Wednesday, December 26, 2012

மீண்டும் வேண்டாம் ஒரு சுனாமி


2004 இதே நாளில் தான், கடல் மாதாவின் ஆக்ரோஷத்தை 'சுனாமி' என்ற பெயரில் தெற்காசிய கண்டம் நேரில் அறிந்தது. அதிர்ச்சியில் விழி இமைக்க மறந்து உறைந்து நின்றது.  ஆழிப் பேரலை, சுனாமி என்ற வார்த்தைகளை கூட அறியாத மக்களுக்கு ராட்சச உருவமாய் அந்த வார்த்தைகள் காட்சி அளித்தன.  அன்று  இதே நாளில் சுமத்திரா தீவு பூகம்பத்தால் குலுங்க, அதனால் உருவான சுனாமி பேரலை வங்கக் கடலை கொந்தளிக்கச் செய்தது. கடலோர நாடுகளான இலங்கை, இந்தோனேசியா என புரட்டிப் போட்டது. இரவோடு இரவாக நூற்றுக் கணக்கான தொலைவு பயணம் செய்து வந்து 26ம் தேதி அதிகாலையில் இந்தியாவையும் உதைத்து எழுப்பின, சுனாமி பேரலைகள். அதன் அகோர பசிக்கு கடலோரப் பகுதிகள் இரையாகின. அய்யோ, காப்பாற்றுங்கள் என்ற அபயக் குரல் எழுப்பக் கூட அவகாசம் இன்றி நீருக்குள்ளேயே ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் அடங்கின.

தமிழகத்தில் சென்னையில் தொடங்கி கன்னியாகுமரி வரை கடலோர பகுதிகளை சுனாமி பேரலையின் கோரப்பசிக்கு மனித உயிர்கள் இரையாயின. பிஞ்சு குழந்தைகள் முதல் பெரியவர்கள் வரை யாரையும் கடல் அலைகள் விட்டுவைக்கவில்லை. கடல் தாய் நடத்திய இந்த சதிராட்டத்தில் குடும்பங்கள் மட்டுமல்ல, உறவுகளும் சின்னாபின்னமாகின. பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகள், கணவனை பறிகொடுத்த மனைவி, குழந்தைகளை பலி கொடுத்த பெற்றோர் என மனதை உருக்கும் பிரிவுகள் நொடியில் நடந்து முடிந்தன. சுனாமியால் சின்னாபின்னமான லட்சக் கணக்கான குடும்பங்களில் இன்றளவும் சோகம் இழையோடுகிறது. காயங்கள் ஆறினாலும் வடுக்கள் இன்னும் மறையவில்லை. இதனால்தான், பவுர்ணமி, அமாவாசை தினங்களில் வழக்கத்துக்கு மாறாக கொந்தளிக்கும் சாதாரண அலைகள்கூட சுனாமி பீதியை உருவாக்கிச் செல்கின்றன. அது அச்சமாகவோ, பீதியாகவோ மட்டுமே இருந்துவிட்டு போகட்டும். மீண்டும் நிஜமாகி விட கூடாது.  இதுவே, நமது பிரார்த்தனை.

Monday, December 24, 2012

உண்மை நாயகர்களின் நினைவு நாள் இன்று











மக்களின் மனசில் நீங்காது நிறைந்து விட்ட மக்கள் திலகம், இந்த மண்ணகம் விட்டு விண்ணகம் புகுந்த நாளின்று. 
இந்தநாளில் தான் புரட்சித் தலைவர், உளமார நேசித்த பகுத்தறிவுப் பகலவன் தந்தை பெரியார் அவர்களும் , 
'மாசிலா உண்மைக்காதலே ....என தனது சொந்தக்குரலில் பாடி புரட்சித்தலைவருடன் இணைந்து நடித்த திரையுலக தேவதை பானுமதி அம்மாவும் விண்ணுலகெய்தினர் . 
இந்தநாளில் அவர்களின் நினைவை நன்றியோடு மனதில் கொள்வோம் . 

அவர்கள் நினைவாக வீடியோ காட்சிகள்:

Monday, December 17, 2012

இன்றும் ஒரு தகவல் - உலகின் அந்திமக் காலம்

உலகின் இறுதிக்காலம் இந்த மாதம் என்று பல யூகங்கள் சொல்கின்றன. ஆனால் அறிவியல்பூர்வமான இறுதிக்காலத்தை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகிறார்கள். அதன்படி சூரியன் தொடர்ந்து எரிந்து கொண்டே இருப்பதால், தற்போதைய வெப்ப அளவை விட 40 சதவீதம் அதன் வெப்பம் அதிகரிக்கும். இதனால் சூரியன் தனது நிலைப்புத் தன்மையை இழக்கத் தொடங்கும். அதன் நடுவே கறுப்பு நிறத்தில் பெரிய துளை ஏற்பட்டு வெடித்துச் சிதறும். அதன் மூலம் பூமி உச்சபட்ச வெப்பத்தில் கருகி அழிந்து விடும். இதுதான் உலகுக்கும், சூரியனுக்குமான இறுதிக்காலம் என்கிறார்கள், அவர்கள். இது நிறைவேற இன்னும் பல கோடி ஆண்டுகள் உள்ளன.

உலக வெப்பமயமாதல்தான் மனித இனத்தில் இறுதிக் காலம் என ஒரு கருத்து நிலவுகிறது. உலகின் மூத்த பழங்குடி இனங்களில் ஒன்றான விவா இனத்தை சேர்ந்த ஒரு மனிதரிடம் பேட்டி எடுத்திருக்கிறார்கள். இங்கு இருக்கும் உறைபனி முற்றிலுமாக மறைந்துபோனால், அதுதான் மனிதனின் கடைசிகாலமாக இருக்கும் என என் மூதாதையர்கள் கூறியுள்ளனர். இப்போது இவை ஏன் மறைந்துகொண்டே வருகின்றன என்று கேட்டு ஆராய்ச்சியாளர்களை அவர் மிரள வைத்திருக்கிறார். உலக வெப்பத்தை அதிகரித்து, பனிப்பாறைகளை உருக வைத்து, அனைத்து உயிரினங்களையும் அழிவின் விளிம்புக்கு கொண்டு வந்து விட்டார்கள், மனிதர்கள். எக்கச்சக்க தொழிற்சாலை புகை, வாகன புகை, தேவைக்கு அதிகமான மின்சாரம் இவையெல்லாம் சேர்ந்து பூமியின் வெப்பத்தை அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கின்றன.

எவ்வளவு அதிகரிப்பு தெரியுமா? ஒவ்வொரு நாளும் இரண்டு அணுகுண்டு வெடிப்புக்கு சமமான புகை பூமியில் இருந்து வெளியேறுகிறது. இதனால், பூமியில் இருந்து 8 கிலோமீட்டர் வரை உள்ள வாயு மண்டல பகுதிகளில் கடந்த 100 ஆண்டுகளில் 0.5 டிகிரி செல்சியஸ் வெப்பம் உயர்ந்துள்ளது. இந்த வெப்பம் அதிகரிப்பால், 13 ஆயிரம் சதுர கிலோமீட்டருக்கு துருவ பனிப்பாறைகள் உருகியுள்ளன. இதன் விளைவாகவே இயற்கை எழில் கொஞ்சிய பல இடங்கள் மனிதன் வாழவே முடியாத இடங்களாக மாறி வருகின்றன. நியூகினியாவில் பல தீவுகள் கடலுக்கடியில் போய்விட்டன. துவாலு என்ற நாட்டின் பல கடற்கரைகள் அழிவின் விளிம்பில் உள்ளன. கிரீன்லாந்தில்  உள்ள உலகின் மிகப்பெரிய பனி அடுக்குகளும், துருவப்பாறைகளும் உருகினால், ஒட்டுமொத்த மனித இனமும் ஜலசமாதி அடைய வேண்டியதுதான். இந்த பனி அடுக்குகள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே உருகத் தொடங்கிவிட்டன.

சூரியனால்தான் பூமி அழியும் என்பது அறிவியல் விதி. ஆனால் வாழுமிடத்தை வெப்பமயமாக்கி, மனிதன்தான் உலகின் இறுதிக்காலத்தை நோக்கி வேகவேகமாக போய்க்கொண்டு இருக்கிறான்.

Tuesday, December 11, 2012

அதிசயப் பிறவி ரஜினி



ரஜினி !
மூன்றெழுத்தில் மூடிக்கிடக்கும்
முகம் காட்டா மகத்துவம் !

பலரைத் தத்தெடுக்கும் திரையுலகம்
ஒரு சிலரைத்தான்
பிரசவிக்கும் !

இவன்
திரைத்தாயின்
வித்துகளில்
'முத்து' !

உலகம் வியக்கும் உன்னதங்கள்
அத்தனையும் பெற்றும்
மனிதம் மறவா 'தங்கமகன்' !

அதிகாரம் இவனை
வாவென அழைத்தும்
அணைக்க மறுக்கும்
'அதிசயப் பிறவி' !

அரிதாரம் பூசும் இவனுக்கு
அறம் - பொருள் - இன்பம் என்பது
'மூன்று முகம்' !

பொருள் தேடும் உலகில்
அருள் தேடும் 'பாபா' !

'ஆறிலிருந்து அறுபது வரை'
மயங்கிக் கிடக்கும்
'அபூர்வ ராகம்' !

எண்ணும் எழுத்தும்
கண்ணெனும் உலகில்
12-12-12 எனும் பிறப்பெண் கொண்டு  
எண்களையும் எங்களையும்
வசப்படுத்திய 'எந்திரன்' !

ஆயிரம் உண்டு
அவனைச் சொல்ல
அதற்கு வேண்டும்
'ஆயிரம் ஜென்மங்கள்' !

ரஜினி...

பார்வைக்கு எளியன் !
பழகுவதற்குரியன் !
தேசப் பிரியன் !
மானுட நேயன் !
மொத்தத்தில்
'மனிதன்' !

நூறாண்டுக்கொருமுறை பூக்கின்ற பூவல்லவா... இது அனைவரின் இதயம் கவர்ந்த ஒரு திரைப்பாடல் ஆனால் இந்த பூவை தேடியபோது எமக்கு கிடைத்த ஒரே பூ என்றும் வாசம் வீசும் 'ரஜினி' என்னும் மலர்தான் (12-12-12) இது அடுத்த நூறாண்டில் நீங்கள் காணப்போகும் அதிசய எண் வரிசை. அது ரஜினியின் பிறந்த நாள். இந்த நாளை நாமும் கொண்டாடுவோம்.     

குகன்

கேளடா... மானிடா...

'உலகம் அழிந்துவிடும்' என்னும் மூடக்கதைகளில் மூழ்கிக்கிடக்கும் மாந்தர்களுக்கு தமிழ் கவி பாரதியின் பிறந்தநாளான இன்று (11.12.2012) அவன் திருவாய் மலர்ந்த நற்றமிழ் வரிகள் நலம் பயக்கும் என்று நினைந்து நன்றியோடு நவில்கின்றோம். கேளீர் கேளீர் மதியுடை மாந்தரே!     

பராசக்தியின் ஆணை

விரிந்து சுழலும் பூமி பந்தில்
பள்ளங்களிலே தேங்கியிருக்கும் கடல் -
நீர் அந்த சுழற்சியிலே தலை கீழாய்க் கவிழ்ந்து
திசை வெளியில் ஏன் சிதறிப் போய் விடவில்லை?.
அவள் நமது தலை மீது கடல் கவிழ்ந்து விடாதபடி ஆதரிக்கிறாள்.
அவள் மண்ணிலே ஆகர்ஷணத் திறமையை நிறுத்தினாள்.
அது பொருள்களை நிலைப்படுத்துகிறது.
மலை நமது தலை மேலே புரளவில்லை.
கடல் நமது தலை மேலே கவிழவில்லை.
ஊர்கள் கலைந்து போகவில்லை.
உலகம் எல்லா வகையிலும் இயல் பெறுகின்றது.
இது பராசக்தியின் ஆணை. 
இதனால்....
அச்சம் தவிர் - ஆண்மை தவறேல்
இளைத்தல் இகழ்ச்சி - ஈகை திறன்
உடலினை உறுதிசெய் - ஊண்மிக விரும்பு
எண்ணுவது உயர்வு - ஏறு போல் நட
ஐம்பொறி ஆட்சிகொள் - ஒற்றுமை வலிதுகொள்
ஓய்தல் ஒழி - ஔடதம் குறை
கற்ற தொழுகு - கூடித்தொழில் செய்
நேர்படப் பேசு - போர்த்தொழில் பழகு
பெரிதினும் பெரிது கேள் - சாவதற்கு அஞ்சேல்
புதியன விரும்பு - வையத் தலைமை கொள்.


Monday, November 19, 2012

இன்றும் ஒரு தகவல் - ரெமி ஸ்லீப் மாஸ்க்

கனவு காணாதவர்கள் யாருமே இருக்க முடியாது. தாங்கள் காணும் நல்ல கனவுகள் நனவாக வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். ஆனால் நல்ல கனவுகள் மட்டுமே எப்போதும் வருவதில்லை. கெட்ட கனவுகளும் வந்து மனதை சஞ்சலப்படுத்துகின்றன. பொதுவாக கனவு என்பது நம்கையில் இல்லை. அது தூக்கத்தில் எப்போது வரும், எப்போது மறையும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. கனவுகளில் பகல்கனவு, அதிகாலை கனவு, இரவு கனவு என பிரிக்கின்றனர். பகல்கனவு பலிக்காது என்றும், அதிகாலை காணும் கனவு பலிக்கும் என்பதும் நம்பிக்கை. இப்போது விரும்யபிதை கனவாக காண்பதற்காக புதிய கருவி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. 'ரெமி ஸ்லீப் மாஸ்க்' எனப்படும் இந்த கருவி ஒரு முகமூடி. இதை தூங்கும்போது முகத்தில் அணிந்து கொண்டால் போதுமாம். விரும்பிய கனவை காணலாமாம். இந்த கருவியில் 6 சிவப்பு, எல்.இ.டி. விளக்குகள் உள்ளன. இவை தூங்கும் போது மூளையை பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால் உங்களின் தூக்கம் கெட்டுப்போகாது. இந்த விளக்குகள் நீங்கள் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும்போது நீங்கள் காண நினைக்கும் கனவுகள் பற்றிய பதிவுகளை மூளைக்கு பிரதிபலிக்கும். அப்போது நீங்கள் விரும்பும் கனவு உங்கள் மனக்கண்ணில் தெரியும்.

கெட்ட கனவுகள் வருவதை தடுக்கவும், பயத்தை போக்கவும் இந்த கருவி மிகவும் உதவிகரமாக இருக்கும் என்று இந்த கருவியை கண்டுபிடித்துள்ள டுன்கன்பிராசியர், ஸ்டீர் மெக்கூய்கன் என்ற இரு விஞ்ஞானிகளும் உறுதியளித்துள்ளனர். தினமும் 15-20 வினாடிகளுக்கு ஒருமுறை உங்களது விருப்பம் இந்த கருவி மூலம் மூளைக்கு செலுத்தப்பட்டு அதன் அடிப்படையில் நீங்கள் விரும்பிய கனவு மனக்கண்ணில் தோன்றும் என்று இதை கண்டுபிடித்தவர்கள் கூறுகின்றனர். ஆனால் இந்த கனவு எப்போது  நிறைவேறும் என்று தெரியவில்லை. காரணம் இந்த கருவி இன்னும் விற்பனைக்கு வரவில்லை.

Saturday, November 17, 2012

கவிதைச்சரம்

அலுவல் 

பவழமல்லியை ரசிக்காமல்
நான் அலுவகத்தில் அடங்கியதாய்
ஆதங்கப்படுகிறாய்

மூழ்கி எழ
உனக்கு நைல் நதி
எனக்கு ஃபைல் நதி

பார்க்க
உனக்குப் பூவனங்கள்
எனக்கு ஆவணங்கள்

கோப்புகள் வெறும்
காகிதங்கள் அல்ல
உதிரமும் உணர்வும் பொங்கும்
மானுட இதய நகல்கள்

விரைவில் இவற்றைத்
தீர்வுக்கு அனுப்புவது
விண்ணப்பித்தோர் வாழ்வில்
விளக்கை ஏற்றுவது

ரசிப்பதை அலுவல்போல்
செய்பவன் நீ
அலுவலை ரசித்துச்
செய்பவன் நான்!

-வல்லம் தாஜூபால்


**************************************************

இரங்கல் அறிவிப்பு


குச்சி நட்டுப்
பந்தல் போடவில்லை
கொட்டுச் சத்தமும் கேட்கவில்லை
கண்ணீர் அஞ்சலியைக்
காணிக்கையாக்கும்
நட்பு வட்டாரத்தில்
இரங்கல் சுவரொட்டிகளும்
கண்ணீர் அஞ்சலியைக்
காணிக்கையாக்கும்
நட்பு வட்டாரத்தில்
இரங்கல் சுவரொட்டிகளும்
கண்ணில் தென்படவில்லை
இன்னாரது தகப்பனாரும்
இன்னாரது கனவருமாகிய
இன்னார் இயற்கை எய்தினார்
என்று ஏற்ற இறக்கத்துடன்
கூறிச் செல்லும்
இரங்கல் அறிவிப்பவனின்
இறுதி ஊர்வலம்
சென்றுகொண்டிருந்தது
எவ்வித அறிவிப்புமின்றி !

-திறுமாளம் புவனாநித்திஷ் 


**************************************************

இரவு

வந்தனா குட்டி
கீழுதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு
ஒரு ஆறு, ஒரு தென்னை,
ஒரு வீடு வரைந்து
நிலையிட்டு, விண்மீன்களிட்டு
வெள்ளைத் தாளை எப்படி
இரவாக்குவது எனப் புரியாமல்
'சூரியன் மறைஞ்சோன்னா    
ராத்திரியாயிரும்' என்றாள்!

-சு.இராஜேந்திரன் 


**************************************************

இலைமறைவு

இலை விற்கும் அஞ்சலை
கையாலாகாத மாமனோடு
வாழாததையும் சேர்த்து
கூவிச் கூவிச் சொலிறாள்
'வாழலே... வாழலே!'

-நா கிருஷ்ணமூர்த்தி


**************************************************

அவசர உலகம்


பிரஷரா, ஷுகரா
அன்றி டாஸ்மாக்கா
சாலையோரச் சாக்கடைக்குள்
மயங்கிக் கிடப்பவனைத்
தீர்மானிப்பதற்குள்
எனக்கான 17D  பேருந்து
வந்துவிடுகிறது !

