரெகார்ட்ஸ்' வந்து கொண்டிருக்கிறது.  

Monday, July 30, 2012

எண்களா? எண்ணங்களா?

 விலை உயர்ந்த வெளிநாட்டு கார் ஒன்றை வாங்கிய மோகன் தன் குடும்பத்துடன் கடைக்குச் சென்றான். அன்றுதான் பூமியில் புதிதாகப் பிறந்த பூவைப் போல புன்னகை அவன் இதழில் பூத்திருந்தது.

இருபத்தைந்து லட்சம் கொடுத்து வாங்கிய கார் என்பதால் ஒவ்வொரு பட்டனையும் அழுத்தி சோதனை செய்வது போலப் பார்த்தான்.
'அப்பா எனக்கு அந்தப் பாட்டுப் பிடிக்கும்' என்றாள் மகள் யாழினி. ஆனால் அவனோ, விலை அதிகம் என்றால் எப். எம். ரேடியோ ஸ்டேஷனும் அதிகம் இருக்கவேண்டும் என்பதைப் போல ஒவ்வொன்றாக மாற்றி மாற்றி எண்ணிப் பார்த்தான்.

நாற்பது கிலோமீட்டர் வேகம் செல்லும் தெருவில் அறுபதில் ஓட்டினான். அறுபதில் ஓட்டவேண்டிய தெருவில் இருபதில் ஓட்டினான். தெருவில் போகும் மற்றவங்களைப் பற்றிய எண்ணங்களை விட, தான் விரும்பும் எண்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தான்.

போக்குவரத்து நெருக்கடியைத் திட்டி, தெருவில் ஓட்டும் பிறரைத் திட்டி, ஒரு வழியாகத் துணிக்கடைக்குச் சென்றார்கள்.

யாழினி எந்த டிரஸ்ஸை விரும்பிக் கேட்டாலும் அவளின் அம்மா விலையைத்தான் முதலில் கேட்பாள்.

ஐயாயிரத்துக்குக் குறைவு என்றால் அவளின் அம்மா அதைத் தொட்டுக் கூடப் பார்க்க மாட்டாள்.

`என்னை உடுத்திக்கொள்' என வாங்காத, எளிய, எழிலான ஆடைகள் யாழினியைக் கெஞ்சுவதும், அவளும் அதை உடுத்திக் கொண்டு தன் நண்பர்களிடம் காட்டுவதும் ஒருசில நிமிடங்களில் அவள் கற்பனையிலேயே முடிந்து விடும்.

கலர், டிசைன், சைஸ், பேஷன் என எதையும் கொஞ்சம் கூடப் பார்க்காமல் விலை ஒன்றையே மனதில் கொண்டு சில உடைகளை அம்மா வாங்க, `இன்னும் அதிக விலையில் எதுவும் இல்லையா?' என அப்பா கேட்பது தான் வேடிக்கையும், வாடிக்கையும்.

நல்ல வேளை, துணியில் தொங்கும் விலைச் சீட்டுடன் குழந்தையை எங்கும் அனுப்புவதில்லை.

வீட்டில் வந்த பின்னும் விலை உயர்ந்த துணி என்பதால் எல்லா நேரமும் உடுக்க விடுவதில்லை. எப்பொழுதாவது முக்கியமான நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டுமே உடுக்க அனுமதி உண்டு.

`ஐயாயிரம் ரூபாய் கொடுத்து வாங்கிய துணி; கண்ட கண்ட இடங்களில் உட்காராதே; அழுக்கான குழந்தை எதையும் தொடாதே; சாப்பிடும் போது கவனமாக இரு' என ஆயிரம் `செய், செய்யாதே' கட்டளைகள் இருக்கும்.

புதுத்துணி உடுக்கும் சந்தோஷத்தை விட கையில் இருக்கும் பணத்தைப் பத்திரமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு விதத் திருட்டுப் பயத்தோடு இருப்பதைப் போன்ற உணர்வே அதிகம் இருக்கும்.

இப்படி பலரும் தம் எண்ணங்களுக்கும் தம்மைச் சுற்றியுள்ளவர் களின் எண்ணங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் வெறும் எண்களுக்கு மட்டும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பது துரதிர்ஷ்டமானது.

பணக்காரப் பெற்றோர்கள் இப்படி என்றால், ஏழைகளின் பிள்ளைகளும் இதே கனவைக் காண்பது கொடுமையானது. `கைபேசி வேண்டுமா?' என்ற கவலையான கேள்வியோடு, தன் வசதிக்கேற்ப எளிமையானதை வாங்கிக்கொள் என்றால் `நண்பன் வைத்திருப்பதைப் போல ஐபோன், அதுவும் 4ஜி வேண்டும்' என்று கண்ணீரோடு கட்டளையிடுவதையும் காண்கிறோம்.

பத்து அறைகள் உள்ள வீடு இருந்தாலும் தினமும் மணிக்கு ஓர் அறையில் தூங்க முடியாது. ஒரு விஷயத்தில் நல்லது கெட்டதை எண்ணிக் `கை' வைக்கலாம்; ஆனால் எதிலும் எண்ணிக்கையை மட்டுமே எண்ணி `கை' வைக்கக் கூடாது.

தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை விட கடையில் என்ன இருக்கின்றன எனத் தேடிப் பிடித்து இருப்பதில் விலை கூடியதை வாங்குவதும், வாங்க முடியாவிட்டால் வாங்கியதை ஏதோ அனாதைக் குழந்தையைப் போலப் பார்ப்பதும் கொடுமை.

நாம் விரும்பியது கிடைக்காவிட்டால் நமக்குக் கிடைத்ததை விரும்பினால் வாழ்க்கை வசப்படும். குழந்தை தனக்கு என்ன வேண்டும் என விரும்பலாம்; ஆனால் விலை பார்த்து எதையும் விரும்பாது. நாமும் அப்படி வாழ வேண்டும்.

ஷீலாவுக்கு அவளின் வீட்டுக்குப் பக்கத்திலேயே வேலை. போகும் முன் குழந்தையைப் பள்ளிக்கு அனுப்பி விட்டுச் செல்லலாம். குழந்தை பள்ளியில் இருந்து வீடு திரும்பும் முன் வேலையிலிருந்து வீட்டுக்குத் திரும்பி விடலாம்.

சிறிய கம்பெனி என்றதால் சம்பளம் கொஞ்சம் குறைவுதான். ஆனால், வேலையில் எல்லோரும் ஒருவரை ஒருவர் நன்றாகத் தெரிந்து வைத்திருந்தனர். நல்லதொரு குடும்பம் போல வாழ்ந்தனர்.