-அ.யாழினி பர்வதம் 


**************************************************
 
முத்துச் சொல்

ஊமைத் தகப்பன்
தன் குழந்தையிடத்து
பேச முடியாத
வார்த்தைகளெல்லாம்
பேசிவிடுகிறான்
தன் ஒற்றை
முத்தச் சொல்லில்!

-பெ .பாண்டியன் 
   

Monday, October 22, 2012

விளையாட்டில்லா விளையாட்டு!

'ஏங்க கொஞ்சம் நில்லுங்க... அங்கதான்... அங்கதான்... கிட்ட வராதிங்க... அங்க... அங்க... போதும்... போதும்...'

'என்னங்க, எதுக்கு என்னை நிக்கச் சொல்றீங்க?'

'என் கால்ல செருப்பு இருக்கான்னு கொஞ்சம் பார்த்துச் சொல்லுங்க.'

'அடப்பாவி, கால்ல கிடக்குற செருப்பு கூட உன் கண்ணுக்குத் தெரியலையா?'

'இல்லங்க... பக்கத்து ஊருல ஒரு கல்யாணம். மத்தியானம் சாப்பாடு கொஞ்சம் அதிகமா சாப்பிட்டுட்டேன். அதுதான் குனியவும் முடியல.'

'அப்படின்னா உன் வாய்க்குள்ள ரெண்டு விரலை விட்டு, சாப்பிட்டதைக் கொஞ்சம் வாந்தி எடு. எல்லாம் சரியாப் போயிடும்.'

'அட நீங்க வேற. ரெண்டு விரலை விடுறதுக்கு இடம் இருந்தா இன்னும் ரெண்டு வடையை சாப்பிட்டுட்டு வந்திருப்பேனே!'

இதைக் கேட்டவர் தன் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

இப்படித்தான் இன்றைய பள்ளிக்கூடங்களும். கொஞ்சம் இடம் இருந்தால் இன்னும் நாலு பெஞ்சைப் போட்டு நாப்பது மாணவர்களைப் புதிதாக சேர்த்து விடலாம் என்ற எண்ணம்.

ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் பலவிதமான விளையாட்டுகளை விளையாடுவதற்கு ஏற்ற விளையாட்டுத் திடல் வேண்டும் என்பதை மறந்து விட்டார்கள்.

அப்படியே விளையாட இடம் இருந்தாலும், படிப்பு மட்டுமே முக்கியம் என்று விளையாட்டைப் புறக்கணிக்கிறார்கள். பாடம் இன்னும் முடிக்கவில்லை என விளையாட்டு நேரத்தையும் தம் பாடத்துக்குக் கேட்கும் ஆசிரியர்களையும் பார்க்கலாம்.

குழந்தைகள் விளையாடுவது மிகவும் முக்கியம். பள்ளியில் மட்டுமல்ல, வீட்டுக்கு வந்த பின்னும் பிற குழந்தைகளோடு மாலையிலும், விடுமுறை நாட்களிலும் விளையாட வேண்டும்.

வர்ஷா அந்த வீட்டுக்கு வந்ததில் இருந்து சரியாக சாப்பிடுவதில்லை. பொதுவாக நன்றாகப் படிக்கும் அவளுக்கு இப்போது படிப்பிலும் கவனம் இல்லை.

அப்போதுதான் அவளுக்கு எட்டாவது பிறந்தநாள் வந்தது. வர்ஷாவின் அம்மாவும் அவளும் அந்தத் தெருவில் உள்ள எல்லா வீடுகளுக்கும் போய் அவள் வயதை ஒத்தக் குழந்தைகளை அழைத்தார்கள்.

முதல் இரண்டு வீடுகளில் அம்மா அழைத்தாலும், அடுத்த வீடுகளில் வர்ஷாவே முந்திக் கொண்டாள்.

பிறந்த நாளன்று என்ன என்ன பண்ணலாம், எப்படி எப்படி கொண்டாடலாம் என்று வீட்டில் அக்காள், அப்பாவோடு பேசினார்கள். எல்லாவற்றையும் நன்றாகத் திட்டமிட்டபின் ரொம்ப ரகசியமாக வைத்திருந்தார்கள்.

வர்ஷாவின் பிறந்த நாளும் வந்தது. ஒவ்வொரு குழந்தையாக வீட்டுக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள். அவள் வந்தவர்களுக்கு ஸ்நாக்ஸ், கூல் ட்ரிங்க்ஸ் ஓடி ஓடி கொடுத்தாள். ஒவ்வொருவர் பெயரையும் தெரிந்து கொண்டாள்.

கேக் வெட்டிய பின் எல்லோருக்கும் சிற்றுண்டி வழங்கப்பட்டது. அதற்குப் பின்தான் யாரும் எதிர் பார்க்காத விளையாட்டு இருந்தது.

வந்தவர்களை இரண்டாகப் பிரித்து வின், லூஸ் ஆர் டிரா (Win, Lose or Draw) என்ற விளையாட்டை விளையாடினார்கள்.

ஏற்கெனவே எழுதிப் போட்டிருந்த துண்டுச்சீட்டில் ஒன்றை எடுத்து அதில் எழுதப்பட்டிருப்பதை படம் வரைந்து ஒருவர் காட்ட அவர் குழுவில் உள்ளவர்கள் என்ன எழுதப்பட்டது என்பதை ïகிக்க வேண்டும். போட்டிக்கான நேரம் மூன்று நிமிடங்கள்.

ஒவ்வொருவரும் வரைந்த விதம், அவர்கள் தந்த பதில்கள், அவர்களின் ஆட்டங்கள் என அந்த வீடே அதிர்ந்தது, ஆடியது. தம் குழந்தைகளை விட வந்த சில பெற்றோர்களும் அங்கேயே தங்கி விளையாட்டை ரசித்தனர்.

எல்லோரும் வீட்டுக்குப் போகும் போது ஒவ்வொருவருக்கும் பசில் (Puzzle) ஒன்றை பரிசாகக் கொடுத்து அனுப்பினாள்.

அதன் பின் ஒவ்வொரு நாளும் எப்படி பசில் விளையாடுவது என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள வர்ஷாவை அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

பின் எல்லோரும் தினமும் மாலையில் சேர்ந்து விளையாடினார்கள். ஓரிரு வாரத்தில் அந்தத் தெருவில் வர்ஷாவைத் தெரியாதவர்களே இல்லை.

வர்ஷாவின் நடத்தையிலும் நல்ல முன்னேற்றம். படிப்பில் பிடிப்பு, உணவில் ஊக்கம், இரவில் தூக்கம் என எத்தனை மாற்றங்கள். புதிய நண்பர்கள் கிடைத்ததும், தினமும் அவர்களோடு விளையாடிய விளையாட்டும் எல்லா மாற்றத்துக்குக் காரணம்.

கைப்பந்து, கால்பந்து, ஹாக்கி, கூடைப்பந்து போன்ற விளையாட்டுகளில் பலரோடு சேர்ந்து விளையாடுவதால் டீம் வொர்க் (TEAM WORK) என ஆங்கிலத்தில் அழைக்கப்படும் கூட்டு முயற்சி பற்றி சிறுவயதிலேயே தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பள்ளி அல்லது கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பின்னும், வேலைக்கான நேர்முகத் தேர்விலும், வேலையிலும் இதைத்தான் அதிகம் வலியுறுத்துகிறார்கள். இதைப் புரிந்து கொண்டவர்கள் வெற்றி பெறுவது உறுதி.

TEAM என்பதைக் கூட ‘Together Everyone Achieves More’ என அழகாகக் குறிப்பிடுவதுண்டு. அதாவது, கூட்டாக உழைத்தால் ஒவ்வொருவரும் தனித் தனியாக உழைக்கும் போது கிடைக்கும் பலனை விட ஒவ்வொருவருக்கும் அதிக பலன் கிடைக்கும் என்பதுதான் அதன் பொருள்.

விளையாட்டுப் போட்டிகளில் வெற்றி பெறுவதற்காகத் தன்னையும் தன் அணி யையும் எப்படித் தயார் செய்து கொள்வது என்பதையும் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

இதற்குப் பயிற்சி அளிக்க ஒருவர் (Coach) கண்டிப்பாக வேண்டும். அவர் மேல் நம்பிக்கை வைத்து அவர் சொன்னபடி நடக்க வேண்டியது மிக முக்கியம்.

வெற்றியும் தோல்வியும் விளையாட்டில் மாறி மாறி வரும். வெற்றியின் போது வெற்றியை இழந்தவரை இகழாமல் இருக்கவும், தோல்வியின் போது தான் துவளாமல் இருக்கவும் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

பிறந்த குழந்தை உடனே ஓட முடியாது. அது புரண்டு, தவழ்ந்து, எழுந்து, நடந்து அதன் பின்தான் ஓட வேண்டும். எந்த ஒரு விளையாட்டும் அப்படித்தான். பல படிகளைக் கடந்துதான் வெற்றியை எட்ட முடியும்.

ஒவ்வொரு ஆட்டத்தில் இருந்தும் கற்றுக்கொண்டு அடுத்த ஆட்டத்தில் அதை பயன்படுத்தப் பழகிக் கொள்ள வேண்டும்.

இது விளையாட்டுக்கு மட்டுமல்ல, வாழ்க்கைக்கும்தான். விளையாட்டை வெறும் விளையாட்டாக மட்டும் எடுக்காமல் வாழ்க்கைக்கும் பாடமாக எடுக்க வேண்டும்.

விளையாட்டு என்பது வீரர்களுக்கு மட்டும் அல்ல, அதைக் கண்டு களிக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும்தான். ஒரு பார்வையாளராகத் தொடங்கி விரைவில் ஒரு வீரருக்கு அல்லது ஓர் அணிக்கு ரசிகராக மாறுவது இயற்கை.

இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையே விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. இரண்டு அணிகளையும் ஆதரித்து ரசிகர்கள் கரவொலி எழுப்பினர். ஒரு அணி முன்னேறும் போது அதன் ரசிகர்கள் சந்தோஷத்துடனும், பிறர் வருத்தத்துடனும் காணப்பட்டனர்.

விளையாட்டைக் காணச் சென்ற முல்லா மட்டும் எந்த அணி நன்றாக விளையாடினாலும் துள்ளிக் குதித்தார்.

அதைப்பார்த்த ஒரு ரசிகர், 'என்ன இது? நீ இரண்டு பக்கமும் வெற்றி பெறும்போது கை தட்டுகிறாய். எந்தப் பக்கம் நீ?' என்றார் சற்றுக் கோபத்துடன்.

முல்லாவோ, 'நான் இந்தப் பக்கமும் இல்லை, அந்தப் பக்கமும் இல்லை. ஆனால் விளையாட்டின் பக்கம்' என்றார். 'நான் ஆட்டத்தைத்தான் ரசிக்க வந்தேன்' என மேலும் சொன்னார்.

தான் விரும்பும் அணி வெற்றி பெறவேண்டும் என உற்சாகப்படுத்தித் தானும் சந்தோஷப்படலாம். ஆனால் எதிரணி தோற்க வேண்டும் என சத்தமிடுவது நாகரீகம் அல்ல. ஆனால் உலகெங்கும் அதுதான் நடக்கிறது.

விளையாட்டு, உலகத்தையே ஒன்று சேர்க்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல. கோடைகால ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகள் ஒற்றுமையாகக் கலந்து கொள்கின்றன. சீனா, அமெரிக்கா, ரஷ்யா, இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி, ஆஸ்திரேலியா, தென் கொரியா ஆகிய நாடுகள் கடந்த ஒலிம்பிக் போட்டியில் முதல் ஏழு இடங்களைப் பெற்றவர்கள்.

மக்கள் தொகையில் உலகில் இரண்டாம் இடத்தை இந்தியா பெற்றாலும், இந்த ஆண்டு ஒலிம்பிக் பரிசு பட்டியலில் ஐம்பத்தைந்தாவது இடத்தைத்தான் பெற்றது என்பது கொஞ்சம் வருத்தமே.

தங்கத்தை ஆபரணமாக சேர்ப்பதில் நம் நாட்டு மக்கள் அதிகம் ஆர்வம் காட்டும் போது, நம்நாட்டு விளையாட்டு வீரர்கள் ஒரு தங்கப் பதக்கம் கூட பெறாதது நம் மனதை மிகவும் வாட்டுகிறது.

ஒருவர் வெற்றி பெறும் போது அவரைத் தோளில் தூக்கிக் கொஞ்சுவதும், அவர் ஒருமுறை தோல்வி அடைந்தாலும் அவரைத் தூற்றுவதும் நல்லதல்ல.

கிரிக்கெட் போன்ற ஒரு சில விளையாட்டுகளுக்கு மட்டும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் எல்லா விளையாட்டுகளுக்கும் முக்கியத்துவம் தந்தால் நாமும் பல வெற்றிக் கனிகளை எளிதில் சுவைக்கலாம்.

உடல் விளையாட்டுகள் (Physical Games) மட்டுமின்றி, மன விளையாட்டுகளும் (Mind Games) உள்ளன. அந்தக் கால செஸ் முதல் இந்தக் கால கணினி விளையாட்டுகள் வரை இதில் அடங்கும்.

தனியாக இருக்கும் போது கிராஸ் வேர்டு (Cross word), சுடோகு (Sudoku) போன்ற மன விளையாட்டுகள் கூட நல்லது. ஆனால், மூளைக்கு இது சவாலாக இருந்தாலும், இன்னொரு மனிதரோடு நேரில் விளையாடுவதைப் போன்ற உணர்வைத் தராது.

விளையாட்டு என்பது சிறுவர்களுக்கு மட்டும் எனப் பலர் நினைக்கிறார்கள். சடுகுடு விளையாடும் சிறுவர் முதல், குடுகுடு என வாடும் கிழவர் வரை விளையாட வேண்டும்.

ஆண், பெண் என்ற பேதமின்றி அனைவருக்கும் விளையாட்டு பொதுவே. மாற்றுத் திறனாளிகளுக்காகக் கூட பல விளையாட்டுகள் இப்போது உள்ளன.

விளையாட்டு, உடலுக்கு உணவு மனதுக்கு உணர்வு!

Monday, October 15, 2012

தானம் செய்வோம்

ஒருவன்... அன்று வெள்ளிக்கிழமை... வழக்கம் போல வேலைக்குப் போனான். மத்தியானம் போல அவனுக்கு சிறிது காய்ச்சல். நேரம் போகப் போக அவனுக்கு உள்ளே கொஞ்சம் குளிரும், சூடும் ஏறியது. மாத்திரை சாப்பிட்ட பின்னும் சரியாகவில்லை.

தன் மானேஜரிடம் அனுமதி கேட்டுவிட்டு சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்து விட்டான். ஒரு காபி மட்டும் குடித்து விட்டு அப்படியே படுக்கையில் படுத்தான். இடையில் அவன் மனைவி எழுப்பி ஒரு காய்ச்சல் மாத்திரை மட்டும் தந்தாள். அதை விழுங்கியவன் மீண்டும் நன்றாகப் போர்த்திக் கொண்டு தூங்கினான்.

காலையில் எட்டு மணிக்கு எழுந்தவன் கொஞ்சம் களைப்பாய் இருந்தான். மற்றபடி காய்ச்சல் எதுவும் இல்லை.

சனிக்கிழமை என்றதால் வேலைக்குச் செல்லவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. சில இட்லிகளைச் சாப்பிட்டு விட்டு தொலைக்காட்சி பார்க்க ஆரம்பித்தான். அவன் மனமும் சந்தோசமாக இருந்தது.

இன்னொருவன்... அதே வெள்ளிக்கிழமை... இன்னொரு ஆபீஸ். வழக்கம் போல காலையில் வேலைக்குப் போனான். நண்பர்களிடம் அரட்டை அடித்தான். ஆபீஸ் பையனிடம் சொல்லி மாலையில் கச்சேரிக்கு இரண்டு டிக்கெட் வாங்கினான்.

மனைவியை போனில் கூப்பிட்டு ஆறு மணிக்கு தயாராக இருக்குமாறு சொன்னான். கச்சேரிக்குப் போகும் வழியில் வெளியே சாப்பிடலாம் என்றான். மனதில் மகிழ்ச்சி அலைகள் துள்ளி விளையாடின.

பிற்பகல் நான்கு மணி இருக்கும். மானேஜர் அழைப்பதாகப் பியூன் வந்து சொன்னார். 'என்ன இது! ஏதாவது அவசர வேலையாக இருக்குமோ? கச்சேரிக்கு வேற டிக்கெட் வாங்கிட்டோமே. லேட்டாப் போனா வீட்டுல வேறு திட்டு கிடைக்கும்' என்று யோசித்துக் கொண்டே மானேஜர் அறைக்குள் சென்றான்.

'உங்கள் கிட்ட முக்கியமான விஷயம் ஒன்று சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். எப்படி இருக்கிறீங்க?' என்றார் மானேஜர்.

'நல்லா இருக்கிறேன் சார், தேங்க்ஸ்' என்றான்.

'நீங்கள் செய்து கொண்டிருக்கிற பிராஜெக்ட் போன மாதமே முடிந்து விட்டது என்பது உங்களுக்கும் தெரியும். கண்டிப்பாக அந்தக் கம்பெனி அடுத்த பிராஜெக்ட் தருவாங்கன்னு எதிர்பார்த்தோம். ஆனால் இப்போதைக்கு முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாங்க'.

'ஆமா சார், தெரியும்'.

'அதனால, கம்பெனியை தொடர்ந்து நடத்த சில சிக்கன நடவடிக்கைகளை எடுக்கணும். கஷ்டமாத்தான் இருக்கு. என்ன செய்ய? இந்தாங்க உங்க இந்த மாதச் சம்பளம். இன்னொரு வேலை பார்த்துக்குங்க. வேற ஏதாவது பிராஜெக்ட் கிடைத்தால் நாங்க உங்களைக் கண்டிப்பா கூப்பிடுகிறோம். ரொம்ப நன்றி' என்றவாறு ஒரு கவரை நீட்டினார்.

கவரை வாங்கியவன் வீட்டில் வந்து கட்டிலில் தொப்பென விழுந்ததுதான் தெரியும். மனமெல்லாம் வலி. மனைவிக்குப் பதில் கூட சொல்லவில்லை. மாறாக எரிந்து எரிந்து விழுந்தான்.