இப்படி சந்தோஷமாக இருக்கும் போது பெரிய கம்பெனி ஒன்றில் வேலை பார்க்கும் அவளின் கல்லூரித் தோழி வந்தாள். காரில் வந்து இறங்கியவளைப் பார்க்க மிக்க மகிழ்ச்சியாகவும், கொஞ்சம் பொறாமையாகவும் கூட இருந்தது.

தானும் இப்படி ஒரு பெரிய கம்பெனியில் வேலை பார்த்து அதிகச் சம்பளம் வாங்கி வசதியாக வாழலாமோ என்றும் தோன்றியது.

தோழி வந்து பத்து நிமிடத்துக்குள் பதினைந்து தொலைபேசி அழைப்புகள். அவளின் மானேஜர், அவளுக்குக் கீழே வேலை பார்ப்பவர்கள், கணவன், குழந்தைகள் எனப் பலரின் அழைப்புகள்.

ஒரு சில அழைப்புகளை ஏற்காமல் ஷீலாவுடன் தோழி பேசிக்கொண்டிருந்ததால், குறுஞ்செய்திகள் வர ஆரம்பித்தன.

`என் குழந்தைகளிடம் இருந்துதான். பள்ளிக் கூடத்தில் இருந்து அவர்கள் ஆயாவிடம் (ஙிணீதீஹ் ஷிவீååமீக்ஷீ) போய் விடுவார்கள். இன்று நான் போய் அழைத்து வர நேரமானதால் ஒரே தொந்தரவு' என்றாள்.

`குழந்தைகளின் அழைப்பைக் கூடத் தொந்தரவு என நினைக்கும் தோழியின் வாழ்க்கை என்ன வாழ்க்கை' என எண்ணினாள் ஷீலா. வேலையையும் வீட்டையும் இரு கண்களாகப் பார்த்துக் கொள்ளும் தன் வேலையை எண்ணிப் பெருமை கொண்டாள்.

ஆனால், பெரும்பாலானவர்கள் ஷீலாவாக வாழ எண்ணாமல், அதிகச் சம்பளம் வாங்கும் அவளின் தோழியாக வாழவே விரும்புகிறார்கள் என்பதும் உண்மையே.

பணம் வாழ்க்கைக்கு மிக முக்கியம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், பணமே வாழ்க்கையாகி விடாது என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள

வேண்டும்.தாயின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்த இயற்கை, குழந்தையை ஒன்பது மாதங்கள் கருவறையிலே வைத்தது. தாய்ப்பால் ஊட்ட சில காலத்தையும், அன்பை வழங்க ஆயுட்காலத்தையும் அவள் தாயாக ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஆண்களும் பெண்களும் படித்து இருவரும் வேலைக்குச் செல்லும் காலமிது. அப்படி அமைந்தால், கணவனும், வீட்டில் இருப்பவர்களும் அவளின் சுமையைக் குறைப்பது மிக அவசியம்.

பெரும்பாலான ஆண்கள் ஆண்களாக மட்டுமே வாழ ஆசைப்படுகிறார்கள். வீட்டில் எந்த வேலையும் செய்வதில்லை. பெண்களோ வீட்டில் எல்லா வேலைகளையும் செய்து விட்டு, வேலைக்கும் போய் சம்பாதிக்கிறார்கள்.

கணவன் மனைவி இருவரும் ஓடி ஓடி வேலை செய்து பணத்தைத் தேடுகிறார்கள்; வசதிகளைப் பெருக்குகிறார்கள்; ஆனால், வாழத்தான்

நேரமில்லை.வீட்டில் ஐம்பது அங்குல தொலைக்காட்சி பெட்டி உண்டு. ஆனால், ஐந்து நிமிடம் கூட நிம்மதியாக உட்கார்ந்து எந்த நிகழ்ச்சியையும் பார்க்க நேரமில்லை.

வாரத்தில் ஒரு நாள் சமைத்து, குளிர்ப் பெட்டியில் வைத்து, வாரம் முழுவதும் மீண்டும் சூடுபடுத்தி உண்கிறார்கள். உணவைக் கெடுத்து உடல் நலனையும் கெடுக்கிறார்கள்.

ஊரில் இருந்து பாசத்தோடு வீட்டுக்கு வரும் அம்மாவுக்கும் அதே குளிர்பெட்டி பழைய சாப்பாடுதான். `நம்ம அம்மாதானே பரவாயில்லை' என சமாளிப்பு.

ஆனால், உடன் வேலை பார்ப்பவர்களும், சிறிதே அறிமுகமான நண்பர்களும் வந்தால் `அந்தஸ்து என்னாவது' என்று பெரிய வரவேற்பு. விழுந்து விழுந்து சமையல்; சீனாத் தட்டில் உணவு.

இப்படித் தனக்காக வாழாமல் பிறருக்காக வாழ்வதாக எண்ணித் தன்னையே இழக்கிறார்கள் அல்லது அழிக்கிறார்கள். உண்மையான உதவி வேறு, சுய கவுரவத்திற்காக நடப்பது வேறு.

பெருந்தலைவர்கள் சொன்னது போல கனவு காண்பதைக் கூடத் தனக்காக அல்லது நாட்டுக்காகக் காண்பதில்லை. மாறாக அடுத்தவர்களுக்காக, அவர்கள் தம்மைப்பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்பதையே கனவு காண்கிறார்கள்.

நமக்கிருப்பது ஒரு வாழ்க்கை, ஒரு குடும்பம். இதை உணர்ந்து வாழவேண்டும். ஆனால், பலர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வதாக எண்ணி, தனக்கும் தன் குடும்பத்துக்கும் சேர்த்து வைக்க நினைக்கிறார்கள்.

ஒரு கம்பெனியில் அவன் மிகச் சாதாரண வேலையில் சேர்ந்தான். எல்லோரையும் போல உழைத்தான். வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தவுடன் தன் குழந்தைகளோடு விளையாடினான்.

வாரம் ஒருமுறை குடும்பத்தோடு கோவிலுக்குச் சென்றார்கள். மாதமொரு முறை பிடித்த எளிமையான ஹோட்டல் சாப்பாடு. இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருமுறை படத்துக்கும் போனார்கள். வாழ்க்கை சந்தோஷமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது.

பதவி, பணம், பெரிய வீடு, கார் என அவனுக்கும் ஆசை வந்தது. ஆசை வர வர அவன் கடினமாக உழைத்தான். ஆசைப்பட்ட அத்தனையும் கிடைத்தன. வீட்டை மறந்து அதிக நேரம் அலுவலகத்தில் கழித்தான். அவன் சம்பளத்தின் எண்கள் கூடக் கூட, வீட்டைப் பற்றிய அவனின் எண்ணங்கள் குறைந்தன.