ரொம்ப நேரம் காத்திருந்து விட்டு அவள் வீட்டிலேயே சமைத்தாள். அவன் எதுவும் சாப்பிடவுமில்லை.

இரவு முழுக்கப் புரண்டு புரண்டு படுத்தான். தூக்கம் தொலைந்ததுதான் மிச்சம். காலையில் எழுந்தால் பத்து நாட்கள் பட்டினி கிடந்தவன் போலத் தெரிந்தான். உணவு உள்ளே போக மறுத்தது.

மனைவியிடம் நடந்ததைச் சொன்னான். அவளின் ஆறுதல் அவனுக்கு அமைதி தரவில்லை. பைத்தியம் போல வீட்டுக்குள் நடந்தான், மீண்டும் படுத்தான், எழுந்தான். செய்வதறியாது புலம்பினான்.

ஆரோக்கியம் என்றவுடன் நமக்கு உடல் ஆரோக்கியம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. மன ஆரோக்கியத்தை யாரும் அதிகம் கண்டு கொள்வதில்லை.

மேலே குறிப்பிட்டதில் ஒருவனுக்குக் காய்ச்சலால் உடல் வலி. ஒரு நாள் ஓய்வுக்குப் பின் சரியாகி விட்டது. இன்னொருவனுக்கோ வேலை போனதால் மன வலி. ஒரு வாரத்துக்குப் பின்னும் அதே வலி. இன்னொரு வேலை கிடைக்கும் வரை அது தொடரலாம்.

உடல் வலிக்கு நிறைய மருந்துகள் உண்டு. நிறைய மருத்துவர்களும் இருக்கிறார்கள். மன வலிக்கு மருத்துவர்கள் இருந்தாலும் அவர்களிடம் ஆலோசனை பெறுவதைக் கூடத் தப்பாகப் பார்க்கும் ஊர் நம்மூர்.

உடற்பயிற்சிகள் செய்யும் நாம் உள்ளத்துக்குப் பயிற்சி செய்ய மறக்கிறோம் அல்லது மறுக்கிறோம்.

சில உடற்பயிற்சிகள் உள்ளத்துக்கும் பயிற்சியாக அமைந்தாலும், யோகா, தியானம், பிராணாயாமம், பூஜை, ஜெபம், இசை, நல்ல சொற்பொழிவு கேட்டல், நல்ல புத்தகங்களைப் படித்தல், இயற்கையோடு ஒன்றி வாழுதல் எனப் பல பயிற்சிகள் உள்ளத்துக்கு நல்லதாகும்.

உள்ளப் பயிற்சியும் உடல் நோயைக் குணப்படுத்தும் என்பதையும் நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

அமெரிக்காவில், டெக்சாஸ் மாநிலத்தில், ஹியூஸ்டன் நகரில் உள்ள லேக்வுட் சர்ச்சின் மத குருவாக இருந்தவர் ஜான் ஆஸ்டீன். இவர் மிகவும் பிரபலமானவர்.

அவருடைய மனைவி டோடி ஆஸ்டீன் தனது 48 ஆவது வயதில் நுரையீரல் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டார். குணப்படுத்த முடியாது என மருத்துவர்கள் கூறிவிட்டனர். ஆனால் அவர் இயேசு மேல் மிகுந்த நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். வேதாகமத்தில் உள்ள நம்பிக்கை ஊட்டும், நோயைக் குணப்படுத்தும் வசனங்களைத் தினமும் சொல்லி இறைவனை வழிபட்டார். நோய் விரைவில் முற்றிலும் குணமானது. முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, தன் 78 ஆம் வயதில், இன்றும் அவர் நல்ல உடல் ஆரோக்கியத்துடன் இருக்கிறார். மருத்துவ உலகில் இது ஒரு மாபெரும் அதிசயம் ஆகும். இவரின் புத்தகத்தைப் படித்துப் பல நோயாளிகள் பலன் அடைந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

மனிதர்களுக்கு உண்டாகும் நோய்கள் பலவிதம். ஒவ்வொரு நோய்க்கும் பல காரணங்கள் உள்ளன. பிறக்கும் போதே சில குழந்தைகள் நோயோடு பிறப்பதையும் நாம் காண்கிறோம். பெற்றோரின் குணங்கள் மரபணு வழியால் குழந்தைகளுக்குச் சென்றடைகின்றன.

பெற்றோரின் சில பரம்பரை நோய்களும் குழந்தைகளைப் பாதிப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த மாதிரி சூழலில் பெற்றோர் இன்னும் கொஞ்சம் அதிக கவனம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

பல வீடுகள் சேர்ந்த கூட்டுக் குடியிருப்பு அது. ஒரு குழந்தையின் பிறந்தநாள் விழாவுக்கு வந்த பெற்றோர்கள் அனைவரும் தம் குழந்தைகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

ஒருவர் தம் மகள் வகுப்பில் முதல் மாணவி என்றும், இன்னொருவர் தன் மகன் பேச்சுப் போட்டியில் முதல் பரிசு பெறுபவன் எனவும் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இன்னும் சிலரோ தம் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் வரவில்லை என்றும் அல்லது கணக்கு மட்டும் தகராறு என்றும் கவலையோடு சொன்னார்கள்.

இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு தாய், 'நீங்கள் உங்கள் குழந்தைகளின் மேல் வைத்திருக்கும் அன்பும் எதிர்பார்ப்பும் நல்லதே. ஆனால், முதலில் அவர்கள் நல்ல உடல் மற்றும் மன நலத்துடன் இருப்பதைப் பெரிய பாக்கியமாகக் கருதுங்கள். அதுவே இறைவன் கொடுத்த வரம். அழகு, படிப்பு, பேச்சு, விளையாட்டு எல்லாம் போனஸ்தான்' என்றார் சற்று கோபமாக.

அவரின் பேச்சைக் கேட்ட எல்லோரும் அவரையும் அவரின் குழந்தையும் பார்த்தார்கள்.

'ஆம், என் குழந்தைக்கு மதி இறுக்கம் என்னும் வியாதி இருக்கிறது. மற்ற குழந்தைகளைப் போல அவனும் பேசமாட்டானா, சாப்பிடமாட்டானா, விளையாடமாட்டானா என்பதே என் கவலை. முதல் பரிசு என்றோ அல்லது முதல் மதிப்பெண் என்றோ நான் அதிகம் ஆசைப்படவில்லை' என்றார்.

அவர் சொன்னது மிகவும் உண்மை. குறையோடு பிறப்பது குழந்தைகளின் தப்பில்லை. சொல்லப் போனால் பல நேரங்களில் அது பெற்றோர்களின் குறை தான்.

எனவே, நாம் அவர்களை அன்போடு வளர்க்க வேண்டும். மருத்துவம் வளர்ந்த இந்நாளில் எல்லா நோய்களுக்கும் ஒரு தீர்வு உண்டு.

அவ்வாறு செய்யாமல், அன்று 'அநாதை இல்லங்கள்' என அழைக்கப்பட்டு இன்று 'அன்பு இல்லங்கள்' எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்ட இல்லங்களில், தான் பெற்ற குழந்தைகளை விடுவது எத்தனை கொடுமை.

நோயில் பிறந்த குழந்தைகளைத் தன் வீட்டில் வைத்து மோசமாக நடத்துவதை விட, அன்பு இல்லங்களில் அவர்களை விடுவது மேல் என்றே தோணுகிறது.

திருமணம் ஆகிப் பல ஆண்டுகள் குழந்தை பிறக்கவில்லை என்றால், குழந்தை இல்லையே என ஏங்குகின்றார்கள். பெண் குழந்தை பிறந்தால் ஆண் குழந்தை இல்லையே என்று கவலை.

பின் அது கறுப்பா, வெள்ளையா, அழகா, இல்லையா என்று கவலை. நன்றாகப் பேசுமா, நன்றாகப் படிக்குமா, படித்து நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று டாக்டர் அல்லது என்ஜினீயர் ஆகி, நல்ல கம்பெனியில் வேலை கிடைத்து, பின் நல்ல இடத்தில் திருமணம் நடந்து, ஒரு வருடத்தில் ஒரு பேரக் குழந்தை பிறந்து, அவனுக்கும் ஒரு நல்ல பள்ளிக்கூடத்தில் இடம் கிடைத்து... என எத்தனை எதிர்பார்ப்புகள் கவலைகளோடு.

எதிர்பார்ப்புகளில் தப்பில்லை. ஆனால் எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறும் வரை மகிழ்ச்சியாக இருக்க மாட்டேன் எனக் கவலைப்படுவதுதான் மகா தப்பு. அளவுக்கு அதிகமான எதிர்பார்ப்புகளும், தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்புகளும் தப்பு.

'நோயைக் குணப்படுத்துவதை விட நோயைத் தடுப்பது மேல்' என்று அன்று சொன்னார்கள். 'நோயைத் தடுப்பதே ஒரே வழி' என்பது இன்றைய அறிவுரை.

நாம் சுவாசிக்கும் காற்றும், குடிக்கும் நீரும், உண்ணும் உணவும் மிக முக்கியம். அவற்றின் மூலமாக உள்ளே செல்லும் நோய்க்கிருமிகள்தான் பெரும்பாலும் உடலில் நோயை உண்டு பண்ணுகின்றன.

எனவே சுத்தமாக இருந்தால்தான் சுகாதாரமாக இருக்க முடியும். நம் உடல், உள்ளம், வீடு, நாடு, பூமி எல்லாவற்றையும் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

அறிவியல் வளரும் வேகத்தில் செயற்கை ரத்தம், செயற்கை உறுப்புகள் என எல்லாம் எளிதில் தயாரிக்கும் நாள் வெகுதூரத்தில் இல்லை. அதுவரை, மூன்று மாதத்துக்கு ஒரு முறை ரத்த தானம் செய்வோம்.

மண்ணுக்கோ, நெருப்புக்கோ இரையாகும் நம் உயிரற்ற உடலுக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுப்போம். கண், இதயம், கல்லீரல், நுரையீரல், சிறுநீரகம், தோல் என நம் உறுப்புகளைத் தானம் செய்வோம்.

இறந்த பின்னும் இவ்வுலகில் இன்னொருவர் வழி வாழ்வோம்!

குமார் கணேசன்

Saturday, October 6, 2012

உணவாகும் உணர்வுகள்

'ஸ்கூல் பஸ் வர்ற நேரமாச்சு, சீக்கிரம் வாம்மா' என்றார் அப்பா.

'இதோ வந்துட்டேம்பா' என்று சொல்லிக்கொண்டே அப்பாவைப் பின் தொடர்ந்து அவரின் ஏழு வயது மகளும் வெளியே வந்தாள்.

மகளின் புத்தகப் பையை அவர் தோளில் மாட்டிக் கொண்டு நடந்தார். நாலு வீடு கடந்து தெருமுனை சென்றால் அங்குதான் ஸ்கூல் பஸ் வரும்.

அந்தத் தெருவின் மூலையில் வைத்திருக்கும் குப்பைத் தொட்டியைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டும். வழக்கம் போல இருவரும் தம் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு அதைக் கடந்து சென்றார்கள்.

குப்பைத் தொட்டியைச் சுற்றி குவிந்து கிடந்த குப்பையின் நடுவில் நின்ற ஒரு இளைஞன் இவர்களைப் பார்த்து சிறிது புன்னகைத்ததைக் கூட இருவரும் கண்டுகொள்ளவில்லை.

மகளை பஸ்சில் அனுப்பி விட்டுத் திரும்பி வரும் போது தெருக்களில் அநாதையாய்க் கிடந்த குப்பைகளைக் காணவில்லை. எல்லாம் குப்பைத் தொட்டிக்குள் விருந்தாளிகளாய்ப் போயிருந்தன.

அந்த இளைஞன் மட்டும் தன் கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவரோடு நின்று கொண்டிருந்தான். இவரைப் பார்த்ததும் மீண்டும் புன்னகைத்தான்.

'ரெயிலில் பயணம் செய்யும்போது குப்பைகளைக் கூட்டிவிட்டு காசு கேட்கும் சிறுவர்களைப் போல இவனும் காசுக்குத்தான் நிற்கிறானோ' என நினைத்து அவனைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல் நழுவப் பார்த்தார்.

'சார், நான் குப்பைக் கூடைக்குள் கிடக்கும் பேப்பர், பிளாஸ்டிக், கோக் கேன், பழைய இரும்பு போன்ற பொருட்களை எடுத்து ரீசைக்ளிங் பண்ணும் ஒரு கம்பெனியில் வேலை செய்கிறேன்' என்றான்.

'வேலைக்குப் போகும் அவசரமான இந்த நேரத்தில் இவன் ஏன் தன் சொந்தக் கதையைச் சொல்லி என் நேரத்தை வீணாக்குகிறான்' என எண்ணிய அவரும் ஏதோ விருப்பமில்லாமல் அவன் சொன்னதைக் கேட்டு நின்றார்.

'சார், நான் குப்பைகளில் தேடும்போது இந்த பிளாஸ்டிக் கவர் கிடந்தது. உள்ளே பார்த்தால் ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டு, ஒரு போட்டோ, இன்னொரு பேப்பர் கவர் உள்ளே இருந்தன. அந்தப் படம் உங்க படம் மாதிரி இருந்தது. இது உங்களுடையதான்னு பாருங்க சார்?' என்று நீட்டினான்.

அவரும் குப்பைக்குள் கிடந்ததைத் தான் தொடுவதா என்பது போல யோசித்து தயக்கத்தோடு மெதுவாகக் கையை நீட்டினார்.

அதைப் புரிந்து கொண்ட அவனும் 'பொறுங்க சார். கவருல அழுக்கா இருக்கு, நான் திறந்து காட்டுறேன்' என்று சொல்லி, தன் கையில் அணிந்திருந்த கிளவுசைக் கழற்றி விட்டு, கையைத் தன் சட்டைத் துணியில் துடைத்துக் கொண்டான். பின் கவனமாக அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் திறந்து உள்ளே இருந்த போட்டோவை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

போட்டோவில் தன் அருமை மகள் தன்னோடு விளையாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவுடன் அப்படி ஒரு சந்தோஷம். எப்படி தன் மகள் படம் குப்பையில் போனது எனக் கூடவே வருத்தமும்.

அந்தப் பையன் மற்றதை உள்ளிருந்து எடுத்துக் கொடுக்கும் முன்னே, அவசரம் அவசரமாக அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை அவனிடமிருந்து பிடுங்கி, ஒவ்வொன்றாக எடுக்க ஆரம்பித்தார். உள்ளே இரண்டு வாரமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்த எல். ஐ. சி. பாலிசியும் இருந்தது கண்டு ரொம்ப மகிழ்ச்சி.

'ச்சே, கவருக்குள் நூறு ரூபாய் இருந்தும் அதை எடுத்துக்கொண்டு மற்றதைக் குப்பையில் போடாமல் என்னிடம் தர வந்தவனை எப்படித் தப்பாக நினைத்து விட்டேன்' எனத் தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டார்.

'ரொம்ப நன்றி தம்பி. இது என்னுடையதுதான். தெரியாமல் குப்பை போடும்போது இங்கே வந்திருக்கிறது. இந்தக் கவரை என்னிடம் திருப்பிக் கொடுத்ததுக்கு இந்தா, இந்த நூறு ரூபாயை நீயே வைத்துக்கொள்' எனச் சொல்லி நீட்டினார்.

அவன் அதை வாங்க மறுத்தான்.

'என்ன தம்பி, நீ செய்த உதவிக்கு நூறு ரூபாய் போதாதா? இன்னும் அதிகம் எதிர்பார்க்கிறாயா?' எனக் கேட்டார்.

'மன்னிக்கவும் சார், நான் 'பூமியை சுத்தப்படுத்துவதுடன், மனிதர்கள் பயன்படுத்தி வீணாக்கிய பொருட்களை மீண்டும் பயனாக்கும் ஒரு நல்ல கம்பெனியில் வேலை பார்க்கிறேன். குப்பையில் கிடந்த எத்தனையோ பொருட்களை என் கம்பெனியில் அல்லது பொருளின் சொந்தக்காரரிடம் கொடுத்திருக்கிறேன். எனக்குச் சொந்தமில்லாத எந்தப் பொருளுக்கும் நான் ஆசைப்படுவதில்லை சார்' என்றான்.

'இது என்ன கலியுகக் கண்ணனா என் கண் முன் நிற்பது' எண்ணிய அவருக்குத் தன்னைக் கிள்ளிப் பார்க்க வேண்டும் போல் தோன்றியது.

தான் எப்படி ஒருவனைத் தவறாக எளிதில் எடை போட்டு விட்டோம் என எண்ணி வெட்கப்பட்டார்.

அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, `ரொம்ப நன்றி தம்பி, உனக்கு உதவி செய்யலாம் என நினைத்துத்தான் அப்படி கேட்டேன். உண்மையில் நீதான் என் கண்களைத் திறந்து எனக்கு உதவி செய்து விட்டாய். என்னை மன்னித்துவிடு' என்றார்.

அவன் கையிலிருந்த சிறு அழுக்கு அவர் உள்ளத்தில் இருந்த பெரிய அழுக்கை நீக்கியது.

'என் வீடு இதே தெருவில்தான் இருக்கிறது தம்பி. உனக்கு என்ன உதவி வேண்டுமானாலும், எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் உன் வீடு போல வரலாம்' என்று சொல்லி நன்றியோடு நடந்தார். அவரின் கண் ஓரம் கொஞ்சம் ஈரம்.

இந்த சமுதாயம் இப்படித்தான் வயிற்றுப் பசிக்காகக் குப்பைத் தொட்டியில் தம் உணவைத் தேடுபவர்களையும், அல்லது குப்பை அள்ளி வாழ்பவர்களையும் ஒரு தாழ்ந்த எண்ணத்தில் பார்க்கிறது.

ஒரு பக்கம் தட்டிப் பறிப்பதால்தானே இன்னொரு பக்கம் கொட்டிக் கிடக்கிறது. மிஞ்சிய உணவினை ஏழைகளுக்குக் கொடுக்காமல் குப்பைத் தொட்டியில் போடுபவர்களே வெட்கப்பட வேண்டும்.

இருநூறு அல்லது முன்னூறு ரூபாய் கொடுத்து விட்டு, சுயமாகப் பரிமாறி உண்ணும் முறையில் (ஆமஊஊஉப), கிடைத்ததை எல்லாம் வயிற்றுக்குள் நிரப்புவது ஒருவகை. நமக்கென்ன என்ற எண்ணத்தில், அடுத்தவர்களுக்கும் வேண்டுமே என எண்ணாமல், தன் தட்டை நிரப்பி பின் குப்பைக் கூடையை நிரப்புவது இன்னொரு வகை.