வசதிகளைக் குழந்தைகளும் முதலில் விரும்பினாலும், போகப் போக அவை அவர்களுக்குப் போரடித்தன. அப்பாவோடு முன்பு இருந்த நேரம் நினைவில் வந்தது.

ஒருநாள் இளைய குழந்தை அம்மாவிடம் போய், `அம்மா, அப்பா எனக்கு எல்லாம் வாங்கித் தருகிறார்கள். ஆனால், அப்பாவை நான் ரொம்ப `மிஸ்' பண்றேன். என் கிட்டே இப்போதெல்லாம் அப்பா விளையாடுறதே இல்லை. அப்பா கிட்டச் சொல்லி எனக்கு ஒரு புது அப்பா வாங்கித் தரச் சொல்லும்மா' என்றாள்.

அடுத்த அறையில் இருந்து இதைக் கேட்ட அவனுக்கு சம்மட்டியால் அடித்தது போல இருந்தது. கடின உழைப்பில் தவறில்லை. ஆனால் வாழ்க்கையில் ஒரு சமநிலை வேண்டும்.

நேரத்தை செலவு செய்து,
பணத்தை சம்பாதிக்கலாம்.
பணத்தை செலவு செய்து,
நேரத்தை வாங்க முடியாது!


குமார் கணேசன்

Thursday, July 26, 2012

எறும்பூரக் கல்லும் தேயுமோ...?

'அடிபட்டு நடக்க முடியாமல் போன ஒரு எறும்பை மற்றொரு எறும்பு கூட்டுக்கு தூக்கி கொண்டு சென்றிருக்கிறது' என்னே ஒரு எறும்பு நேயம்.

இந்தச் செய்தியை அறிந்த பின் எறும்புகள் பற்றி மேலும் தகவல் அறிய முயன்ற போது, ஏறும்புகளுக்கான வரலாறு பிரமிக்க வைக்கிறது. இந்தப் பூமிப் பந்தில் எறும்புகள் இல்லாத இடம் மிகக் குறைவு. சிவப்பு நிற சிறிய நெருப்பெறும்பு, உருவத்தில் சற்றுப் பெரிய கரிய கட்டெறும்பு, மரத்தில் இருக்கும் வெளிர் சிகப்பு நிற சூவை எறும்பு, சிறிய பிள்ளையார் எறும்பு என இவைதான் நமக்கு தெரிந்த எறும்பு வகைகள். ஆனால், உலகில் 11,931 வகையான எறும்புகள் உள்ளன. இவற்றில் 5.2 சதவிகித வகைகள் இந்தியாவிலும் ஊர்கின்றன. எறும்புகள் சுமார் 150 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றின. அண்டார்டிகா போன்ற பனிப் பிரதேசங்களைத் தவிர பூமியின் பல இடங்களில் எறும்புகள் பரவிக் காணப்படுகின்றன. ஆயினும் எறும்பு வகைகள் அதிகமாக இருப்பது பூமத்திய ரேகைக்கு அருகாமையிலுள்ள வெப்ப மண்டலப் பகுதிகளில்தான். இப்பகுதிகளில் உள்ள யானை, புலி, ஒட்டகச்சிவிங்கி இன்னும் பல தரைவாழ் விலங்குகள் அனைத்தையும் ஒரு தராசுத் தட்டில் வைத்து மற்றொரு தட்டில் எறும்புகள் அனைத்தையும் வைத்தால் எறும்புகள் உள்ள தட்டுதான் எடைதாங்காமல் கீழே இறங்கும். உருவத்தில் சிறியதாக இருந்தாலும் எண்ணிக்கையில் அபரிமிதமாக இருப்பது எறும்பினங்கள்.

காட்டில் தரைப்பகுதியிலும், மரங்களிலும், மர விதானங்களிலும் வாழ்கின்றன. பெரும்பாலும் சர்க்கரை உள்ள பொருட்களை எறும்புகள் உணவாக கொண்டாலும், பல வேளைகளில் மற்ற சிறிய உயிரினக்களை வேட்டையாடுவதோடு இறந்து போன உயிரினங்களையும், விதைகளையும், மற்றத் தாவர வகைகளையும் சாப்பிட்டு வாழ்கின்றன. எறும்புகள் உணவுச் சங்கிலியின் முக்கியமான அங்கம். பறவைகள் மற்றும் சில பாலூட்டிகளுக்கு எறும்பு ஒரு முக்கிய உணவாக இருக்கிறது.

எறும்புகள் கூட்டமாக ஒன்று சேர்ந்து வாழ்பவை. இவற்றின் சமூக வாழ்வு வியக்கத்தக்கது. ஒவ்வொரு எறும்புக் கூட்டமும் ஒன்றாகக் கூடி கூட்டைப் பராமரிப்பது, உணவு தேடுவது, முட்டையிடுவது, இனப்பெருக்கம் செய்வது, கூட்டை சுத்தம் செய்வது எதிரிகளிடமிருந்து பாதுகாப்பது என வேலைகளை பகிர்ந்து கொள்கின்றன. அவை செய்யும் வேலையை வைத்து வேலைக்கார எறும்பு, இனப்பெருக்கம் செய்ய முடியாத பெண் எறும்பு, எதிரிகளிடமிருந்து கூட்டைக் காக்கும் சிப்பாய் எறும்பு முட்டை இடும் பெண் எறும்பு அல்லது ராணி, இறக்கையுள்ள ஆண் எறும்பு என இனம் பிரிக்கலாம். நாம் வழியில் காணும் எறும்புகள் அனைத்தும் வேலைக்கார ஏறும்புகள் தான். இவற்றில் சில உருவத்தில் வேறுபட்டு காணப்படும். உருவத்தை வைத்து அவை செய்யும் வேலைகளையும் அறிந்து கொள்ள முடியும். உருவத்தில் மிக சிறிய வேலைக்கார எறும்புகள் பெரும்பாலும் கூட்டைவிட்டு வெளியே வருவதில்லை. ராணிக்கு சேவை செய்வது, முட்டைகளைப் பராமரிப்பது இவையே இவற்றின் வேலை. ராணியை காண்பது அரிது. அது கூட்டுக்குள்ளேயே இருக்கும். அதே நேரம் இனப்பெருக்க காலங்களில் இறக்கையுள்ள ஆண் எறும்புகள் கூட்டை விட்டு வெளியில் பறந்து செல்லும்போது பார்த்திருக்கலாம். வேலைக்கார எறும்புகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்க அதிகரிக்க மண்ணுக்கு அடியில் படிப்படியாக அவை கூட்டை விரிவுபடுத்த தொடங்குகின்றன. முட்டைகளை வைத்து பாதுகாக்க அதிலிருந்து வரும் நுண்புழுக்களையும், கூட்டு புழுக்களையும் வைக்க, உணவை சேமித்து வைக்க என தனித்தனி அறைகளை அவை உருவாக்குகின்றன.