ஒருவன் ஒரு லட்சம் ரூபாயைத் தொலைத்தாலோ அல்லது அழித்தாலோ, அவனின் வாங்கும் திறன் மட்டுமே குறையும். அதனால் உலகுக்கு அதிக இழப்பில்லை. ஆனால் ஒரு பிடி உணவை வீணாக்கினாலும், அதை உண்டாக்கிய உழைப்பையும் நேரத்தையும் இழக்கிறோம்; மீண்டும் அதைப் பெறக் காத்திருக்கிறோம். இது மன்னிக்க முடியாத குற்றம்.

காற்றும் நீரும் போல எல்லா உயிர்களுக்கும் மிகவும் முக்கியமானது உணவு. தாவரங்கள் மட்டுமே, ஒளிச்சேர்க்கை மூலம், தமக்கு வேண்டிய உணவைத் தாமே தயாரித்துக் கொள்கின்றன.

பிற உயிர்கள் எல்லாம் தாவரங்களையும், உணவுச் சங்கிலியில் இருக்கும் பிற உயிரினங்களையும் சார்ந்தே வாழ்கின்றன.

ஒவ்வொரு வேளையும் சமைத்து உண்டார்கள் நம் முன்னோர்கள். அவர் கள் எங்கே? வார நாட்களில் ஓடி ஓடி உழைத்து, வார இறுதியில் ஏழு நாட்களுக்கும் சமைத்து, குளிராக்கிப் பின் சூடாக்கி உண்ணும் நாம் எங்கே?

இரவு உணவுக்குப் பின் மிஞ்சியதைப் பசி என வருவோருக்குக் கொடுத்தார்கள் அன்று. இன்றோ, அதைக் குளிர் பெட்டியில் வைத்துப் பின்னால் உண்ணும் 'சுயபிச்சைக் காரர்கள்' ஆகி விட்டோம்.

முடியாதவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது மிக முக்கியம். தானம் செய்யும்போதும் வாங்குவோரின் தன்மானம் குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும்.

ஒருவன் தன் குடும்பத்தோடு, வேலையில் இடமாற்றம் காரணமாக, சிறிய நகரத்தில் இருந்து பெரிய நகரத்துக்கு வந்தான்.

ஒருநாள், 'அம்மா தர்மம் போடுங்கம்மா' என்ற ஒரு வயதான குரல் கேட்டு வீட்டின் வெளியே வந்தான். கேட்டின் வெளியே ஒரு வயதான பெண். அவரின் கண்ணின் ஒளியைப் பசி தின்று விட்டது.

இதற்குள் அவனின் எட்டு வயது மகளும் வெளியே ஓடி வந்தாள். பத்து ரூபாயைக் கொடுக்கத் தன் பைக்குள் கையை விட்டவன் யோசனையோடு, `பாட்டி, உங்களுக்குப் பசி என நினைக்கிறேன், சாப்பிடுகிறீர்களா?' என்றான்.

அதைக்கேட்ட அந்தப் பாட்டியின் கண்களில் ஓர் இன்ப ஒளி. அதன் காரணம் வயிற்றுப் பசிக்கு உணவு என்றதாலா? அல்லது பிச்சை கேட்டவளையும் அன்போடு பாட்டி என ஒருவர் அழைத்ததாலா? எனத் தெரியவில்லை.

பாட்டியும் தலையை அசைத்து சம்மதம் தர, அதற்குள் சிறுமி கையில் உணவுத் தட்டோடு வந்தாள்.

உள்ளே வந்து சாப்பிடச் சொன்னாலும், பாட்டி மறுத்ததால் வெளியே சென்று உணவைக் கொடுத்தான். தட்டை வாங்காமல் ஒரு சிறு பிளாஸ்டிக் பையை நீட்டினார்.

'பசி இல்லையா பாட்டி' என அந்தக் குழந்தை கேட்க, 'உன்னைப் போல இரண்டு பேரக்குழந்தைகள் என் வீட்டில் பசியோடு இருக்கிறார்கள்' என்றார். இன்னும் கொஞ்சம் உணவு அந்தப் பைக்குள் சென்றது. குழந்தையின் கண்ணிலும் ஒளி ஒட்டிக்கொண்டது.

நாம் உண்ணும் உணவே நம் உணர்வாக மாறும் என்பார்கள். உணவின் தன்மையே உணர்வின் தன்மை. உண்ணாத உணவும் கூட அன்பால் அந்தப் பாட்டியின் பசியைத் தீர்த்தது.

உணவின் தேடலில் அன்போடு உணர்வையும் தேடுவோம்.

நல்ல உணர்வே உணவானால், உலகமும் நமதாகும்!

குமார் கணேசன்

Friday, October 5, 2012

கவிதைச்சரம்

வளையம்

ம்மாவின் முத்தமென
உதிர்ந்தது பூ
மடி தூங்கும் குழந்தையென 
மெள்ளச் சிணுங்கி
வட்டமாய்ச் சிரித்தது
குளம். 

ப.உமா மகேஸ்வரி

************************************************

அட்சய பாத்திரம்

வ்வொன்றாய்ப்
பிய்த்துப் பியித்து
வாயில் போடுகிறது குழந்தை
அட்சய பாத்திரமாய்
அள்ள அள்ளக்
குறையவில்லை
புத்தகத்திலுள்ள பழக் கூடை

துளிர்

************************************************

கிலுகிலுப்பை

தும் அறியாத மான் குட்டி
புல் மேய்ந்துகொண்டு இருக்கையில்
நாணல்கள் அசையாதவாறு
முன்னங்கால்களால் பதுங்கியபடி
வருகிறதொரு சிங்கம்
வேகமாக ஓடிச் சென்று
மான்குட்டியின் காத்து மடல் அருகில்
கிலுகிலுப்பையை ஆட்டுகிறாள்
எங்கள் வீட்டு மயில்குட்டி
தொலைகாட்சிப் பெட்டியின்
அருகில் நின்றபடி
பிஞ்சு விரல்களால்.

ப.சி.கார்த்திகேயன்

************************************************

டீக்கடை பெஞ்சு

துபானக் கடையே
கதியைக் கிடந்து
கல்லீரல் வீங்கி
கடை எதிரே ஒட்டப்பட்ட
கண்ணீர் அஞ்சலி
சுவரொட்டியில்
காட்சியளிக்கும் கதிரேசன்

டாஸ்மாக் விற்பனையில்
இலக்கை விஞ்சியதற்காக
விருது வாங்கிய சான்றிதழுடன்
வாஞ்சிநாதன்

மாதம்தோறும் வரும்
பதினெட்டாயிரம் கோடி
வருமானத்தில்
விலையில்லாப் பொருள்கள்
வழங்குவது எளிது
என்று கூறும்
கரைவேட்டி கன்னியப்பன்

குறிஞ்சி, முல்லை
மருதம், நெய்தல், பாலை
என ஐந்த வகையாகப்
பிரிக்கப்பட்ட நிலத்தில்
ஆறாவது நிலமாக
'மதுவும் மது சார்ந்த இடமும்'
என்று மாநிலத்தின் பெயர்
விரைவில் வெளிவரும்
என்று வருத்தப்படும்
வள்ளியப்பன்

என எல்லோராலும்
நிறைந்திருந்தது
அந்த டீக்கடை பெஞ்சு.

திருமாளம் புவனா நித்திஷ்     

Saturday, September 22, 2012

அன்னைத் தமிழா? அந்நியத் தமிழா?

பவித்ரா தன் பக்கத்து வீட்டுத் தோழியிடம் இந்தியில் பேசிக்கொண்டிருந்ததைப் பார்த்த அவளின் அம்மாவுக்கு ஆச்சரியமும் அதே நேரத்தில் கொஞ்சம் கோபமும் வந்தது.

கணவனைப் பார்த்து, `நாமும் ஒவ்வொரு வாரமும் தமிழ் வகுப்புக்கு அவளை அனுப்புகிறோம். வீட்டில் ஒரு வார்த்தை தமிழில் பேச மாட்டேன் என்கிறாள். ஆனால், இந்தியை மட்டும் எப்படித்தான் அவளால் பேச முடிகிறதோ?' என்றாள்.

பவித்ரா அமெரிக்காவில் பிறந்தவள். அவளின் பெற்றோர்கள் தமிழ்நாட்டில் படிப்பை முடித்து விட்டு, அமெரிக்காவில் வசிக்கும் இந்தியர்கள். 'அருகில் இருக்கும்போது அருமை தெரியாது' என்பது போல அடுத்த நாட்டுக்குச் சென்றவுடன் தமிழ் மீது பற்று கொஞ்சம் அதிகமே அவர்களுக்கும் வந்தது.

வெளிநாட்டில் பிறந்த தம் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் வராதோ என எண்ணிப் பயந்து ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சிகளைப் பார்க்க வைப்பதும், ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே குழந்தைகளுடன் பேசுவதும் பெரும்பாலான தமிழர்களின் வழக்கம்.

நாளடைவில் அந்தக் குழந்தை ஆங்கிலத்துக்கு அடிமையானவுடன், `ஐயோ என் குழந்தை தமிழ் பேசமாட்டேன் என்கிறது' என்று கண்ணீர் விடும் பெற்றோர்களின் மத்தியில் பவித்ராவின் பெற்றோர்கள் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர்கள்.

தமிழ் ஆர்வலர்களின் மூலம் வார இறுதியில் நடத்தப்படும் தமிழ் வகுப்புகளுக்குத் தம் மகளையும் தவறாமல் அழைத்துச் சென்றனர். வீட்டில் கூட அவளுடன் தமிழிலேயே பேசினர். என்றாலும் பவித்ராவுக்கு ஆங்கிலம் தான் அழகாக வந்தது.

பவித்ராவின் அம்மா, அப்பா இருவரும் வேலைக்குப் போவதால், கடந்த ஆறு மாதமாக ஒரு குஜராத்தி அம்மாவிடம் அவளை விட்டு விட்டுச் செல்கிறார்கள்.

அந்த அம்மாவுக்கு ஆங்கிலம் தெரியாது. அதனால் அவர் ஆசைப்பட்டபடியே இந்தி தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளும் வாங்கியிருந்தார்கள். அந்த அம்மாவும், இந்தித் தொலைக்காட்சியும் பவித்ரா மீது இந்தியைத் திணிக்காமல் ஊட்டின.

எதையுமே படிக்க வேண்டும் என்ற பதட்டத்தில் படித்தால் அது மூளையில் ஏறுவதில்லை. ஆனால், எந்த நிபந்தனையும் இன்றி எதையாவது கேட்டால் கூட அது எளிதில் நம்மிடம் அடைக்கலம் ஆகிவிடுகிறது.

ஒரு வருடம் முழுவதும் பரீட்சைக்காகப் படிக்கும் இரண்டு அடி திருக்குறள் மனதில் நிற்பதில்லை. மாறாக, ஒருமுறை கேட்ட சினிமா பாடல், இசையோடு வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மோடு தங்கி விடுகிறது.

பவித்ராவின் பெற்றோர்களின் முயற்சியும் அப்படியே. மொழியை சொல்லிக் கொடுக்கும் போது இலக்கணத்தைத் திணிப்பதும், குழந்தை தப்பாகச் சொன்னால் சிரிப்பதும், கிண்டல் செய்வதும் பெற்றோர்கள் செய்யும் பெரும் தவறு.

இதனால்தான் இலங்கைத் தமிழர்கள் தன் சிறு குழந்தைகளையும் மரியாதையோடு, `வாங்க, சாப்பிடுங்க, விளையாடுங்க' எனச் சொல்கிறார்கள். இதைக் கேட்கும் குழந்தைகளும் தம் பெற்றோர்களை அப்படியே மரியாதையுடன் அழைக்கிறார்கள்.

வளர்ந்த பின் ஒரு காலகட்டத்தில் வித்தியாசத்தைப் புரிந்த பின் `வா, சாப்பிடு, விளையாடு' எனப் பெற்றோர்கள் சொன்னாலும், கற்ற மரியாதையைப் பிள்ளைகள் மறப்பதில்லை.

நம் நாட்டில் பல மாணவர்கள், தமிழாக இருந்தாலும், ஆங்கிலமாக இருந்தாலும், ஒரு மொழியைக் கற்கக் கஷ்டப்படுவதை நாம் காண்கிறோம். வெற்றி பெறக் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண் முப்பத்தைந்தாக இருந்தாலும், அதையும் பெறுவதற்கு மாணவர்கள் அவதிப்படுகிறார்கள்.

சரவணன் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் முப்பதை விடக் குறைவு. அப்படி என்றால் மற்ற பாடங்களில் கேட்கவே வேண்டாம். பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து பட்டப் படிப்பும் படிக்கலாம் என்றவனுக்கு அவனின் பெற்றோரும், உறவினரும், ஆசிரியரும் வழங்கிய பட்டங்கள் அதிகம்.

வாழ்க்கையை வெறுத்த அவனுக்கு மும்பையில் வசிக்கும் நண்பனின் ஞாபகம் வந்தது. உடனே அங்கே சென்றான். ஒரு கடையில் கணக்கு எழுதும் வேலை. வாடிக்கையாளர்களிடம் அவர்களின் மொழியில் பேசவேண்டிய கட்டாயம்.

ஒரே வருடத்தில் பல மொழிகளைக் கற்றுக்கொண்டான். எப்படி அவனால் இப்போது முடிந்தது? வாழ்க்கைப் பாடத்தில் தேறிய அவனால் பள்ளிப் பாடத்தில் ஏன் தேர்வு பெற முடியவில்லை என்பது புதிராக உள்ளது.

இளம் வயதில் குழந்தை தன் தாய்மொழியைக் கற்கிறது. வீட்டில் அம்மாவும் அப்பாவும் வெவ்வேறு மொழிகளைத் தாய்மொழிகளாகக் கொண்டவர்களாக இருந்தால், அதை அவர்களும் தம் வீட்டில் பேசினால், அந்தக் குழந்தை எளிதில் அவ்விரண்டு மொழிகளையும் கற்றுக் கொள்ளும்.

பொதுவாக, ஒரு மொழியை நன்றாகக் கற்றபின் இரண்டாம் மொழியைக் கற்பது எளிது என அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். எந்த வயதிலும் எந்த மொழியையும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும், புதிதாக ஒரு மொழியைக் கற்க வயது ஒரு தடை இல்லை எனவும் குறிப்பிடுகின்றனர்.

பிரிட்டிஷ் நாட்டைச் சேர்ந்த ஜான் பவுரிங் என்பவர் மொழிபெயர்ப்பாளர், பொருளாதார நிபுணர், அரசியல்வாதி மற்றும் வெளிநாட்டுத் தூதர் ஆவார். அவருக்கு 200 மொழிகள் தெரியும். 100 மொழிகளில் சரளமாகப் பேசக்கூடியவர். இன்னும் பல மொழிகளை அறிந்தவர்கள் எத்தனையோ உள்ளனர். அவர்களால் இருநூறு முடியும் என்றால் நம்மால் இரண்டாவது முடியாதா?

வயதான பின் ஒரு மொழியைக் கற்கும் போது, அவர்களின் தாய்மொழியின் உச்சரிப்பின் வாசனை இருக்கும் என்பது மட்டும் உண்மை. தமிழையே `குமரித் தமிழ், நெல்லைத் தமிழ், மதுரைத் தமிழ், கோவைத் தமிழ், தஞ்சைத் தமிழ், சென்னைத் தமிழ்' என பல்வேறு வட்டாரத் தமிழில் பேசும் போது, அயல் நாட்டு ஆங்கிலம் அங்கங்கே மாறுவதில் வியப்பில்லையே.

எனவே, பள்ளியில் தாய்மொழியில் எல்லாப் பாடங்களையும் கற்றாலும் கூட, கல்லூரிக்குச் செல்லும் போது அவர்களின் தாய்மொழி அறிவு நன்றாக இருந்தால், கல்லூரியில் ஆங்கிலத்தில் எளிதில் எல்லாப் பாடங்களையும் கற்றுக்கொள்ளலாம் என்பது உண்மை.

ஆனால், அண்மையில் அண்ணா பல்கலைக் கழகத்தில் நிகழ்ந்த மணிவண்ணன், தைரியலட்சுமி ஆகியோரின் முடிவு நம் மனதைப் பாரமாக்குகிறது. இருவரும் கிராமத்தில் ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள்.

பள்ளிப் படிப்பைத் தமிழில் கற்று, நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று, பொறியியல் கல்வி கற்க இடம் பெற்று, கற்றுக் கொண்டிருந்தாலும், தேர்வில் தேர்வு பெறமுடியாமல் தவித்துள்ளார்கள். இருவருக்கும் ஆங்கில வழிக் கல்வி ஒரு தடையாக இருந்திருக்கிறது.

மதிப்பெண்களை மட்டுமே மனதில் கொண்டு, முன்பின் இருப்பதைத் தெரியாமல், தேர்வுக்கு வேண்டியதை மட்டுமே மனனம் செய்வதால் வந்த விளைவாக இருக்கலாம்.

ஆரம்பப் பள்ளியில் மனனம் செய்யலாம், புரிதல் கடினம் என்பதால். அதன் பின் நடுநிலைப் பள்ளியில் புரிந்து மனனம் செய்யலாம். ஆனால், உயர் நிலைப் பள்ளியில் புரிந்து சொந்தமாக எழுதக் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும். அதை, எந்த மொழியில் எழுதினாலும் சரி. ஆனால் எழுத்துக்கு மாணவன் சொந்தக்காரனாக இருக்க வேண்டும்.

மாணவர்கள் தேனீக்கள் போல சுறுசுறுப்பாக உழைக்கலாம். ஆனால் அவை மலர்களிடமிருந்து தேனை உறிஞ்சி, பின் தம் கூட்டில் உமிழ்வதைப் போல தாமும் புத்தகத்தில் இருந்து புரியாமல் விழுங்கி தாளில் கொட்டக்கூடாது.

மெட்ரிக்குலேஷன், சி.பி.எஸ்.இ., ஐ.சி.எஸ்.இ. என பல வகையான பள்ளிப்படிப்பு இருக்கின்றன. பாடங்கள் ஒன்றாக இருப்பது போல் தோன்றினாலும், கண்டிப்பாக தேர்வு முறை வேறுபடுகிறது.