சில பேரப்பிள்ளைகளை தாத்தா பாட்டி வளர்த்து ஆளாக்குவது போல, நன்கு முதிர்ந்த எறும்பு கூட்டம் இனபெருக்கம் செய்யும் திறனைக் கொண்ட இறக்கையுள்ள ராணி மற்றும் ஆண் எறும்புகளை வளர்க்கிறது. இவை முழு வளர்ச்சி அடைந்தவுடன் புதிதாக தமெக்கென ஒரு குடும்பத்தை அமைப்பதற்காக வளர்ந்த கூட்டைவிட்டு வெகு தூரம் பறந்து செல்கின்றன. இதற்கு கலவிப் பறப்பு (Nuptial flight) என்று பெயர். அதே வேளையில் ஆண் எறும்பை கவர்வதற்காக ராணி எறும்பு ஒரு வித இன ஈர்ப்புச் சுரப்பை (Pheromone) தனது உடலிலிருந்து வெளியிடுகிறது. இது ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட ஆண் எறும்புகளை கவரும். பழங்கால சுயம்வர கதைகளைப் போல இவை தமக்குள்ளே சண்டையிட்டு, வெற்றி பெறுகிற வலுவான ஆண் எறும்புகள் ராணியுடன் இணை சேர்கின்றன. ஆனால், இதில் ஒரு சோகம் என்னவென்றால் இணை சேர்ந்த பின் ஆண் எறும்புகள் இறந்து போய் விடுவதுதான்.

எறும்பின் முட்டை வெள்ளை நிறத்தில் நீள்வட்ட வடிவத்தில் இருக்கும். வீடுகளில் அம்மியையோ அல்லது பெரிய பாத்திரத்தையோ நகர்த்தும் போது அவற்றின் கீழ் கறுப்பு நிற பிள்ளயார் எறும்பு கூடமைத்திருந்தால் வெள்ளை நிறத்தில் இருக்கும் முட்டைகளை வாயில் கவ்வி கொண்டு அவை வேறு இடத்திற்கு செல்வதை பார்த்திருக்கலாம். முட்டையிலிருந்து இரண்டு நாட்களில் நுண் புழுக்கள் (வேற்றிளரி Larvea) இவற்றிற்கு ஊட்டச்சத்துமிக்க எச்சில் போன்ற திரவத்தை ஊட்டி ராணி வளர்க்கும். இவை கூட்டு புழுவாகி முழு வளர்ச்சியடைந்த வேலைக்கார எறும்பாக பிறக்கும். இதன்பின் ராணிக்கு எந்த வேலையும் வைக்காமல் அவை வெளியே சென்று உணவு தேட ஆரம்பிப்பது, கூட்டை பராமரிப்பது முதலான எல்லா வேலைகளும் பகிர்ந்து செய்ய தொடங்குகின்றன. ராணியின் ஒரே வேலை முட்டையிட்டு தனது குடும்பத்தை விரிவாக்குவது மட்டுமே.

நாம் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருக்கும்போது ஒரு சில உணவுத் துகள்கள் கீழே சிந்திவிட்டால் சற்று நேரத்தில் அங்கு ஒரு எறும்பு கூட்டம் வந்து சேர்வதை காணலாம். எங்கிருந்து வந்தன இவை? எப்படி கிடைத்து தகவல்? உணவு இருப்பதை பார்க்கும் ஓர் எறும்பு அத்துகளின் அருகில் வந்து தனது உணர்நீட்சிகளால் (Antenna) அதை தொட்டு பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து செல்லும் போது தனது உடலின் பின்பகுதியிலிருந்து ஒரு வித வேதிப் பொருளை தரையில் கோடுபோல் தனது கூடு வரை ஆங்காங்கே இட்டு செல்கிறது. இதை மோப்பம் பிடிக்கும் மற்ற எறும்புகளும் அந்தத் தடத்தை பின்பற்றி உணவு இருக்கும் இடத்தை அடைகின்றன. இவை போடும் உணவு பாதை எப்போதும் வளைந்து வளைந்துதான் இருக்கும்.

உழைப்பு, சுறுசுறுப்பு என இரண்டின் சின்னங்களாக உலாவரும் அந்த சின்னச்சிறு உயிர்களை சற்றே உற்று நோக்கி நேசிப்போம் !

ப.ஜெகநாதன்
நன்றி : புதிய தலைமுறை  
      

Saturday, July 21, 2012

சந்தோஷம் பலவிதம்

தினமும் மாலையில் நான்கு மணிக்குப் போகும் மின்சாரம், இன்று காலை ஆறு மணிக்கே போய்விட்டது. இதனால் காலையில் கண் விழிக்கும் போதே அவனுக்குக் கொஞ்சம் தலைவலி.

மின்சாரத்தையும் அதன் பயன்களையும் கண்டுபிடித்தவர்களுக்குக் கோவில் கட்டிக் கும்பிட வேண்டும். அவனின்றி ஓரணுவும் அசையாது என்பது 'கரண்ட்' விஷயத்தில் முற்றிலும் உண்மை.

'ஏங்க, குழாயில தண்ணீர் வரல. கரண்ட் வேற போயிடுச்சி. கவிதாவைப் பள்ளிக்
கூடம் அனுப்பணும். பக்கத்து வீட்டுல போய் நாலு பக்கெட் தண்ணீர் பிடிச்சிட்டு வர முடியுமா?' என்று எழுப்பினாள் அவன் மனைவி.

தலைவலி தலைக்கு மேலும் ஏறியது. என்றாலும் தண்ணீர் பிடித்து வர பக்கத்து வீட்டை நோக்கி நடந்தான். அவசரத்தில் செருப்புப் போட மறந்ததால் ஆணி ஒன்று அவன் காலைக் குத்தியது.

காலை ஒரு மாதிரி ஊன்றி வந்தவனிடம், 'என்னங்க, உங்க காலில் இருந்து இரத்தம் கொட்டுது?' என்றவள் ஓடிப்போய் பாண்டேஜ் எடுத்து வந்து போட்டாள்.

ஒரு வழியாகக் கவிதாவை எழுப்பிக் குளிப்பாட்டி, சாப்பாடு ஊட்டி, பள்ளிக்குத் தயார் செய்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது.

அவனுக்கு அவசரமாக ஒரு போன் பண்ண வேண்டியிருந்தது. ஆனால் பேட்டரி சார்ஜ் இல்லை. அவளின் போனைப் பார்த்தால் ரீ சார்ஜ் பண்ண மறந்திருந்தாள்.

சில நேரம் மழை பெய்வதில்லை, கொட்டும் என்பார்கள். அப்படித்தான் ஒன்று மாற்றி ஒன்று மாறி மாறி பிரச்சினையாகவே இருந்தது அன்று.