மாணவர்கள் கற்றதைத் தாம் புரிந்துகொண்ட முறையில் எழுதும் கல்வி மிகச் சிறந்ததாகும். அதிக மதிப்பெண் எடுக்க எளிதாக இல்லாமல் இருப்பதாக அந்த முறை தோன்றினாலும் 'கற்க கசடற' என்பதற்கு அது வழிகோலும்.

மொழியை வெறும் தகவல் தொடர்பு ஊடகமாக மட்டும் எண்ணினால், மொழி பற்றிய பல சிக்கல்கள் நீங்கும்.

சைகை மொழி, ஒலி மொழியாக மாறிய காலத்தில் இருந்து பல்வேறு மொழிகள் உலகில் தோன்றியுள்ளன.
'கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன்தோன்றிய மூத்த குடி தமிழ்க்குடி' என நாம் பெருமையுடன் கூறிக்கொண்டாலும், உலகில் தோன்றிய முதல் மொழி எது என்பதில் ஐயப்பாடுகள் உள்ளன.

எழுத்து வடிவம் கொண்ட மொழிகளும், வெறும் பேச்சு வழக்கில் மட்டுமே உள்ள மொழிகளும் உலகில் பல உள்ளன. ஒரே மொழியைக் கோடிக்கணக்கானோர் பேசுவதும், இன்னொரு மொழியை ஒருசிலரே பேசுவதையும் காணலாம்.

உலகில் சுமார் 6900 மொழிகள் உள்ளன என்பது மிகுந்த ஆச்சரியத்தைத் தருகிறது. 1962ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி இந்தியாவில் 1,652 மொழிகள் உள்ளன; 2001ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி நம் நாட்டில் பத்து லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் பேசும் மொழிகள் 30 உள்ளன.

மனிதன் மட்டும் அல்லாமல் உலகின் எல்லா உயிர்களும் தகவல்களைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

நல்ல மழை பெய்து, குளங்கள் எல்லாம் நிறைந்து, நாற்றங்காலில் நெல் நாற்றுப் பாவி, நன்செய் வயல்களில் உழுது, நீரூற்றி நாற்று நடத் தயாராக இருக்கும் காலங்களில் தவளைகளின் இன்னிசைக் கச்சேரியைக் கிராமத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் கேட்டிருப்பார்கள்.
'வித்தெடு விதையெடு' என ஒரு குழுவும், பதிலுக்கு 'கம்பெடு தடியெடு' என இன்னொரு குழுவும் சொல்வதாகப் பெரியவர்கள் சொல்வார்கள். சற்று கூர்ந்து கவனித்துக் கேட்டால் அவர்கள் சொன்னது சரியாகவே தோன்றும்.

அவற்றுக்குள் என்ன கருத்துப் பரிமாற்றம் நடக்குது எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் கண்டிப்பாக ஒன்றுக்கொன்று கருத்துப் பரிமாறுகின்றன என்பது உண்மை.

தவளைகளைப் பற்றி இன்னோர் ஆச்சரியமான செய்தி. அவை பிற பூச்சி போன்ற உயிரினங்களின் சத்தத்தில் இருந்து அதன் அளவைப் புரிந்து கொண்டு, பின்பே அதைப் பிடித்து உண்ணும். அதற்கு முன், சிறிதாக இருந்தாலும், பெரிதாக இருந்தாலும், பட்டினியால் சாகுமே தவிர அதை உண்ண முயற்சி செய்யாது. உணவில் கூட மொழி பங்கு பெறுவதை உணரலாம்.

க, கா எனும் காகமும், கி, கீ எனும் கிளியும், கு, கூ எனும் குயிலும் தம் குரலை மாற்றுவதில்லை. குரலின் ஏற்ற இறக்கங்களால் தம் இனத்துக்கோ பிறவற்றுக்கோ வெவ்வேறு செய்திகளைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன. உலகின் எல்லா உயிர்களும்
அப்படியே. ஆனால் மனிதன் மட்டுமே புதுப்புது மொழிகளைக் கற்று புதுமையை ஏற்படுத்துகிறான்.
'ஐந்தில் வளையாதது ஐம்பதில் வளையாது' என்ற பழமொழி, புதுமொழியைக் கற்பதுக்குப் பொருந்தாது. தன் ஐம்பது வயதிலும் புதுப்புது கணினி மொழிகளை உருவாக்குவதிலும், கற்பதிலும் மனிதன் கணினியோடு போட்டியிடும் போது பேசும் மொழியும் எளிதாகவே இருக்க வேண்டும்.

247 எழுத்துக்கள் கொண்ட நம் தமிழ் மொழியை நாம் எளிதில் கற்கும் போது, 26 எழுத்துகள் கொண்ட ஆங்கிலம் என்ன கடினமா?

கற்றலின் பயம் கழிப்போம்.
கற்றலின் பயன் சேர்ப்போம்!

குமார் கணேசன்

Saturday, September 15, 2012

கற்க! கசடற!

ஒரு வளமான நிலத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதைப் பக்குவப்படுத்தி, நல்ல காற்றோட்டமும் சூரிய வெளிச்சமும் கிடைக்குமாறு ஒன்றுக்கொன்று இடைவெளி விட்டு, வீரியமுள்ள விதைகளை விதைக்கிறோம்.

அவை முளைத்து, பின் வளர வளர அவற்றிற்குத் தேவையான உரமும், நீரும் வழங்குவதோடு பாதுகாப்புக்கு வேலி அமைத்து அதன் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கும் பிற களைகளைப் பிடுங்கி, நோயுற்றால் மருந்து தெளித்து, கண்ணும் கருத்துமாகக் கவனித்து வருகிறோம்.

நாம் விதைத்த விதைகள் மலர்களாகி, காய்த்துப் பின் பல விதைகளை அல்லது கனிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் நன்றியோடு தருகின்றன.

ஒவ்வொன்றுக்கும் தன் தன்மைக்கேற்ப விளைகாலம் மாறுபடும். நெல்லுக்கு நாலு மாதம் என்றால் வாழைக்கு பயிரிடும் இடத்தையும் பயிரின் இனத்தையும் பொறுத்து, ஏழு மாதங்கள் வரை ஆகலாம்.

அதிகமாக உரத்தைப் போட்டோ, நீரைப் பாய்ச்சியோ, பாட்டுப் பாடியோ அல்லது அதைச் சுற்றி ஆடியோ, ஆறு மாதத்துப் பயிரை ஆறு நாளில் அறுவடை செய்ய முடியாது.

பயிர் இயற்கையாக வளரவேண்டும். அதன் நுனியைப் பிடித்து வேகமாக இழுத்து நீட்டிவிட முடியாது. அப்படி முயன்றால் பயிரின் உயிர்தான் போகும்.

மாணவர்களும் அப்படித்தான். அவர்களுக்கு, நல்ல வசதிகள் நிறைந்த பள்ளிக்கூடத்தில், அன்பும் அனுபவமும் நிறைந்த ஆசிரியர்களை வைத்து, பாடங்களைக் கற்றுக் கொடுக்கலாம்.

வீட்டிலும் அவர்களின் படிப்புக்குத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்கலாம். என்றாலும் அவர்கள்தான் கற்க வேண்டும். அவர்களுக்காக வேறு யாரும் கற்றுக் கொள்ளமுடியாது.

விதைகளுக்கும் மாணவர்களுக்கும் ஒரு மிகப் பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. நெல்லின் விதை போட்டால் நெல்தான் கிடைக்கும், சோளம் கிடைக்காது.

ஆனால், மாணவர்கள் களி மண் மாதிரி. களிமண்ணைப் பதமாகப் பிசைந்து எந்த பொம்மையும் செய்யலாம் என்பது போல, எந்த ஒரு குழந்தையும், தேவையானவற்றைக் கற்றுக் கொண்டு, கலை, அறிவியல், பொருளாதாரம், வணிகம், பொறியியல், மருத்துவம் என எந்தத் துறையிலும் வல்லுனராக முடியும்.

ஆனால் வீரியமுள்ள விதைகளைத் தேர்வு செய்வது போல, ஒரு காலகட்டத்தில், எந்தக் குழந்தைக்கு எதில் விருப்பம் இருக்கிறது, எதில் திறமை இருக்கிறது என்பதையும் புரிந்து கொண்டு படிப்பைத் தொடர வேண்டும்.

நம்பிக்கையே வாழ்க்கைதானே. முடியும் என நினைப்பதைத்தான் நம்மால் செய்ய முடியும்.

நம்மால் முடியும் என நினைத்தாலும், பல நேரங்களில் `உன்னால் முடியாது' என்ற எண்ணத்தைப் பிறர் நம் மீது திணிப்பதையும் அறிவோம்.

ஆண்ட்ரு மாத்யுஸ் (அஙூக்ஷசுக்ஞு ஙஹஞ்குக்ஞுசூ), தனது ஊச்ஙீஙீச்ஞு வச்ஞிசு ஏக்ஹசுஞ் என்ற புத்தகத்தில், ஓர் அழகான சோதனையைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார். அமெரிக்காவிலுள்ள `வுட்ஸ் ஹோல் ஓசனோகிராபிக் இன்ஸ்டிடிïட்' (ரச்ச்க்ஷசூ ஏச்ஙீக் ஞஷக்ஹஙூச்கீசுஹசிகுகூஷ ஐஙூசூஞ்கூஞ்ஞிஞ்க்) நடத்திய சோதனை அது.

ஒரு கண்ணாடி மீன் தொட்டியின் நடுவே தெள்ளத் தெளிவான கண்ணாடித் தட்டினை வைத்து அதை இரண்டாகப் பிரித்தார்கள். ஒரு பக்கத்தில் இருக்கும் மீன் அந்தக் கண்ணாடியின் வழியே அடுத்த பக்கத்தில் என்ன இருக் கிறது என்று பார்க்க முடியும்; ஆனால் போக முடியாது.

கண்ணாடித் தட்டின் ஒரு பக்கம் பேரகூடா (ஆஹசுசுஹஷஞிக்ஷஹ) என்ற ஒரு மீனையும், மறு பக்கம் மல்லெட் (ஙஞிஙீஙீக்ஞ்) என்ற ஒரு மீனையும் வைத்தார்கள். இரண்டும் வெவ்வேறு வகை மீன்கள். பேரகூடா மிக எளிதாக மல்லெட் என்ற மீனைக் கொன்று உண்ணக் கூடியது.

தொட்டியின் அடுத்த பக்கத்தில் மல்லெட்டைப் பார்த்தவுடன் அதை நோக்கி பேரகூடா வேகமாக ஓடியது. இடையில் இருந்த கண்ணாடி தெரியவில்லை.

ஓடிய வேகத்தில் பேரகூடா கண்ணாடியில் முட்டிக்கொண்டது. வலியால் துடித்து பின் திரும்பி வந்து மீண்டும் தன் உணவான மல்லெட்டை நோக்கி ஓடியது. மீண்டும் இடி பட்டது.

மீண்டும் மீண்டும் இந்த முயற்சி தொடர, முகத்தில் எல்லா இடங்களிலும் காயங்கள். வலியை உணர்ந்த பேரகூடா நல்ல பாடத்தையும் கற்றுக் கொண்டது.

அதற்குப் பின் அடுத்த பக்கம் போக முயற்சி செய்யவில்லை. இடையில் இருந்த கண்ணாடித் தட்டை எடுத்த பின்னும், அந்தப் பக்கம் போகாமல், அங்கேயே பட்டினியாக இருந்து செத்துப் போனது.

மாணவர்களும் இப்படித்தான். அவர்களுக்கும் கண்ணாடித் தட்டுக்குப் பதில் ஆசிரியர்கள், அடுத்த வீட்டுக்காரர்கள், பெற்றோர்கள், நண்பர்கள் என பல கண்ணாடித்தட்டுகள்.

'உனக்கு எது முடியும், எது முடியாது' என அவர்கள் தீர்மானித்து அவர்களின் எண்ணத்தை உன்னிடம் திணிக் கிறார்கள்.

'அவனுக்குக் கணக்கு சுட்டுப் போட்டாலும் வராது' என்று ஒருவர்.

'அவனுக்கு தமிழும் வராது, ஆங்கிலமும் வராது. எப்படி டாக்டர் ஆக முடியும்? சும்மா ஏதாவது ஒரு டிகிரி வாங்கட்டும்' என்று இன்னொருவர்.

அதையும் நேரடியாக அவனிடம் சொல்லமாட்டார்கள். அவனின் தலை எழுத்தை மற்றவர்களிடம் தேடும் பெற்றோர்களிடம் சொல்வார்கள்.

நம் பெயரைத் தேர்ந்தெடுக்கத்தான் நமக்கு வாய்ப்பில்லை. நம் பெயருக்குப் பின்னால் போடும் பட்டங்களையாவது தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பை நமக்குத் தந்தால் என்ன?

அரைகுறை வயதான பதின்மப் பருவத்தில் தன் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் படிப்பை முடிவு செய்ய வேண்டிய நிலையில் மாணவர்கள்.

பத்து முடிந்து பதினொன்றாம் வகுப்பில் எந்தப் பாடங்களை எடுக்கிறோமோ அதுவே பிற்கால வாழ்க்கையை முடிவு செய்வதாக எல்லோரும் எண்ணுகிறார்கள்.

இந்தியாவைப் போன்ற மக்கள் தொகை மிகுந்து, வாய்ப்புகள் குறைந்த நாடுகளில் அது ஓரளவு உண்மையும் கூட.

மாணவனுக்குப் பிடித்த பாடமாக இருந்தாலும், அவனுக்கு அதில் நல்ல திறமை இருந்தாலும், பிற சக்திகள் அதை அழித்து விட்டு, எது படித்தால் வேலை கிடைக்கும் என்ற எண்ணத்தில் திணிப்புகள் நடக்கின்றன.

இந்த வயதில் பல மாணவர்களுக்கு எதில் விருப்பம் அல்லது திறமை என அறிவது கடினம். நமது நாட்டின் கல்வி முறையும், பெற்றோர்களின் உலக அறிவுக் குறைவும் அதற்குக் காரணமாகும்.

அப்படிப்பட்ட நேரங்களில், உலக நடப்பை அறிந்து எதைப் படிப்பது நல்லது என மாணவர்களுக்கு அறிவுரை கூறுவதில் தப்பில்லை.

எதைப் படித்தாலும் அதைப் புரிந்து கொண்டு படித்தால் கண்டிப்பாக அந்தப் பாடமும் பிடிக்கும். ஆனால், தெரிந்து கொள்வதை விட தேர்வில் மதிப்பெண்கள் வாங்குவது மட்டுமே நோக்கமாக நம் கல்விநிலை மாறியிருப்பது வருத்தத்துக்குரியது.

பல நாடுகளில் 70 விழுக்காடு என்பது குறைந்த மதிப்பெண்ணாக இருக்கும்போது, நம் நாட்டில் 35 விழுக் காடுகள் வாங்கினாலே தேர்வு பெற்றதாக விதிமுறைகள் இருப்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

படிக்காமல் கூடத் தேர்வு பெற்று விடலாம் என்ற ஒரு பொய்யான மாயையைத்தான் இது உருவாக்குகிறது.

'ஒருமைக்கண் தான் கற்றக் கல்வி ஒருவற்கு
எழுமையும் ஏமாப்புடைத்து' எனக் குறள் கூறுவது அப்படிப்பட்ட கல்வியையே.

தேர்வு எழுதிய ஏழாம் நிமிடத்திலேயே மறந்து விட்டு அடுத்தத் தேர்வுக்கான புதிய தகவலை உள்ளே ஏற்றும் இன்றைய படிப்பு ஏமாற்றமாகவே உள்ளது.

அந்தக் காட்டுப் பகுதியில் போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கான துப்பாக்கிச் சுடும் போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களில் ஒருவர் கூடச் சரியாகச் சுடவில்லை.

இதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த மேலதிகாரி, அந்த வழியாக வந்த நரிக்குறவர் ஒருவரை அழைத்து சுடுமாறு வேண்டினார். அவரும் துப்பாக்கியை வாங்கி, கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் பட படவென்று இலக்கினைச் சரியாக சுட்டார்.

பயிற்சி பெற்ற போலீஸ் அதிகாரிகளுக்கு ஆச்சரியம். `அவருக்கு சுடுவது மட்டும் தான் நோக்கம். அதை அனுபவித்து மகிழ்ந்து செய்தார். ஆனால் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் எப்படியாவது போட்டியில் வெற்றி பெற்று விட வேண்டும், வென்றால் பதவி உயர்வு என்ற பலனை எண்ணி, சுடுவதில் கோட்டை விட்டு விட்டீர்கள்' என்றார் மேலதிகாரி.

மகிழ்ந்து படிப்பதை விட்டு விட்டு `இதைப் படித்தால் இது கிடைக்கும், அதைப் படித்தால் அது கிடைக்கும்' என்று பலனை மட்டும் எண்ணிப் படிப்பதால்தான் படிப்பு பலருக்கு பாகற்காய் ஆகிவிடுகிறது.

கல்வி என்பது உனக்கு எவ்வளவு தெரியும் என்பதல்ல; தெரிந்ததையும் தெரியாததையும் வேறுபடுத்தும் திறமையே அது.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள இந்த பிரபஞ்சம் ஒரு மாயையானது. அறிவியலும், பொறியியலும், அருளியலும், பொருளியலும் அங்கே நிறைந்திருக்கிறது.

இயற்கையோடு மனிதனின் செயற்கையும் சேர்ந்து அழகுக்கு அழகு சேர்க்கிறது. ஓர் ஆழ்கடலின் ஒரு துளியாவது கற்று மகிழ்வோம், மகிழ்ந்து வாழ்வோம்.

அவன் நாலெழுத்துப் படித்தவன் என்பது ஆங்கில மோகத்தில் ஏ, பி, சி, டி என்ற நான்கு எழுத்துகளை அல்ல. மனிதன் என்ற நான்கு எழுத்துக்களை.

கற்கக் கசடற என்பது நாம் கற்பவற்றைக் குறையின்றி கற்பதோடு, நாம் குறையின்றி வாழவும் கற்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்கிறது.

கற்போம் கசடற! வாழ்வோம் கசடற!

குமார் கணேசன்

Monday, September 10, 2012

ஹாலிவுட் டிரெய்லர் - 'த வேட்ஸ்'

என்னதான் இந்த 'த வேட்ஸ்' (The Words) ஹாலிவுட் படத்தின் ஸ்டில்ஸ் ரொமான்ஸ் படம் போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும் விஷயம் காதல் அல்ல. கதை திருட்டு.

ரோரி ஜேன்சன், வளர்ந்து வரும் இளம் நாவலாசிரியன். கொஞ்சம் பேர் இவனது கதைகளை படித்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்த அமெரிக்காவும் தன் எழுத்தை கொண்டாட வேண்டும் என்பது தான் இவனது கனவு, லட்சியம். அதற்காகத்தான் தொடர்ந்து நாவல்களை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனாலும், புகழ் வெளிச்சம் கண்காணா தொலைவில் இருந்தபடிதான் கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறது.

குடும்ப வாழ்க்கை பழுதில்லை. சொல்லலப் போனால், கொடுத்து வைத்த வாழ்வு. அருமையான மனைவி. என்றேனும் ஒரு நாள் தன கணவன் ஜெயிப்பான் என தீவிரமாக நம்பும் காதலியே மனைவியாக அமைந்தது கொடுப்பினைதானே? கனவை நினைவாக்கவும், லட்சியத்தை நிறைவேற்றவும், தொடர்ந்து ரோரி ஜேன்சன் போராடுகிறான். மனைவி அதற்கு உறுதுணையாக நிற்கிறாள்.

ஒரு நாள் எதேச்சையாக பழம் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடைக்கு செல்கிறான். அங்கிருக்கும் பொருட்களை சும்மா நோட்டமிட்டவனின் பார்வையில் ஒரு பெட்டிபடுகிறது. அதன் அழகு அவனை ஈர்க்கவே எடுத்து திறந்து பார்க்கிறான். உள்ளே ஒரு ஃபைல். அதைப் பிரித்தால், உடையும் தருவாயில் இருக்கும் பழுப்பு நிற காகிதக் குவியல் கண் சிமிட்டுகிறது. அந்தக் காகிதத்தில் அப்படி என்னதான் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று படித்துப் பார்க்கிறான்.

அதிர்ச்சியும், ஆச்சர்யமும் ஒருசேர தாக்குகின்றன. அது ஒரு நாவல். வாக்கிய அமைப்பும், சொல்ல வந்த விஷயமும் ரோரி ஜென்சனை பிரமிப்பில் ஆழ்த்துகின்றன. உடனே அந்தப் பெட்டியை விலைக்கு வாங்கி, வீட்டுக்கு வருகிறான். மனைவி வெளியே சென்றிருக்கிறாள்.

தன் கம்ப்யூட்டர் முன்னாள் அமர்ந்து, அந்த நாவலை தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பிக்கிறான். நாவலில் இருக்கும் வார்த்தைகளும், வாக்கியங்களும் தன் விரல்களின் வழியாக கம்ப்யூட்டரில் பதிவாவதை பார்த்து மகிழ்கிறான். கம்ப்யூட்டர் முன்னால் அமர்ந்து தன் கணவன் மும்முரமாக எழுதிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்து அவளுக்கு ஏக மகிழ்ச்சி. அருகில் வருகிறாள். இவனை ஆதரவாக அணைத்தப்படி கம்ப்யூடர் திரையில் மின்னும் வாக்கியங்களை படிக்க ஆரம்பிக்கிறாள்.

அவளால் நம்பவே முடியவில்லை. தன் கணவனுக்குள் இவ்வளவு திறமையா? அப்படியே சொக்கிப் போகிறாள். மனைவியின் கண்களில் வழியும் காதலை பார்க்கப் பார்க்க இவனுக்கு பயம் வருகிறது. அது, தான் எழுதிய கதையில்லை என எப்படி சொல்வது என திகைக்கிறான். மனைவியின் மகிழ்ச்சியைக் கெடுக்க மனமில்லாமல், தான் எழுதி வரும் நாவல் என பொய் சொல்கிறான்.

அந்தப் பொய் தொடர்கிறது. பழைய பெட்டியில் இருந்த யாரோ எழுதிய நாவல், இவன் பெயரில் புத்தகமாக வெளிவருகிறது. அமெரிக்காவே இவனை தலையில் தூக்கி வைத்து கொண்டாடுகிறது.

சரியாக அப்போது பார்த்து ஒரு வயதானவர், இவனைத் தேடி வருகிறார். இவன் பெயரில் வந்திருக்கும் நாவல், தான் எழுதியது என்று சொல்கிறார். இதன் பிறகு என்ன நடக்கிறது என்பதை 'த வேட்ஸ்' ஹாலிவுட் படத்தை பார்த்து தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

'ஹெங் ஓவர்', 'லிமிட்லெஸ்' உட்பட ஏராளமான படங்களில் நடித்திருக்கும் ப்ராட்லி கூப்பர், இளம் நாவலாசிரியனாக நடித்திருக்கிறார். நிஜ வாழ்வில் இவருக்கு காதலியாக இருப்பவரும் 'அவதார்' பட நாயகியுமான ஜோ சல்டானா, இந்தப் படத்தில் நாயகியாக நடித்திருக்கிறார். எனவேதான் காதல் காட்சிகள் தத்ரூபமாக இருக்கின்றன !

எழுதி இயக்கியிருப்பவர் ப்ரையன் க்ளுக்மேன் மற்றும் லீ ஸ்ட்ரென்தல் ஆகிய இரட்டையர்கள். இருவருக்கும் இதுதான் இயக்குனராக முதல் படம்.

கே.என்.சிவராமன்                 

Saturday, September 8, 2012

நண்பேன்டா!


திணிக்கப்பட்ட உறவுகளை விட தேடியும், தேடாமலும் கிடைக்கும் உறவான நட்பு மிகவும் சிறந்தது.

உறவின் உச்சகட்டம் நட்பு என்பதை விளக்கத்தான் 'தோளுக்கு மேல் வளர்ந்தால் தோழன்' எனத் தந்தை- மகன் உறவைச் சொல்வார்கள்.

சாதி, மதம், மொழி, பணம், பதவி எனச் சாக்கடையில் விழுந்து கிடக்கும் இதயங்களைக் கூட பூக்கடையாய் மாற்றுவது நட்பு.

பூக்களின் வண்ணம், வாசனை, அழகு, அளவு என எதுவும் பார்க்காமல் நட்பு என்ற மாலையை அலங்கரிக்கும்.

புதிதாகப் பள்ளிக்குச் சென்ற ஒரு வாரத்திலேயே நண்பர்களைப் பெற்று, வார இறுதியில் கூட வகுப்புகள் நடைபெறாதா என ஏங்க வைப்பது இந்த நட்பே.

நாள் முழுக்க நண்பனோடு இருந்தாலும் வீட்டுக்கு வந்தவுடன் மீண்டும் தொலைபேசியிலோ, குறுஞ்செய்தி மூலமோ மீண்டும் மீண்டும் தொடர்பில் இருக்க வைப்பது நட்பு.

இளமைப் பருவத்தில் ஏற்படும் நல்ல நட்பு வாழ்நாள் வரை நிலைக்கும். தகவல் தொடர்பு முன்னேறி இருக்கும் இந்நாளில் கேட்கவே வேண்டாம். அது தொடர்ந்து வளரும்.

பள்ளிக்கூடத்தில் ஒன்றாய்ப் படித்தாலும் வேலை நிமித்தமாக தூரத்தில் இருந்தனர். ஒருவர் திருநெல்வேலி. இன்னொருவர் மும்பை.

முதலில் அடிக்கடி ஊருக்கு வந்தாலும், கல்யாணத்துக்குப் பின், தமக்கு வேலை, குழந்தைகளின் படிப்பு, விடுமுறை என வர முடியவில்லை.

இப்போது மும்பையில் இருக்கும் நண்பனும் தன் ஊரில் ஓர் அவசர வேலை இருந்ததால் தான் மட்டும் ஊருக்கு வந்தான். வாரநாள் என்பதால் மாலை தன் நண்பனைப் பார்க்கப் போனான்.

இந்த பதினைந்து வருடத்தில் மக்களும், சாலைகளும், போக்குவரத்தும் மாறிப் போய்விட்டன. பத்து நிமிடத்தில் போன தூரம் இப்போது ஒரு மணி நேரமாகிறது.

வீட்டுக்குப் போன நண்பனை நண்பனும், மனைவியும், இரண்டு குழந்தைகளும் அன்பாய் வரவேற்றனர். வாங்கி வந்ததைக் குழந்தைகளிடம் கொடுத்து விட்டு நண்பனிடம் பேசினான்.
 
நண்பன் மனைவி கொடுத்த காபி, நண்பன் வீட்டில் அவன் அம்மா அந்த நாட்களில் கொடுத்ததை, நினைவுபடுத்தியது.

'என்ன கல்லூரியில் நிறைய வேலையா? ரொம்ப களைப்பாக இருக்கிறீர்கள்' என நண்பனின் மனைவியிடம் கேட்டான்.

'அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை, கொஞ்சம் வேலை. அவ்வளவுதான்' என்றார்.

நண்பர்கள் நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். பிரிந்தவர்கள் சந்தித்தால் பேசவும் வேண்டுமோ என்பார்கள். ஆனால், நண்பர்கள் சந்தித்தாலோ தம் ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஆரம்பித்து பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

'சாப்பிட்டுக்கொண்டே பேசலாமே' என்றார் நண்பனின் மனைவி.

அவரின் முகத்தில் பசி தெரிந்தது. கணவனின் நண்பன் என்றதால் நிறைய சமைத்து சாப்பாட்டு மேஜையில் வைத்திருந்தார்கள்.

'நீங்களும் குழந்தைகளும் உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்கள். நான் பரிமாறுகிறேன்' என்றார்.

'எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாமே? நாங்கள் இருவரும் சோபாவில் இருந்து சாப்பிடுகிறோம்' என்றான் மும்பை நண்பன்.

'ஐயோ வேண்டாம், வேண்டாம். நான் நீங்கள் சாப்பிட்ட பிறகு சாப்பிடுகிறேன்' என்றார் அவசரமாக.

பெண் விடுதலையில் ஆராய்ச்சி செய்து டாக்டர் பட்டம் பெற்றாலும், தமிழ் நாட்டு பெண்கள் இன்னும் கிராமத்துப் பெண்களாகவே இருக்கிறார்கள். எத்தனை பாரதி வந்தாலும் அவர்களை மாற்றுவது கடினம்.

ஒரு தட்டில் உணவைப் போட்டவன் அதை அப்படியே நண்பனின் மனைவியிடம் நீட்டி, `வேலைக்கும் போய்விட்டு இத்தனை நேரம் நீங்கள் தனியாக சமைத்திருக்கிறீர்கள். பசி எல்லோருக்கும் பொதுவானதுதானே? அது ஆண், பெண், சிறியவர், பெரியவர், கணவன், மனைவி, நண்பன், பகைவன், ஏழை, பணக்காரன் எனப் பார்த்து வருவதில்லையே! நீங்கள் சாப்பிட்டால்தானே எங்களுக்கும் நல்லா சமைத்துத் தரமுடியும்?' என்றான்.

'ஆமாம்மா, அங்கிள் சொல்வதும் சரிதான். நீங்களும் சாப்பிடுங்கள்' என்றனர் குழந்தைகள்.

நண்பனும், 'ஆமா, வாங்கிக்க, அவன் எப்போதும் இப்படித்தான். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போதே பெண் விடுதலை பற்றி பேசி மாவட்ட அளவில் முதல் பரிசு பெற்றவன். கொஞ்சம் அதிக முற்போக்கு' என்றான்.

'எது சரியோ, அதைச் சொல்பவர்களையும், செய்பவர்களையும் முற்போக்குவாதிகள் என்று பட்டம் கொடுத்து விடுகிறீர்கள். சொல்லப் போனால், நீங்கள் செய்துகொண்டிருப்பதுதான் பிற்போக்கு' என்றான் மும்பை நண்பன்.

'சரி, சரி. எனக்கும் பசிதான். நான் சாப்பிடுகிறேன்' என்று சொல்லி அந்த உரையாடலுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார் மனைவி.

சாப்பாட்டை ரசித்து உண்ட நண்பனும், சாப்பாடு ரொம்ப நன்றாக இருக்கிறது என்று பாராட்டினான்.

சாப்பிட்டு முடித்தபின், `ரொம்ப தேங்க்ஸ் அங்கிள். அம்மா வேலையும் பார்த்து விட்டு, கஷ்டப்பட்டு ஒவ்வொருவருக்கும் என்ன பிடிக்கும் என்று பார்த்து பார்த்து செய்து தருவார்கள். நாங்களும் ஒன்றையும் விட்டு வைக்காமல் சாப்பிடுவதுடன் ஒரு நன்றி கூட சொல்வதில்லை' என்றனர் நண்பனின் குழந்தைகள்.

'இன்று முதல் நான் அம்மாவுக்குப் பாத்திரங்கள் கழுவி கொடுப்பேன், உதவியாய் இருப்பேன்' என்றாள் மகள்.

'நான் சாப்பிடும் மேஜையை தயார் செய்ய உதவுவேன்' என்றான் மகன்.

எப்படியோ இரண்டு நல்ல விதைகள் விதிக்கப்பட்டதில் மும்பை நண்பனுக்கும் நல்ல மகிழ்ச்சி.

குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலிருந்தே சிறுசிறு வேலைகளைச் சொல் லிக் கொடுக்காமல், பெரியவர்கள் ஆனபின் அவர்கள் ஒரு உதவியும் செய்ய மாட்டார்கள் எனக் குறைகூறும் பெற்றோர்களே அதிகம்.

அன்று ஆண் மட்டும் செய்த வேலைகளைப் பெண்ணும் செய்யும் போது, இன்றும் பெண் செய்த வீட்டு வேலைகளைப் பெண் மட்டும் செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம்?

இப்படிப்பட்ட புதிய சிந்தனைகளை உறவுகள் சொல்வதைவிட நண்பர்கள் சொன்னால் புரிந்து கொள்வது எளிதாக இருப்பதும் உண்மையே.

குடும்ப உறவுகளில் உயர்வு, தாழ்வு உண்டு. பெரியவர், சிறியவர் என்ற வேறுபாடு உண்டு. ஆனால் உண்மையான நட்பில், நட்பு மட்டுமே உண்டு.

ஒருவன் நல்ல இடத்தில் வந்து விட்டால், அவனை நண்பன் என்று சொல்லிக் கொண்டு வரும் பெரிய கூட்டமும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. நல்ல நண்பர்களையும், நண்பன் என்ற பெயரில் ஏமாற்ற நினைப்பவர்களையும் நாம் அடையாளம் கண்டு வாழ்வது மிகவும் அவசியம்.

ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்கள் இருந்தன. அந்தக் குளத்தின் நீரைப் பயிருக்குப் பயன்படுத்தியதால் நாளுக்கு நாள் நீரின் அளவு குறைந்து கொண்டிருந்தது.

ஒரு கொக்கு அந்தக் குளத்தின் கரையில் சோகமாக நின்று கொண்டிருக்க, மீன்கள் அதன் கவலையின் காரணம் கேட்டன.

'இந்தக் குளத்தில் நீர் எல்லாம் வற்றிப் போனால் நீங்கள் செத்துப் போவீர்களே?'என்றது கொக்கு.

'நாங்கள் பிறந்தது முதல் இந்தக் குளத்தைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. நீங்கள் தான் பல இடங்களுக்குப் பறந்து சென்று வந்துள்ளீர்கள். நீங்கள் தான் எங்களுக்கு நல்ல வழி சொல்ல வேண்டும்' என்றன மீன்கள்.

'நண்பர்களே, இங்கிருந்து கொஞ்ச தூரத்தில் ஒரு குளம் உள்ளது. அங்கே நீர் எப்பொழுதும் வற்றாது' என்றது கொக்கு.

இதைக் கேட்ட மீன்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. ஆனால் எப்படி அங்கே போவது என்ற கவலை.

'நான் ஒவ்வொருவராக வாயில் ஏந்தி, பறந்து சென்று, அந்தக் குளத்தில் விட்டு விடுகிறேன். நீங்கள் அங்கே பிழைத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்றது கொக்கு.

நன்றியுள்ள மீன்களும் உடனே சம்மதித்தன. ஒவ்வொரு நாளும் கொக்கு மீனை வேறு குளத்துக்கு எடுத்துச் செல்வதாகச் சொல்லி, அருகில் உள்ள பாறையில் வைத்துக் கொன்று தின்றது.

ஒரு நாள் ஒரு நண்டு தன்னையும் அந்தக் குளத்தில் கொண்டு போய் விடுமாறு கேட்டது. கொக்கும் தன் கழுத்தில் மெதுவாகக் கடித்து தொங்கிக் கொண்டு வருமாறு சொல்ல, நண்டும் அவ்வாறே செய்ய, கொக்கு நண்டைத் தூக்கிச் சென்றது.

கொஞ்ச தூரம் பறந்து பாறை அருகே கொக்கு இறங்கி வரும் போது, கொக்கால் ஏமாற்றப்பட்டு கொக்குக்கு உணவான மீன்களின் மீதி எலும்புகள் இன்னொரு பாறை போலக் குவிந்து கிடப்பதை நண்டு பார்த்தது. கொக்கின் வஞ்சம் புரிந்து விட்டது நண்டுக்கு.

தன் கூரான பற்களால் கொக்கின் கழுத்தை நண்டு நறுக்க, கொக்கு பதறியது, துள்ளியது. பின் ரத்தம் கொட்டி இறந்தது.

நடந்து கொண்டே மீண்டும் குளத்துக்கு வந்த நண்டை மீன்கள் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தன. நண்டும் நடந்ததைக் கூற, நண்பன் எனச் சொல்லி ஏமாற்றிய தீய கொக்கைக் கொன்று தம்மைக் காத்த நல்ல நண்பன் நண்டுக்கு நன்றி சொன்னன.

கூடா நட்பினால் கெட்ட பழக்கங்களுக்கு ஆளாகி, படிப்பையும், வாழ்க்கை இழந்ததையும் காணலாம். எனவே, கவனமாகவும் இருக்க வேண்டும்.

பேனா நண்பர்கள் என முன்பு வெவ்வேறு நகரங்களிலும் நாடுகளிலும் இருந்தார்கள். முன்பின் தெரியாதவர்களுக்கு எழுதுவதிலும் அவர் களைப்பற்றித் தெரிந்து கொள்வதிலும் சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை பலர் ஆர்வம் காட்டினார்கள்.