'ஸ்கூல் வேன் வரும் நேரம் ஆகுது. சீக்கிரம் கிளம்புங்க' என்றாள். கடந்த வாரத்திலிருந்து அந்தத் தெருவை ஒரு வழிப் பாதையாக மாற்றியதால் குழந்தையை தெரு முனையில் கொண்டு விட வேண்டியிருந்தது.

வேனுக்காகக் காத்திருக்கும் போது சுமார் ஏழு வயது குழந்தை தன் அம்மாவிடம் எதையோ சொல்லி அழுது கொண்டிருந்தாள்.

'அம்மா, பேனா வாங்கித் தந்தாத்தான் நான் ஸ்கூலுக்குப் போவேன். இல்லன்னா என் டீச்சர் என்னை அடிப்பாங்கம்மா' என்றாள்.

'அப்பா ஞாயிற்றுக் கிழமை வந்தவுடன் வாங்கித் தரச் சொல்றேன். இப்போ அழாமல் போ' என்றார் அம்மா.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கவிதா தன் பையில் இருந்த ஒரு பேனாவை எடுத்து, 'அப்பா...' என்றாள் அவனைப்பார்த்தபடி. அதில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் இருந்தன.

அவனும் ஒரு புன்னகையைப் பதிலாய்த் தந்தான். புரிந்து கொண்டவள், `இந்தா, என் கிட்டே இரண்டு பேனா இருக்கு. நீ ஒண்ண வைச்சுக்கோ, நல்லா பரீட்சை எழுது, 'குட் லக்' என்றாள்.

வாங்கிக் கொண்ட அந்தக் குழந்தைக்கு அப்படி ஒரு சந்தோஷம். ஒரு புன்னகையை நன்றியாய் உதிர்த்துவிட்டு அவசர அவசரமாகத் தன் நோட்டில் எழுதிப் பார்த்தாள்.

'அக்கா நல்லா எழுதுது அக்கா. அம்மா ரொம்ப நல்லா எழுதுதும்மா. அங்கிள் ரொம்ப ரொம்ப நல்லா எழுதுது அங்கிள்' என்றாள். துள்ளிக் குதித்தாள்.

அவளின் சந்தோஷம் அவர்கள் மூவரையும் தொற்றிக் கொண்டது.

இப்படித்தான் குழந்தைகளுக்குத் தன்னிடம் அதிகம் இருந்தால் இல்லாதவருக்குக் கொடுக்கும் பழக்கத்தையும் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

திரும்பி வரும்போது அவனுக்குக் கால் வலியும் தெரியவில்லை, கரண்ட் போனதும் ஞாபகத்தில் இல்லை. அந்தப் பிஞ்சுக் குழந்தையின் புன்னகை மட்டுமே கண்களிலும், மனதிலும் நின்றன.

இப்படித்தான் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கவலை. ஒருவருக்குப் பத்து ரூபாய் கஷ்டம் என்றால் இன்னொருவருக்குப் பத்து கோடி கஷ்டம். அவரவர் கஷ்டம் அவரவருக்குப் பெரிதாய்த் தெரியும்.

அந்தக் கிராமத்தில் அவன் தன் மனைவி, நான்கு குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்து வந்தான். வாழ்வின் தொல்லை அவனை வாட்டியதால் துறவுதான் தீர்வு என எண்ணி இரவோடு இரவாக வீட்டை விட்டு தொலைதூரம் சென்றான்.

அங்கே இன்னொரு கிராமத்தின் எல்லையில் ஒரு கோவில் மரத்தடியில் அமர்ந்து கொண்டான்.

புதிதாக சாமியார் ஒருவர் வந்திருக்கிறார் என எண்ணி அவருக்கு அன்னமிட்டு வணங்கினர் அந்த ஊர் மக்கள். வெயில், மழையால் பாதிக்காமலிருக்க ஒரு குடில் ஒன்று அமைத்துத் தந்தனர்.

குடிலில் எலித்தொல்லை இருப்பதை அறிந்த மக்கள் பூனை ஒன்றைக் கொடுத்தனர். பூனைக்குப் பால் வேண்டி இன்னொரு பசுவும் தந்தனர்.

பசுவை யார் பராமரிப்பது என யோசித்து விட்டு, சாமியாருக்கு உணவு சமைக்கவும், பாத்திரங்களை சுத்தம் செய்யவும், பசுவைப் பராமரிக்கவும் வேலைக்கு ஒரு பெண்ணை வைத்தனர்.

சில மாதங்கள் கழித்து அந்த வேலைக்காரியையே திருமணமும் செய்து கொண்டான் அவன். வாழ்க்கையும் சந்தோஷமாகப் போனது. இருவரும் சில குழந்தைகளையும் பெற்றுக் கொண்டார்கள்.

மீண்டும் குடும்பத் தொந்தரவு. துறவு பற்றிய அதே பழைய சிந்தனை.

கஷ்டங்களை விட்டு நாம் ஓடி விடமுடியாது. அதை எதிர் கொள்ள வேண்டும். பிரச்சினையில் இருந்து விலகிச் செல்கிறோம் என்றால் அதன் தீர்வில் இருந்தும் தூரம் செல்கிறோம் என்றுதான் பொருள். எங்கு போனாலும் அது நம்மைத் தொடர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கும்.

மகிழ்ச்சி என்பது எதையும் எதிர்பார்த்து அது கிடைத்தால் வருவது இல்லை. ஏற்கனவே இருப்பதில் கிடைப்பது அது. ஆனால் பலர் தமக்கு இது கிடைத்தால் மகிழ்வேன்; அது நடந்தால் சந்தோஷப்படுவேன் என்று நிபந்தனை போடுவதைக் காணலாம்.

இன்று நம்மிடம் இருப்பது கூட ஒரு நாள் கனவாக இருந்ததுதான். அது நடந்தவுடன் இன்னொரு கனவை மனதில் கொண்டு அது நடக்கும் வரை சந்தோஷமாக இருக்கமாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக இருப்பது நல்லதல்ல.

மகிழ்ச்சியும் ஓர் இலக்கு அல்ல, மாறாக வாழ்க்கைப் பயணமாகும். ஒவ்வொரு பொழுதையும் மகிழ்ச்சியாய் கழிக்க வேண்டும்.

கவலைப்படுவோரில் இன்னொரு வகையும் உண்டு. பெரிய அளவில் வெற்றி கிடைத்தால்தான் மகிழ்வார்கள். சிறுசிறு வெற்றியைக் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள்.

ஒருவன் ஓட்டப் போட்டியில் ஒலிம்பிக்கில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்றால் பல படிகளைத் தாண்டித்தான் வெற்றி அடைய முடியும்.