இன்று இணைய தளத்தில், சமூக வலைத் தளங்களில், முகநூல் போன்ற தளங்கள் உள்ளன. எல்லா நாடுகளிலிருந்தும் நண்பர்கள் சேர உதவியாக இருக்கின்றன.

முகநூலைப் போன்ற இணைய தளங்களில் பல குழுக்கள் உள்ளன. உதாரணத்துக்கு 'உணவுப் பிரியர்கள்' என்ற குழுவில் புலம் பெயர்ந்து பல நாடுகளுக்குச் சென்றவர்கள் தம் நாட்டின் உணவுப் பழக்கங்களையும், அன்றைய உணவைப் பற்றிய செய்திகளையும் பகிர்ந்து கொள்வது நன்றாக உள்ளது.

ஆனால் நண்பர்களைப் போலவே, இணையதளத்திலும் நல்லது எது கெட்டது எது என்று தெரிந்த பெரியவர்களிடம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும்.

நண்பர்களைப் பெறுவது எப்படி? நீ ஒரு நல்ல நண்பனாக இரு, நிறைய நண்பர்கள் தானாகக் கிடைப்பார்கள். உன்னைப் பற்றி பேசுவதை விட மற்றவர்கள் பேசுவதைக் கேள். அது நட்புக்கு நல்ல உரமாகும்.

கண்ணீரைத் துடைப்பது உறவு என்றால், கண்ணீரைத் தடுப்பது நட்பு ஆகும்.

நட்பின் மூலம் உலகை ஒன்றாக்குவோம்.

குமார் கணேசன்

Thursday, August 30, 2012

கூலி வேலை செய்தவரின் சாதனை

ஹாங்காங்கில் 1954 ஏப்ரல் மாதம் 7 ம் தேதி அன்று ஒரு ஆண் குழந்தை கொழு கொழு என்று பிறந்தது. குழந்தையின் தந்தை சார்லஸ் சான், சமையல்காரர். தாய் லீ - லீ, வீட்டு வேலை செய்யும் பெண். பிரசவம் பார்த்த டாக்டர், குடும்பத்தின் நிலையையையும், குழந்தையின் அழகையும் பார்த்து தானே தத்தெடுத்து வளர்க்க ஆசைப்பட்டார். ஆனால், ஏழை பெற்றோர்கள் மறுத்து விட்டனர்.

அந்த குழந்தைக்கு சான் காங் - காங் என்று பெயர் வைத்தனர். அதற்கு 'ஹாங்காங்கில் பிறந்தவன்' என்று அர்த்தம். இந்நிலையில் பெற்றோருக்கு ஆஸ்திரேலியாவில் வேலை கிடைத்தது. சாசனா என்ற நாடக பள்ளியில் காங் - காங் சேர்ந்தான். தனது ஏழாவது வயதிலேயே கராத்தே குங்பூ என மார்ஷியல் கலைகள் அனைத்தையும் கற்றான். தினமும் 18 மணி நேரம் பயிற்சி எடுத்தான். 8 வயதில் 'பிக் அன்ட் லிட்டில் வாங்க்ஷன்' என்ற படத்தில் முதன் முதலாக நடித்தான்.

அவனின் 18 வயதில் புருஸ்லீ நடித்த 'என்டர் தி டிராகன்' படத்தில் சிறு வேடம் கிடைத்தது. உயரமான இடத்தில் இருந்து குதிக்கும் காட்சியில் மற்ற ஸ்டான்ட் நடிகர்கள் தயக்கம் காட்ட காங் - காங் உடனே ஓடி வந்து குதித்து புருஸ்லீயை கவர்ந்தார்.

அதன் வாய்ப்புகள் கிடைக்காததால் கட்டிட வேலைகளில் உதவியாளராக கூலி வேலை செய்தார். தினக்கூலியாக வேலை பார்த்தாலும் இவரது துறுதுறுப்பையும், துள்ளலையும், உருவத்தையும் பார்த்து சக தொழிலாளர்கள் ஒருவர் 'லிட்டில் ஜாக்' என்று அழைத்தார். இதுவே பின்னர் 'ஜாக்கி' ஆனது. ஹாங்காங்கில் இருந்து உடனே தந்தி வர ஜாக்கி சான் என்ற புதிய பெயருடன் புறப்பட்ட இவர் 'பிஸ்ட் ஆப் ப்யூரி' என்ற படத்தில் நடித்தார். அப்போது அவர் வயது 21. அன்று அவரது வெற்றிப்பயணம் தொடர்ந்தது. அந்த சாதனையாளரின் பெயர் தான் ஜாக்கி சான்     

Tuesday, August 28, 2012

தமிழகத்துடன் தொடர்புடைய 'லைப் ஆஃப் பை'

யான் மார்டேல் எழுதிய 'லைப் ஆப் பை' என்கிற பிரபல புத்தகம் தமிழகத்துடன் தொடர்புடைய கதையாக இருக்கிறது.பாண்டிச்சேரியில் வசிக்கின்ற குடும்பம். அப்பா மிருகாட்சி சாலை நடத்துகிறார். இரு மகன்கள். கும்பத்துடன் கனடாவிற்கு செல்ல முடிவெடுக்கின்றனர். ஒரு சரக்குக் கப்பலில் மிருகங்களை ஏற்றிக்கொண்டு பயணிக்கின்றனர். கப்பல் விபத்துக்குள்ளாகி விடுகிறது. பயணித்த கும்பத்தார், மாலுமிகள், விலங்குகள் என அனைவரும் பலியாகிவிட, அதிர்ஷ்டவசமாக கதையின் நாயகன் இளைய மகன் பிசிங் படேல் படகில் ஏறி தப்பி விடுகிறார். என்ன சிக்கல் என்றால் அவர் ஏறியுள்ள அவசர கால படகில் ( எமர்ஜென்சி படகு ) ஒரு கழுதைப்புலி, ஒரு ஒராங்குட்டான் குரங்கு , ஒரு வரிக்குதிரை மற்றும் ஒரு வங்கப் புலியும் சேர்ந்து தப்பி விடுகிறது.முதல் வாரத்திலேயே கழுதைப்புலி குரங்கையும் வரிக்குதிரையையும் கொன்று விடுகிறது. பின் கழுதைப்புலியை புலி கொன்றுவிடுகிறது. எஞ்சியுள்ள படேல் , வங்கத்து வரிப் புலியுடன் நடுக்கடலில் தத்தளிக்கிறார். ஒரு நாள் இருநாள் அல்ல , இருநூறு நாட்களுக்கும் மேல். நடுக்கடலில் சிறிய படகில் ஒரு காட்டுப் புலியுடன் ஒவ்வொரு நொடியையும் கழிக்கிறார் பதினாறு வயது நிரம்பிய படேல்.

புலியுடன் அவரது திகில் நிரம்பிய பயணம், உயிர்வாழ அன்றாடம் அவர் என்ன செய்தார்? பிழைத்தாரா இல்லையா? என்பதுதான் கதை. கதை மட்டுமின்றி , கதையின் போக்கில் பல சுவாரசியாமான தத்துவங்களை அவருக்கே உரிய தத்துவார்த்த நடையில் வெளிப்படுத்துகிறார் யான் மார்டேல். அவர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவரில்லை, சிறிது காலம் தமிழகத்தில் வசித்திருப்பார் போலும், இருப்பினும் தமிழகத்தைப் பற்றி அவர் குறிப்பிடும் செய்திகள் அனைத்தும் ஒரு தமிழனின் அனுபவம் போன்றே உள்ளது.

கதையின் முன் பகுதியில் தமிழகத்தின் வீடுகள், பள்ளி நடைமுறைகள், மத நம்பிக்கைகள் என பல செய்திகள் இடம்பெறுகின்றன. ஓரிடத்தில் இந்திரா காந்தி பற்றியும், கருணாநிதி பற்றியும் குறிப்பு உள்ளது. மற்றொரு இடத்தில் 'எப்போது தமிழகம் திரைப்பட நடிகர்களை ஆட்சியாளர்களாக தேர்ந்தெடுப்பதை நிறுத்துமோ அப்போதுதான் தமிழகம் உருப்படும்' என்கிற வாசகம் இடம்பெற்றுள்ளது. நடுக்கடலில் உணவின்றி சாகும் தருவாயில் உள்ள படேல் தனக்குப் பிடித்த உணவுகளை எண்ணத் திரையில் பட்டியலிடும் பொழுது அனைத்தும் நமது உணவுகளாகவே உள்ளன.

இந்த புத்தகம் 3D திரைப்படமாகவும் இந்த வருட இறுதியில் வர இருக்கிறது. அதன் Trailer கீழே..


Saturday, August 25, 2012

மூன்றெழுத்து மந்திரம்

ரோஜா மலரை எந்தப் பெயரில் அழைத்தாலும் அதன் வாசனை ஒன்றுதான் என்றார் ஷேக்ஸ்பியர். அதைப் போலத்தான் அன்பு என்ற சொல்லும். எந்த நாட்டில், எந்த மொழியில், எந்த நேரத்தில், எப்படி அழைத்தாலும் அதன் அர்த்தம் ஒன்றே; அது மாறாதது. அன்பின் அர்த்தம் அன்பே.

தமிழில் உயிர் எழுத்து, மெய் எழுத்து, உயிர்மெய் எழுத்து ஆகிய மூன்றையும் தன்னகத்தே கொண்டது அன்பு. இந்த அன்பு என்ற மூன்றெழுத்து மந்திரம் ஒருவரிடத்தில் இருந்தால் அது அவரையும், அவரைச் சுற்றி இருப்பவர்களையும் பாதுகாக்கும் அகிம்சை ஆயுதமாகிறது.

அன்னை தெரசாவும் தம் மக்களின் நோயையும், பசியையும், பட்டினியையும் வெல்ல இதைத்தான் நாடினார்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்த இயேசு கிறிஸ்து அன்பை அன்பால் போதித்தார். 'கண்ணுக்குக் கண்', 'பல்லுக்குப் பல்' என்ற நியதியை மாற்றி, 'ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தையும் காட்டு' என்று புது நீதி வழங்கினார்.

நாம் வாழும் பூமி சூரியன் மீதும், நிலா பூமி மீதும் காட்டும் அன்பால்தானே நமது சூரிய குடும்பம் ஒரு கூட்டுக் குடும்பமாக இயங்குகிறது? இயற்கையே அன்பாக இயங்கும் போது, இயற்கையின் குழந்தைகளும் அன்பாகத்தானே இருக்க வேண்டும்?

ஒரு காந்தத்தின் எதிரெதிர் துருவங்களைப் போல இருவர் இருப்பார்கள். ஆனாலும் உடனே ஒட்டிக்கொள்வர். வேறிருவரோ, ஒரே துருவத்தைப் போல எல்லாம் ஒற்றுமையாக இருப்பர். ஆனால் அவர்களுக்குள் எப்போதும் சண்டைதான். மனித மனங்களைப் புரிந்து கொள்ள மனித மனங்களுக்கு சக்தி இல்லை.

குழந்தைகளில் கூட, சில குழந்தைகள் பள்ளிக்குப் போன முதல் நாளிலேயே சில நண்பர்களைப் பெறுவார்கள். வேறு சிலரோ, பத்து ஆண்டுகள் ஒன்றாகப் படித்தாலும் வேற்று கிரகத்தில் இருந்து வந்தவர்களைப் போல்தான் நடந்து கொள்வார்கள்.

அவன் வீட்டுக்கு மூன்றாவது குழந்தை. சின்ன வயதிலேயே அப்பாவுக்கு உதவுவதற்காக அண்ணன் தன் பள்ளிப் படிப்பைப் பாதியில் நிறுத்தினார். அக்காள் கல்யாணத்துக்கு வாங்கிய கடன் வேறு. கல்லூரியில் படிக்கும் தம்பி.

இதற்கிடையில் தந்தையின் அகால மரணம். இப்படிப்பட்ட சூழலில் அவன் வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்பில் அமெரிக்கா சென்றான்.

நிரந்தரக் குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பித்த மறு வருடமே அம்மாவுக்குப் புற்றுநோய் என்னும் அதிர்ச்சி செய்தி. குடியுரிமை கிடைக்கும் வரை நாட்டை விட்டு வெளியே போகமுடியாத ஆயிரம் விதிகள்.

தன்னை நம்பி பலர் இருப்பதை உணர்ந்த அவன் ஊருக்கு வருவதைத் தள்ளிப் போட்டான். அம்மாவும் மகன் வரும் நாட்களை எண்ணி, மாதங்களை எண்ணி, பின் வருடத்தை எண்ண ஆரம்பித்தாள்.

ஒருவழியாக அம்மா உயிரோடு இருக்கும் போதே நிரந்தரக் குடியுரிமை கிடைத்தது. மறுநாளே அம்மாவைப் பார்க்கப் பறந்தோடி வந்தான்.

எலும்பும் தோலுமாக இருந்த அம்மாவைப் பார்க்க அவனுக்கு அழுகை அழுகையாக வந்தது. அவன் அடக்கிக் கொண்டான்.

பள்ளிக்குச் சென்று கூட்டல் கழித்தல் படிக்காத அம்மா ஒவ்வொரு நாளையும் எண்ணி, `என்னைப் பார்க்காமல் எப்படி நாலு வருஷம் இருந்தாய் மகனே?' என்றாள்.

நிறைய நேரங்களில் கண்ணீர்தானே விடையில்லாக் கேள்விகளுக்குப் பதிலாய் வருகிறது. அவனும் அதைத்தான் செய்தான்.

தன் குழந்தை அழுவதை எந்தத் தாயாலும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. அவளும் படுக்கையில் இருந்து எழுந்து அவன் கண்ணீரைத் துடைத்தாள். அவன் உச்சி முகர்ந்தாள். புதுத் தெம்பு கிடைத்ததைப் போல உணர்ந்தாள்.

அம்மா பல மாதங்களுக்குப் பின் எழுந்து நடந்ததால், தம்பியின் வருகை அம்மாவைக் குணப்படுத்திவிடும் என அண்ணனும் நம்பினான்.

தம்பி கேட்டுக்கொண்டதற்கு ஏற்ப மீண்டும் அம்மாவை ஆஸ்பத்திரிக்குக் கூட்டிச் சென்றார்கள்.

ஒரு வாரம் அம்மா கூட இருந்து பார்த்தான். என்றாலும் அவளின் நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமாகிப் போய்க்கொண்டிருந்தது.

'டாக்டர், எவ்வளவு செலவானாலும் பரவாயில்லை. என் அம்மா எனக்கு வேண்டும், ப்ளீஸ்' என்றான்.

'உன் அம்மாவுக்குக் கருப்பையில் கேன்சர். அவர்கள் வாழ்ந்தது கிராமம் என்பதால் பிறரிடம் சொல்வதற்கு வெட்கப்பட்டு நோய் முற்றும் வரை விட்டுவிட்டார்கள். நோய் உடலின் பிற பாகங்களுக்கும் பரவி விட்டது. இன்றோ, நாளையோ, அடுத்த வாரமோ, அடுத்த மாதமோ' என்றார் டாக்டர்.

எத்தனை படித்தாலும் தனக்கு என வரும்போது அறிவியல் விதிகளெல்லாம் மாறி விடாதா என நினைக்கத் தோன்றும். அவனும் விதி விலக்கல்ல. அப்படியே நினைத்தான்.

படித்து முடித்தவுடன் வெளிநாடு சென்றதால் அம்மாவின் அருகில் இருந்து அம்மாவுக்கு எதுவும் வாங்கிக் கொடுக்க முடியவில்லையே என்று அவனுக்குக் கவலை.

'அம்மா, உங்களுக்கு ஏதாவது வேண்டுமா அம்மா? நான் போய் வாங்கி வருகிறேன்' என்றான்.

பெற்றோர் தன் குழந்தைகளுக்கு என்ன வேண்டும் எனக் கேட்டும், கேட்காமலும் வாங்கிக் கொடுப்பதை விட, தன் குழந்தைகள் பெற்றோருக்கு என்ன வேண்டும் எனக் கேட்பதை காதால் கேட்பதே ஆனந்தம்.

'எனக்கு என்னப்பா வேணும். ஆண்டவன் அருளால், அண்ணன் என்னை நல்லா பாத்துக்கிட்டான். நீயும் உண்ணாமல், உறங்காமல் உழைத்து நம் குடும்பத்தையே பார்த்துக் கொண்டாய். உன் அப்பா இருந்திருந்தால் உன்னை நினைத்து ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டிருப்பார்' என்று கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

அவன் மீண்டும் மீண்டும் என்ன வேண்டும் எனக் கேட்க, 'பக்கத்து அறையில் இருக்கும் பாட்டிக்கும் புற்றுநோய் தான். அவளின் பையன் சாதாரண வேலைதான் செய்கிறான். கரண்ட் பிடிப்பதற்குக் கூட பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகிறாள். உன்கிட்ட பணம் இருந்தால் கொஞ்சம் அவர்களுக்குக் கொடுப்பாயா?' என்றாள் அம்மா.

'பெற்ற அம்மாவுக்கு நோய் என அறிந்தும் உடனே வரமுடியாத நான் எங்கே? சில நாளே பழகினாலும் கூட, சக நோயாளியிடம் அன்பாகப் பழகி அவளுக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைக்கும் அம்மா எங்கே?'

'எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொடுங்கள் அம்மா. இது உங்கள் பணம்' என்று அம்மாவின் கையில் தன் பணப்பையைக் கொடுத்தான்.

இறக்கும் தருவாயிலும் கூட ஈகை செய்த கர்ணனாக அம்மாவைக் கண்டு வணங்கினான்.

இந்த அம்மாவைப் போல நாமும் எல்லோரிடமும் அன்பாக இருக்க வேண்டும். தன்னால் முடிந்த அளவு எல்லோருக்கும் உதவி செய்ய வேண்டும்.

உதவி செய்வதில் உயர்ந்தோர் தாழ்ந்தோர் எனப் பார்க்காமல் யாருக்கு உண்மையாக உதவி தேவைப்படு கிறதோ அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டும். அன்பைத் தருவது கூட மிக உயர்ந்த உதவியே.

நாம் எல்லோரும் இந்த இயற்கையின் குழந்தைகள். உலகில் உள்ள எல்லா உயிர் களும் அவளின் குழந்தைகள் என்றால் தாவரங்கள், விலங்குகள் எல்லோரும் நமக்கும் உறவுதானே?