தன் ஊரில் வென்று, பின் மாவட்டம், மாநிலம், நாடு என ஒவ்வொரு படிகளாக ஏறி, இறுதியில் பல்வேறு நாடுகளோடு போட்டியிட்டு ஒலிம்பிக்கில் வெற்றி பெற வேண்டும்.

ஒலிம்பிக் வெற்றியில் பெறும் அதே அளவு அல்லது அதைவிட அதிக அளவு மகிழ்ச்சியைத் தன் ஊரில் வென்ற போதும் அவன் உணர வேண்டும்.

மகிழ்ச்சிக்கு வயது ஒரு தடையாக இருக்கவே கூடாது. குழந்தைகள் துள்ளிக் குதித்துத் தம் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்துவர். பெரியவர்களும் ஏதாவது ஒரு வகையில் வெளிப்படுத்துவது அவசியம்.

பேராசிரியர் ஹெர்பர்ட் சார்லஸ் பிரவுன் ஓர் அமெரிக்க வேதியியல் விஞ்ஞானி. 1979 ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசினைப் பெற்றவர்.

ஆயிரக்கணக்கில் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை எழுதியிருந்தாலும், ஒவ்வொரு கட்டுரையும் பிரசுரமாகும் போது ஏதோ முதல் கட்டுரையைப் பிரசுரித்த மாணவனைப் போல மகிழ்வார்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் தம் நண்பர்களுக்கும், தம் பழைய மாணவர்களுக்கும் புத்தாண்டு வாழ்த்து அட்டை அனுப்பும் போது அந்த ஆண்டு அவர் பெற்ற வெற்றிகளையும் தெரிவித்து மகிழ்வார்.

மற்றவர்கள் கஷ்டப்பட்டால் சந்தோஷப்படுபவர்களும் இந்த உலகில் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

'என் பையன் மட்டுமல்ல, நன்றாகப் படிக்கும் எதிர் வீட்டுப் பையனும் தேர்வில் தோல்வி' என்றும், 'எனக்கு மட்டுமல்ல என்னை விட அழகான என் தோழிக்கும் இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை' என்றும் எண்ணி மகிழும் அல்லது ஆறுதல் கொள்ளும் மனிதர்களை என்ன சொல்வது?

ஒருவர் ஒரு பழத்தை உண்டால் அது அவருக்கு மட்டுமே சந்தோஷம். ஆனால், ஒரு அம்மா சமைத்து அவளின் குழந்தை நன்றாக உண்டால் அது இருவருக்கும் மகிழ்ச்சி. அதுவே, அந்தக் குழந்தையின் பிறந்த நாளுக்குப் பலருக்கு விருந்திட்டால் அவளுக்கு ஆனந்தம்.

சந்தோஷத்தின் உச்சகட்டம் ஆனந்தம் ஆகும். தன் இசைக் கச்சேரியாலும், நல்ல நடனத்தாலும் பலரை சந்தோஷப்படுத்தி ஆனந்தம் கொள்ளும் கலைஞர்களும் இதில் அடங்குவர்.

தன் மனதுக்கு ஆறுதலாக இருப்பது கூட ஒருவகை சந்தோஷமே. அந்தப் பூங்காவில் நடைபாதையை ஒட்டி பல காங்க்ரீட் பெஞ்சுகள் போடப்பட்டிருந்தன. அந்த பெஞ்சில் படுத்திருந்த ஒருவர், தூக்கத்தில் புரண்டு நடைபாதையில் விழுந்த பின்னும் அயர்ந்து தூங்கினார்.

உடற்பயிற்சிக்காக நடந்து கொண்டிருந்தவர்கள் அவரைப் பார்த்து முகம் சுளித்து, விலகித் தன் நடையைத் தொடர்ந்தனர். யாரும் அவரைக் கண்டு கொள்ளவில்லை. 'ஆறு மணிக்கே சரக்கு அடித்து விட்டார் போலிருக்கிறது' என்று ஏளனமாகப் பேசிக்கொண்டனர்.

அப்போது அங்கே ஒரு பத்து வயது சிறுமி தன் தம்பியோடு ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். நடைபாதையில் வெறுந்தரையில் படுத்திருந்தவரைப் பார்த்து, 'இவர் தூங்குகிறாரா? அல்லது இவருக்கு ஏதாவது ஆயிடுச்சா?' என்று சொல்லிக் கொண்டே அவரின் அருகில் போய் நின்றாள்.

மூச்சு ஏறி இறங்குவதைப் பார்த்துக் கொஞ்சம் நிம்மதி. தன் கையிலிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில் இருந்த தண்ணீரைக் கொஞ்சம் முகத்தில் தெளித்தாள்.

கண் விழித்தவர், கீழே உருண்டு விழுந்ததை அறிந்து, மீண்டும் பெஞ்சில் நிம்மதியாகப் படுத்துக் கொண்டார். பார்த்த அவளுக்கும் ஒருவித நிம்மதியும் சந்தோஷமும்.

சந்தோஷம் பலவிதம்.
ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்!

குமார் கணேசன்
நன்றி : தினத்தந்தி 

Wednesday, July 18, 2012

ராஜேஷ் கண்ணா என்னும் அழகிய துருவ நட்சத்திரம்

இந்தியத் திரைப்பட உலகின் ஈடு இணையில்லா நட்சத்திரம் இன்று தனது பிரகாசத்தை நிறுத்திக் கொண்டது. வயது வேறுபாடு இன்றி ரசிகர் கூட்டத்தை தன்னகத்தே கொண்டிருந்த ஒரு ஒப்பற்ற நடிகர் ராஜேஷ் கண்ணா அவர்கள் என்றால் மிகையாகாது. இந்தித் திரைப்பட உலகின் முதல் சூப்பர் ஸ்டாராக ரசிகர்கள் அவரைக் கொண்டாடினார்கள். 160 படங்களுக்கு மேல் நடித்து முடித்த இவர் 106 படங்களில் தனி கதாநாயகனாக நடித்து உலகளாவிய ரீதியில் ரசிகர் வட்டத்தை தக்க வைத்து கொண்டவர். 'ஆராதனா', 'ஹாத்தி மேரா சாத்தி', 'கதி பதங்', 'அமர் பிரேம்' போன்ற புகழ் பெற்ற பாடல்களைக் கொண்ட படங்களின் நாயகன் இவர். இந்த அற்புத, அழகிய நடிகரை இந்திய திரைப்பட உலகம் இன்று (18.07.2012) இழந்து தவிக்கிறது.

உளறுவாயனும் இந்த மாபெரும் கலைஞனின் இழப்பில் துயருறும் அதே நேரம் உளறுவாயன் வாசகர்களுக்காக அவரது திரைப்பட பாடலை இங்கே தருகிறோம்.

ராஜேஷ் கண்ணா நாமம் வாழ்க; அவர் புகழ் ஓங்குக!     






Saturday, July 14, 2012

வெற்றியின் இலக்கணம்

அவன் ஒன்பதாம் வகுப்பு மாணவன். பள்ளியிலும், ஊரிலும், சுற்றுவட்டாரத்திலும் ஓட்டப் போட்டியில் அவன்தான் நம்பர் ஒன்.

அன்றும் ஊரில் தீபாவளிக்கு விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. வழக்கம் போல 100 மீட்டர் தூரத்தை அதிவேகமாக ஓடி முடித்தான். அந்த கிராமமே அவனைக் கை தட்டிப் பாராட்டியது.

அவனிடம் வந்த வயதான பெரியவர் ஒருவர், 'நான் சொல்லும் இருவருடன் ஓடி உன்னால் வெற்றி பெற முடியுமா? அப்படி வெற்றி பெற்றால் உன்னை மிகச் சிறந்த வீரனாக ஏற்றுக் கொள்கிறேன்' என்றார்.

'ஓட்டப் போட்டியில் என்னைத் தோற்கடிக்க இந்த ஊரில் இரண்டு பேர் இருக்கிறார்களா?' என்றபடி போட்டிக்கு ஒத்துக்கொண்டான் மாணவன்.

கண் தெரியாத ஒருவரையும், கால் சற்று ஊனமான ஒருவரையும் அவனோடு போட்டியிட நிறுத்தினார் அந்தப் பெரியவர்.

இரண்டு பேரையும் பார்த்தவன், 'இன்றைக்கு ஏப்ரல் ஒன்று இல்லையே, என்னை முட்டாளாக்குவதற்கு?' என்றான். இதைப் பார்த்த பார்வையாளர்கள் இன்னும் ஆர்வமாயினர்.

மூவரும் தொடக்கக் கோட்டில் நின்றனர். ஏதோ ஒலிம்பிக் போட்டியில் ஓடுவதைப் போல அவன் மட்டும் வெற்றி வெறியுடன் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டான்.

விசில் ஒலி கேட்டதும் வேகமாக இலக்கை நோக்கி ஓடினான். அவன் எத்தனை வேகமாக ஓடினாலும், கூட்டத்தில் ஒரு சத்தமில்லை, உற்சாகமில்லை, கை தட்டுமில்லை.

மாறாக கூடியிருந்தவர்கள் மற்ற இருவரையுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பார்வை இல்லாதவருக்கு 360 டிகிரியும் ஒன்றே. எந்தப் பக்கம் ஓடுவது எனத் தெரியாமல் அவர் தன்னைத் தானே சுற்றிச் சுற்றி வந்தார்.

கால் ஊனமானவரோ இப்பொழுதுதான் நடைபயிலும் குழந்தை போல ஒரு அடி முன்னும் அரை அடி பின்னும் வைத்து நடை பயின்று கொண்டிருந்தார்.

வெற்றி இலக்கை அடைந்த பின்னும் யாரும் தன்னைக் கண்டுகொள்ளாத நிலை அறிந்து அந்தப் பெரியவரிடம், 'ஏன்? ஏன்? என்ன நடக்கிறது? முன்பை விட வேகமாகத்தானே ஓடினேன். இருந்தும் யாரும் என்னை ஏன் பாராட்ட வில்லை?' என்றான் மூச்சு வாங்காமல்.

பெரியவர் ஒரு புன்னகையை மட்டும் பதிலாய்த் தந்தார். பின் அவனைப் போட்டி தொடங்கும் இடத்துக்கு அழைத்து வந்து, 'உன் இடது கையால் கண் தெரியாதவரின் கையையும், வலது கையால் கால் ஊனமானவரின் கையையும் பிடித்துக் கொண்டு ஓடு' என்றார்.

'அது எப்படி முடியும்? அவர்களால் வேகமாக ஓட முடியாதே' என்றான்.

'உன்னால் முடியும்; முயற்சி செய்' என்றார்.

மீண்டும் விசில் ஊதப்பட்டது. இருவரின் கை களைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தான். எப்போதும் இல்லாத அளவுக்குக் கைதட்டல்கள். இருவரும் அவனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு மனதால் ஓடினர், உண்மையில் நடந்தனர்; இல்லை மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்தனர்.

பத்து வினாடிக்குள் முன்பு ஓடிய ஓட்டப் பந்தயம் இப்போது பத்து நிமிடம் ஆனது போலிருந்தது. என்றாலும் மக்களின் கரவொலி ஓயவில்லை.

வெற்றி இலக்கை மூவரும் தொடும் போது ஒலிம்பிக் போட்டியில் நம் வீரர்கள் வெற்றி பெற்றதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு. தீபாவளி பட்டாசு வெடிகளை விட அதிகக் கை தட்டு, கரவொலி வெடிகள்.

அவனுக்கு உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி என்றாலும் கொஞ்சம் குழப்பம். பெரியவரிடம், 'தாத்தா, இந்தக் கை தட்டும் பாராட்டும் யாருக்கு? எங்களில் யார் வெற்றி பெற்றார்கள்?' எனக் கேட்டான்.

'உங்கள் மூவருக்குமே வெற்றிதான். மற்றவரையும் வெற்றிபெறச் செய்ததால் உனக்குக் கொஞ்சம் பாராட்டுகள் அதிகம்' என்றார்.

வாழ்க்கையையும் இப்படித்தான் சிலர் போட்டியாகவும் பலர் போராட்டமாகவும் எதிர்கொள்கிறார்கள். தான் மட்டும் வெற்றி பெற்றால் போதுமென எண்ணிக் கொண்டு ஓடுகிறார்கள். மற்றவர்களைக் கீழே தள்ளிக் கொண்டு அவர்களை மிதித்து ஓடவும் தயங்குவதில்லை.

இப்படி பெறும் வெற்றி வெற்றியே அல்ல; வெறும் வெறியே. உடன் வேலை பார்ப்பவருக்குப் பதவி உயர்வு என்றால் பாராட்டாமல், பொறாமை உணர்வு கொள்கின்றனர்.

தான் மட்டுமல்லாமல் தன்னுடன் இருப்பவர்களும் வெற்றிபெறச் செய்பவனே நல்ல தலைவன் ஆகிறான்.

வெற்றி என்பது ஓர் இலக்கு மட்டும் அல்ல. அதை நோக்கி நாம் நடக்கும் பயணமும் கூட. வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தால், வாழ்க்கை இன்பமாகும்.

போட்டியில் எல்லோரும் வெற்றி பெற முடியாது. ஆனால் போட்டியில் கலந்து கொள்வது கூட வெற்றியின் முதல் படியே. 'தோல்வியே வெற்றியின் படிக்கற்கள்' என்பதை அறிவோம். ஒவ்வொரு தோல்வியிலிருந்தும் பாடம் கற்று, அடுத்து இன்னும் நன்றாகச் செய்ய வேண்டும்.