மனிதனின் தகாத செயல்களால் பல உயிரினங்கள் இந்த பூமியை விட்டே விரட்டப்பட்டது கொடுமையானது.

பலவிதமான உயிரினங்களைப் பிடித்து அவற்றைச் சுதந்திரமின்றி மிருகக் காட்சி சாலை என்ற பெயரில் அடைத்து வைப்பது கூட தவறானதுதான்.

கறுப்பர், வெள்ளையர், இந்தியர், இந்தோனேசியர், சைபீரியர், சைனீஸ் எனப் பல்வேறு இனத்தைச் சேர்ந்தவர்களை மனிதக் காட்சி சாலை என அடைத்து வைத்து வேடிக்கை பார்த்தால் எப்படி இருக்கும்?

அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் வளர்ந்துவிட்ட இன்று நாமே அவை வாழும் இடங்களில் சென்று பார்க்கலாம். அல்லது காணொளியில் பதித்து நேரில் பார்ப்பதை விடத் தத்ரூபமாகப் பார்த்து மகிழலாமே.

தான் வேட்டையாடி சுயமாக உண்ணும் புலிக்கும் சிங்கத்துக்கும், கொன்ற மாமிசத்தைத் தின்னச் சொல்லலாமா? வேட்டையாடி உண்பதுதானே அதன் உடற்பயிற்சியும் கூட.

ஆராய்ச்சி என்ற பெயரில் சுண்டெலி முதல் மனிதக் குரங்கு வரை தெரிந்தே நோயை உண்டாக்குவதும், தெரியாத மருந்தைக் கொடுப்பதும் அன்பின் இலக்கணமா?

உயிருள்ள பொருளை மட்டும் அல்லாமல், தனக்குப் பிடித்த உயிரில்லா பொருளின் மீது கூட அன்பைக் காட்ட வேண்டும்.

அந்த வீட்டில் அப்பா கொஞ்சம் கொள்கைவாதி. 'இயற்கை வளங்களை வீணாக்கக் கூடாது, அடுத்த சந்ததியினருக்கு விட்டு வைக்க வேண்டும், நம்மிடம் பணம் இருக்கிறது என்பதற்காக வாங்கி வீணாக்குவது குற்றம்' என்பார்.

அன்று அவர் தன் அலுவலகத்திலிருந்து எட்டு மணிக்கு வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தார். வீட்டில் ஓர் அறையில் யாரும் இல்லை; ஆனால் காற்றாடி வேகமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது; மின் விளக்கும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் அவருக்குக் கொஞ்சம் கோபம் வந்தது.

`எத்தனை நாள் உங்களிடம் சொல்வது? மின்சாரம் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பாக இருக்கும் இந்தக் காலத்தில் கிடைக்கும் மின்சாரத்தையும் ஏன் இப்படி வீணாக்கு கிறீர்கள்' எனக் கத்தினார்.

அப்பாவின் சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்த அவரின் ஆறு வயது மகள், 'உஷ், டாடி, சத்தம் போடாதீங்க. என் பொம்மை தூங்குது. அதுக்குக் காற்று வேணும்னு நான் தான் காற்றாடி போட்டேன்' என்றாள்.

தன் மகளின் அன்பை எண்ணி அவளை அப்படியே வாரி அணைத்தார். ஒரு பொம்மையிடம் கூட அன்பு காட்டும் அவளின் குணத்தை எண்ணி வியந்தார்.

தன் பொம்மையின் மேல் வைத்திருக்கும் குழந்தையின் அன்பு ஒரு விதம் என்றால், தான் வைத்திருக்கும் பொருளின் மதிப்பிற்கேற்பத் தன் உயிரையே வைத்திருப்பதாக நினைக்கும் பெரியவர்களின் அன்பு இன்னொரு விதம்.

புதிதாகக் கார் வாங்கியவர் தன் காரில் சவாரி செய்தார். முன்னால் சைக்கிளில் மெதுவாகச் சென்ற வனைத் தன் கவனக் குறைவால் இடித்து விட்டார்.

சைக்கிளில் சென்றவன் எதுவும் சொல்வதற்குள் 'ஐயோ... ஐயோ... பத்து லட்சம் கொடுத்து வாங்கின என் புதுக் காரை, பத்து ரூபாய் பெறாத ஓட்டை சைக்கிளை வைத்துக் கோடு போட்டு விட்டியே' எனக் கத்தினார். அவனை அடிக்காத குறைதான்.

அவரின் புதுக் கார் அந்த ஏழையின் ஒரே சொத்தான பழைய சைக்கிளைக் கொன்று விட்டது என்பதை அந்தப் பணக்காரர் அறிவாரா?

அன்புக்கு இலக்கணம் அன்பே.
அன்புக்கு இலட்சியமும் அன்பே!

குமார் கணேசன்

Saturday, August 18, 2012

வெட்டிப் பேச்சா? வெற்றிப் பேச்சா?

பள்ளிக்கூடத்தின் அருகே இருந்த அந்தப் பூங்காவில் பள்ளி மாணவன் ஒருவன் படித்துக் கொண்டிருந்தான். அங்கு உடற்பயிற்சிக்காக நடப்பவர்களைப் பற்றியோ, குரைக்கின்ற நாய்களைப் பற்றியோ, தெருவில் ஓடும் வண்டிகளின் சத்தத்தைப் பற்றியோ கவலைப்படாமல் புத்தகமே கண்ணாய் இருந்தான், அவனின் நண்பன் அங்கு வரும் வரை.

படிப்பதை நிறுத்தி விட்டு இருவரும் பேச ஆரம்பித்தனர். பொதுவாக இருவர் இருந்தால் ஒரு விஷயத்தில் இருவரும் ஒற்றுமையாக இருப்பார்கள்; அல்லது நேர் எதிராக இருப்பார்கள். அதுதான் அங்கும் நடந்தது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பின் மூன்றாவது நண்பனும் வந்தான். கொஞ்சம் கலகலப்பானார்கள். பின்னர் சலசலப்பானார்கள். எதை எடுத்தாலும், இருவர் ஒன்று சேர்வார்கள், மூன்றாமவன் தனிமையாவான். பின் வேறு ஏதாவது ஒரு விஷயம் பேசும்போது வேறொரு கூட்டணி உருவாகும்.

இப்படி மூன்று நண்பர்கள் ஒன்று சேர்ந்தால் பேசும்போது பல நேரங்களில் நாலாவது ஒருத்தனைப் பற்றிப் பேசுவதுதான் அதிகம். அவன் நண்பனாக இருந்தாலும் அங்கே அப்பொழுது அவன் இல்லை என்றால் அவனைப் பற்றி வேண்டாததைப் பேசுவார்கள்.

ஒரு வாரம் கழித்து இவர்களுக்குள்ளே ஏதாவது பிரச்சினை என்றால், ஒருவன் அவனோடு சேர்ந்து கொண்டு யார் என்ன பேசினார்கள் எனச் சொல்வதுடன், மற்ற இருவரைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். இந்த நட்பும் பகையும் மாறிக் கொண்டே இருக்கும்.

ஒருவரைப் பற்றிய குறையைப் பேச வேண்டும் என்றால் அவர் முன்னிலையில் பேச வேண்டும். ஆனால், நல்லதைப் பேச வேண்டும் என்றால் எப்பொழுது, எங்கு வேண்டுமானாலும் பேசலாம்.

அது பிற மாணவர்களாக இருந்தாலும் சரி, ஆசிரியர்களாக இருந்தாலும் சரி, வீட்டிலுள்ளவர்களாக இருந்தாலும் சரி, மிகக் கவனம் தேவை.

பேசும்போது நல்லதைப் பேசினால் நேர்மறை அதிர்வு (Positive Vibration) ஏற்படும். எதிர்மறைப் பேச்சு ஒரு துளி வந்தாலும் அது காட்டுத் தீ போல பரவி விடும். எதிர்மறையாகப் பேச ஆரம்பித்தால், மனம் நல்லதை வடிகட்டி விட்டுக் கெட்டதை மட்டுமே தேட ஆரம்பித்து விடும்.

இப்படித்தான் பள்ளிகளிலும், பஸ் நிறுத்தத்திலும், கல்லூரிகளிலும், கடை வீதிகளிலும், கடற்கரையிலும், வீட்டிலும், வேலையிடங்களிலும், இணையத்திலும் வெட்டிப் பேச்சு நம் நேரத்தை வீணாக்குகிறது. அது நண்பர்களைப் பகைவர்களாகவும், பகைவர்களை நண்பர்களாகவும் சில வார்த்தைகளால் மாற்றுகிறது.

இரண்டு தலைவர்கள் அன்பாக இருப்பார்கள். அவர்களின் தொண்டர்கள் அடித்துக் கொள்வார்கள். இரு கலைஞர்கள் ஒன்றாக இருப்பார்கள். அவர்களின் ரசிகர்கள் சண்டை போடுவார்கள். வேலை செய்யும் நேரத்தைவிட வெட்டியாகப் பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

வெட்டிப் பேச்சு, பேசுபவர்களுக்கு மட்டுமின்றி, பிறருக்கும் வினையாக முடிவதைக் காணலாம்.

கண்ணனின் அப்பாவுக்கு உடல் நிலை சரியில்லை. டெல்லியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் அவன் அப்பாவைப் பார்க்க ஊருக்கு வந்திருந்தான். அப்பாவைப் பார்த்து விட்டு தன் அண்ணனிடம் அப்பாவைப் பற்றியும் டாக்டர் என்ன சிகிச்சை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்பதைப் பற்றியும் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனைப் பார்க்க உறவினர்கள் சிலர் வந்தனர். வந்தவர்களில் ஒருவர் கண்ணனைப் பற்றிக் கொஞ்சம் விசாரித்து விட்டு, 'அப்பாவைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே. போக வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது. என் அப்பாவும் இப்படித்தான் இருந்தார். சாப்பாடு குறைந்தது. உடலில் கொஞ்சம் தளர்ச்சி. அடிக்கடி யாரோ கூப்பிடுவதைப் போல மேலே எட்டி எட்டிப் பார்த்தார். இரண்டு வாரத்தில் எங்களை விட்டுப் போய்விட்டார்' என்றார் சிறிதும் யோசிக்காமல்.

இத்தனைக்கும் அவர் அதிகம் படித்ததில்லை; ஆனால் டாக்டர் என்ற நினைப்பு. நோயாளி அருகில் இருக்கிறாரே அல்லது அவரின் குழந்தைகளும், பிற உறவினர்களும் இருக்கிறார்களே, அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள், எப்படி கவலைப்படுவார்கள் என யோசிப்பதே இல்லை.

நோயாளிகளிடம் பேசும் போது மருத்துவர்கள் கூட மிகக் கவனமாக இருக்க வேண்டும் என்பார்கள். நம் நாட்டில் எந்த நோயாக இருந்தாலும், நோயாளியின் உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்தாலும், 'ஒன்றும் செய்யாது, ஆண்டவன் இருக்கிறான், வேண்டிக் கொள்ளுங்கள். எல்லாம் சரியாகிவிடும்' என்பார்கள். நோயாளியின் நம்பிக்கையும் சேர்ந்து விரைவில் குணமாவதும் உண்டு.

ஆனால் அமெரிக்கா போன்ற வளர்ந்த மேலை நாடுகளில், உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக டாக்டர்கள், நோயின் கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என ஓர் ஆங்கில ஆசிரியர் இலக்கண வகுப்பு எடுப்பதைப் போல ஒன்று விடாமல் சொல்லி விடுவார்கள்.

இப்படி உண்மையைச் சொல்வதால், சூழ்நிலைக்கேற்ப நன்மையும் உண்டு, தீமையும் உண்டு. இது வெட்டிப் பேச்சு இல்லை என்றாலும், நோயாளிக்குத் தேவையில்லாததாகக் கூட இருக்கலாம்.

ஒரு நோயாளிக்கு அறுவை சிகிச்சையின் போது மயக்க மருந்து கொடுப்பது வழக்கம். அப்படி கொடுத்தாலும், ஆழ்மனம் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் என்கிறார்கள். எனவே, சிகிச்சையின் போதும், நோயாளி விழித்துக் கொண்டிருப்பதாக எண்ணி சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும்.

மாறாக, தேவையில்லாமல் ஏதாவது பேசினால் அது அந்த நோயாளியைப் பாதிக்கும். அதுவும் நோயைப் பற்றியும், நோயாளியைப் பற்றியும் பேசினால், அவனின் ஆழ்மனம் அறிந்து அபாயத்தில் முடியலாம்.

எனவே, எதிர்மறையைத் தவிர்த்து நல்லதாகப் பேசலாமே. இதைத்தானே திருவள்ளுவரும் 'இனிய உளவாக இன்னாத கூறல் கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று' என்றார்.

நாம் சொல்லும் சொல்லில் ஏதாவது தவறு இருந்தால் அதைக் கேட்டவர் மன்னிக்கலாமே தவிர மறக்க முடியாது. எனவே ஒருமுறைக்குப் பலமுறை யோசித்துப் பேச வேண்டும்.

எழுத்தாளர்கள், பேச்சாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் போன்றவர்களும் மிகக் கவனமாக இருத்தல் வேண்டும். அவர்கள் தம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் ஒவ்வொரு பொருளைப் பற்றியும் ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். அது நாளிதழ், நூல் போன்றவற்றில் பதிவாகிவிடும். எனவே மாற்றிப் பேசுதல் கூடாது.

செல்லும் இடங்களில் அங்கிருப்பவர்களுக்குப் பிடிக்கும் என்பதற்காகத் தனக்குப் பிடிக்காத, உண்மைக்குப் புறம்பான எதையும் பேசக்கூடாது. உண்மையைப் பேசினால் என்ன பேசினோம் என மனதில் ஞாபகம் வைக்க வேண்டிய தேவையில்லை.

வெட்டிப் பேச்சில் யாரிடம் பேசுகிறோம், யார் யார் எல்லாம் கேட்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்து பேச்சு மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

'எப்பொழுது எதைச் சொல்லவேண்டும் எனத் தெரிந்து அதைச் சொல்பவன் புத்திசாலி. எப்பொழுது எதைச் சொல்லக்கூடாது எனப் புரிந்து பேசாமல் இருப்பவன் மிக மிகப் புத்திசாலி' என்பர். எனவே, நன்றாகப் பேசினாலும் அளவோடு பேசினால் நல்லது.

அவர் ஒரு சிறந்த தன்முனைப்பாற்றல் பேச்சாளர். ஆனால் அவருடைய கூட்டம் எல்லாம் குறைந்தது ஐந்து மணி நேரம் இருக்கும்.

பொதுவாக ஒருவருடைய கவனம் மூன்று நிமிடங்கள்தான் இருக்கும். எனவே ஐந்து மணி நேரக் கூட்டம் என்றால் நிழற்படங்கள், காணொளிகள், செயல் முறைகள், நகைச்சுவைகள், வரலாற்று நிகழ்ச்சிகள், தலைவர்களின் வாழ்க்கை நிகழ்வுகள், கேள்வி பதில்கள் எனப் பல இருந்தால்தான் அரங்கத்தினர் அமைதியாக இருப்பர்.

அந்தப் பேச்சாளரும் நன்றாகத்தான் பேசினார். ஆனால் கடைசி அரை மணி நேரம் இருக்கும் போது இன்னும் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பட வில்லைகள் (Slides) இருந்தன. அனைத்தையும் காட்டி விட வேண்டும் என்ற முனைப்பில் வேக வேகமாகக் காட்டியது யாருக்கும் புரியவில்லை. ஒரு சொற்பொழிவின் ஆரம்பம் எப்படி முக்கியமோ அதைவிட முடிவு மிக முக்கியம்.

தேவையான கருத்துகளாக இருப்பினும் குறைந்த நேரத்தில் திணிப்பதாக இருந்தால் அது பயன் தராது. ஒரு பேச்சாளர் எத்தனை கருத்துக்களைச் சொன்னார் என்பதை விட, அதைக் கேட்பவர் எத்தனை கருத்துக்களைப் புரிந்து கொண்டார் என்பதே மிக முக்கியம். அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிழ்தமும் நஞ்சாகும் என்பது உண்மையே.


உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் ஒன்றுக்கொன்று தகவலைப் பகிர்ந்து கொண்டாலும் மனிதனுக்கு மட்டும் தான் பேச்சுத் திறமையும் அதைக் கேட்கும் திறனும் அதிகம்.

உலகில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்வதற்காகப் பல மொழிகள் உருவானாலும், புரிதலைத் தவிர எல்லாம் நடக்கிறது.

சில மொழிகளில் கெட்ட சொற்கள் கிடையாது என்பார்கள். ஆனால், நம் நாட்டில் சிலர் பேசும் போது கெட்ட சொற்களைத் தவிர வேறெதுவும் அவர்கள் வாயில் வருவதில்லை. அவர்கள் தப்பித் தவறி நல்ல சொற்களைப் பேசினாலும் அதுவும் கெட்டதாகவே ஒலிக்கும்.

வெட்டிப் பேச்சில் வேறொரு வகையும் உண்டு. பார்த்த சில நிமிடங்களில் நண்பர்களைப் போலப் பேசுவார்கள். பின் 'உங்களுக்கு திருமணம் ஆகி விட்டதா? எத்தனைப் பிள்ளைகள்? ஆணா, பெண்ணா? என்ன வயது? அவர்கள் என்ன படிக்கிறார்கள்?' என முதல் கேள்விக்கு பதில் கிடைக்கும் முன்னே ஒன்பதாவது கேள்வியையும் கேட்டு விடுவார்கள்.

பின் குழந்தை இல்லை என அறிந்தால் 'ஐயோ, அப்படியா? டாக்டரைப் பார்த்தீர்களா? மருந்து ஏதாவது சாப்பிட்டீங்களா? இல்லை என்றால் ஒரு குழந்தையைத் தத்து எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாதா?' என ஆயிரம் அறிவுரைகள் தருவார்கள்.

முன்பின் அறியாதவர்களின் கொடுமை இப்படி என்றால், தெரிந்த நட்பும் உறவும் தரும் கொடுமையோ கொடுமையிலும் கொடுமை.

கணவன் மனைவியாக இருந்தாலும் கூட 'என் இடம், உன் இடம், நம் இடம்' என உணர்ந்து வாழ்ந்தால் வெற்றி உங்களிடம்.

வெட்டிப் பேச்சை வெட்டிப் போடு.
வெற்றிப் பேச்சை பற்றித் தேடு!

குமார் கணேசன்