இதைத்தான் தாமஸ் ஆல்வா எடிசன், 'நான் ஆயிரம் தோல்விகளைச் சந்திக்கவில்லை. ஆனால் நான் செய்த ஆய்வுகள் எப்படி ஆயிரம் வழிகளில் வேலை செய்யவில்லை என்பதை அறிந்து கொண்டேன்' என்றார்.

படிப்பை இடையில் விட்டுவிட்டு தான் தொடங்கிய தொழிலில் வெற்றி கண்ட பில் கேட்ஸ், ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் போன்றவர்களின் வெற்றிச் சரித்திரம் நாம் அறிவோம்.

ஓர் உணவுத்துண்டு கிடைத்தால் தான் மட்டும் உண்ண வேண்டும் என எண்ணி மற்றவர்களை விரட்டும் நாய்களைப் பார்க்கலாம்.

ஆனால் காக்கை அப்படி அல்ல. எந்த உணவைக் கண்டாலும் சில நிமிடங்களுக்குள் 'கா, கா' என்ற கீதமும் கேட்கலாம்; பல காகங்கள் ஒன்று கூடி அந்த உணவை உண்ணும் நடனத்தையும் ரசிக்கலாம்.

கிராமத்தில் ஒரு பணக்காரர் இருந்தார். அந்தப் பணக்காரர் அன்றைய வரவான சில லட்சங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். அவரின் மனைவி, 'தினமும் பிச்சைக்கு வரும் பையன் இன்று வரவில்லை. மணி இரண்டு ஆயிட்டுது. அவனுக்கு உடம்பு சரியில்லையோ என்னவோ? கோவில் திண்ணையில் படுத்திருப்பான். போய் இந்த சாப்பாட்டை அவனுக்குக் கொடுத்திட்டு வாருங்கள்' என்றாள்.

'என்ன, ஒரு பிச்சைக்காரனுக்கு நான் போய் சாப்பாடு கொடுப்பதா? எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு. அவன் பசித்தால் வருவான்' என்றார்.

'அப்படி என்ன தலை போகும் வேலை? சாப்பாடு கொடுத்துட்டு வந்தால் ஒன்றும் ஆகி விடாது' என்றாள். நாட்டுக்கு ராஜா என்றாலும் வீட்டுக்கு ராணி தானே.

சாப்பாட்டை எடுத்துக் கொண்டு கோவில் பக்கம் சென்றார். அவனை ஓரிரு முறை பார்த்திருந்ததால் எளிதில் அடையாளம் கண்டார். படுத்திருந்தவனை எழுப்பித் தன் மனைவி கொடுத்த உணவைக் கொடுத்தார்.

அவனோ, 'நான் ஏற்கெனவே மதிய உணவு சாப்பிட்டு விட்டேன், வேண்டாம்' என்றான்.

'பரவாயில்லை, இரவு சாப்பாட்டுக்கு வைத்துக்கொள்' என்றார்.

அதைக்கேட்ட அவன் கலகலவென சிரித்தான். 'சாமி, ராத்திரி சாப்பாட்டுக்கு இன்னும் எட்டு மணி நேரம் இருக்கு. இப்போ எதுக்கு அதைப் பற்றி யோசிக்கணும்?' என்றான்.

அவன் சொன்னது அவர் நெற்றிப் பொட்டில் உறைத்தது. அடுத்த வேளைக்குக் கவலைப்படாத அவன் எங்கே? ஏழு ஜென்மத்துக்கும் வேண்டும் வேண்டும் எனத் தேடும் தான் எங்கே?

'அதோ அந்த தம்பி இன்னும் சாப்பிடவில்லை. அவனிடம் கொடுத்துவிட்டுப் போங்கள்' என்று தள்ளிப் படுத்திருந்தவனைக் காட்டினான்.

அவனின் கவலையற்ற வாழ்க்கையும், தனக்குத் தேவையில்லாததை இன்னொருவருக்குத் தந்து உதவ வேண்டும் என்ற உயர்ந்த உள்ளமும் அவரின் நெஞ்சைத் தொட்டது.

இந்தப் பணக்காரரைப் போல் தான் பலர் பணம் சேர்ப்பதில் வெற்றி கண்டு, வங்கிக் கணக்கின் இருப்பில் வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

பணத்தின் அருமை அதைத் தேடுவதில் மட்டும் இல்லை, செலவு செய்வதிலும் இருக்கிறது. அதுவும் பிறருக்காக செலவு செய்தால் மகிழ்ச்சியும் இரட்டிப்பு ஆகும்.

ஒருவன் பணக்காரன் ஆகிறான் என்றால் பலர் ஏழைகளாக வாழ்கிறார்கள் என்பதுதான் நிஜம். தன் கம்பெனியில் உழைக்கும் தொழிலாளிகளின் உழைப்பால் வெற்றி பெற்ற முதலாளி கூட அந்த வெற்றியில் சிறு பங்கை அவர்களுக்கும் கொடுத்து உதவாதது வருந்தத் தக்கதே.

உலகின் மிகப் பெரியப் பணக்காரர்களான பில் கேட்ஸ், வாரன் பபெட் போன்றவர்கள் தன் செல்வத்தின் பெரும் பங்கை அறக்கட்டளை மூலம் தன் நாட்டுக்கும், உலக நாடுகளுக்கும் கொடுத்து உதவுவது இங்கே குறிப்பிடத்தக்கது.

தான் விரும்பியதை முழுக் குறிக்கோளோடு தொடர்ந்து செய்தால் வெற்றி நிச்சயம். அது கெட்டிக் காரத்தனமான குறிக்கோளாக (நஙஅதப எஞஅக) இருந்தால் வெற்றி மிக மிக உறுதி.

உலகின் வெற்றியாளர்கள் இதையே செய்தார்கள். நஙஅதப என்பதை இப்படி விரிவாக்கமாக மனதில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

S (Specific- செய்யப் போவதை வரையறுக்க வேண்டும்.)

M (Measurable- செய்வதை அளக்க முடிய வேண்டும்.)

A (Achievable- செய்ய முடிந்ததாக இருக்கவேண்டும்.)

R (Realistic- செய்வது யதார்த்தமாக இருக்க வேண்டும்.)

T (Time bound- செய்யும் காலவரையறை தெரிய வேண்டும்.)

இப்படிச் செய்தால் வெற்றிக்கனி உங்கள் கையில்.

'வெற்றி பெறும் மொழியும் வெற்றி தரும் வழியும்' உண்மையான வெற்றிக்கு இலக்கணமாகும்.

குமார் கணேசன்